Η Εργατική Πρωτομαγιά καθιερώθηκε ως επέτειος και ημέρα γενικής απεργίας εις ανάμνηση των θυμάτων των εργατικών κινητοποιήσεων την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο, με 4 νεκρούς από τα πυρά της αστυνομίας. Το αίμα των αδικοχαμένων εργατών δεν πήγε χαμένο, αλλά έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση της 8ωρης εργασίας.

Τα γεγονότα του Σικάγο δεν ήταν τα μοναδικά αιματοβαμμένα για το εργατικό κίνημα. Τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Η.Π.Α., οι εργάτες πλήρωσαν με πολύ αίμα, αλλά και κακουχίες λόγω απολύσεων και αποκλεισμού από την αγορά εργασίας, τις κινητοποιήσεις τους. Βεβαίως, όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο, δεν ήταν πάντοτε ειρηνικές ούτε καν εύλογες οι εργατικές κινητοποιήσεις, όμως αυτό δεν αλλάζει την ουσία: στην φιλελεύθερη Δύση, το εργατικό κίνημα αναπτύχθηκε, κατόρθωσε να διαπραγματευθεί με την εργοδοσία και να επιτύχει πολύ καλύτερες συνθήκες εργασίας από αυτές που αρχικώς προσέφερε ο καπιταλισμός.

Στο σημείο αυτό αξίζει να διευκρινίσουμε ότι όσο άθλιες και αν ήταν οι συνθήκες εργασίας στις αρχικές φάσεις του καπιταλισμού, ασφαλώς ήταν καλύτερες από τις συνθήκες διαβιώσεως των δουλοπάροικων της φεουδαρχικής περιόδου. Ούτως ή άλλως, το φεουδαλικό σύστημα δεν είχε πολλά περιθώρια ζωής, η έλευση της εμπορευματικής οικονομίας, δηλαδή του καπιταλισμού ήταν μια αναπότρεπτη ιστορική εξέλιξη. Συνεπώς, αυτό που έχει σημασία είναι να δούμε πότε -δηλαδή, αργά ή γρήγορα- και γιατί το καπιταλιστικό σύστημα εξελίχθηκε ώστε να αποκτήσει ανθρώπινο πρόσωπο και να προσφέρει αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής στους εργαζομένους.

Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι απλή: ο καπιταλισμός πολύ γρήγορα ξεκίνησε να αναδιανέμει το παραγόμενο προϊόν, είτε μέσω αυξήσεων στην αμοιβή της εργασίας είτε/και μέσω των κρατικών δαπανών που χρηματοδοτούσε το αυξημένο προϊόν της φορολογίας, το οποίο δεν θα υπήρχε χωρίς την καπιταλιστική ανάπτυξη. Επίσης, ο ανταγωνισμός, η ελεύθερη φύση του συστήματος και ο μηχανισμός δημιουργικής καταστροφής παρήγαγαν συνεχώς νέες ευκαιρίες τόσο για την βελτίωση της θέσεως των εργατών, όσο και για την μεταπήδησή τους στο επίπεδο των μικρών παραγωγών με τελικό αποτέλεσμα της δημιουργίας της μεσαίας τάξεως, δηλαδή της ραχοκοκκαλιάς των αναπτυγμένων κοινωνιών. Οι συνθήκες ευημερίας που απολαμβάνει σήμερα μεγάλο μέρος του πλανήτη είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού, ότι και αν λένε οι πολέμιοί του.

Όμως, αγώνες όμως δεν έκαναν μόνον οι εργαζόμενοι στη καπιταλιστική Δύση, αλλά και στη κομμουνιστική Ανατολή, αγώνες τους οποίους ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμη λιγότεροι θυμούνται! Μικρό ανθολόγιο να βοηθηθεί η ασθενής μνήμη των επαγγελματιών υποστηρικτών των εργαζομένων στον επάρατο καπιταλισμό, η υποκρισία των οποίων έχει μετατρέψει την Εργατική Πρωτομαγιά σε Πρωταπριλιά:

– Στην Ε.Σ.Σ.Δ. το δικαίωμα στην απεργία δεν είχε αναγνωρισθεί. Ήταν θεσμοθετημένο δια της Εργατικής Νομοθεσίας, ότι «οι απεργίες είναι οικονομικά και κοινωνικά άχρηστες», δικαιολογώντας το με το ψευτοπρόσχημα ότι οι εργαζόμενοι δουλεύουν για τον εαυτό τους.

– Κάθε 1η Μαϊου γινόταν μεγάλη στρατιωτική και εργατική παρέλαση ενώπιον της ηγεσίας του ΚΚΣΕ. Οι λόγοι τιμής που αποδίδονταν στους θυσιασθέντες εργάτες, από ότι φαίνεται, δεν είχαν πάρει σάρκα και οστά στην πατρίδα του κομμουνισμού αφού, στα παγωμένα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, περίπου το 1% του εργατικού δυναμικού (περίπου 3 εκ. άνθρωποι) κάθε χρόνο προσέφερε την εργασία του άμισθα και καταναγκαστικά για πάνω από 12 ώρες την ημέρα.

– Αλλά, ακόμη και το 1940 οι εβδομαδιαίες ώρες εργασίας ήταν ακόμη 48 και η ετήσια άδεια στις 12 μέρες. Θρησκευτικές και εθνικές εορτές (ακόμη και αυτές που τιμούσαν εργατικές και διεθνιστικές επετείους) καταργήθηκαν ενώ θεσμοθετήθηκε η Μη αμειβόμενη εργασία Σαββάτου και Κυριακής, για εκτάκτους και εθελοντικούς λόγους, προφανώς για την… ανοικοδόμηση του Σοσιαλισμού!

– Την ίδια χρονιά, την 26η Ιουνίου, Διάταγμα του Ανωτάτου Σοβιέτ, δηλαδή του Στάλιν, οδηγείτο στο δικαστήριο όποιος εργαζόμενος καθυστερούσε πάνω από 20 λεπτά να προσέλθει στην εργασία του και καταδικαζόταν σε καταναγκαστικά έργα. Στους γιατρούς που χορηγούσαν αναρρωτικές άδειες, επιβλήθηκε πλαφόν και μόνο για πολύ σοβαρές ασθένειες… μάλλον από εκεί εμπνεύσθηκε το αντίστοιχο μέτρο ο πρώην Υπουργός Υγείας κ. Γεωργιάδης!

– Στην Ανατολική Γερμανία, στις 17 Ιουλίου το 1953 κατεστάλη με βία εξέγερση εργατών που αντιδρούσαν στην κατά 10% αύξηση της παραγωγής χωρίς ανάλογη αμοιβή. Συνελήφθησαν 1.400, εκ των οποίων οι 21 καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Δεν ήταν, όμως, «προνόμιο» της σταλινικής περιόδου η καταστολή του εργατικού κινήματος!

– Την 23 Φεβρουαρίου του 1921 όταν οι εργάτες της Πετρούπολης απήργησαν για καλύτερο μισθό και κατάργηση των αστυνομικών περιορισμών της κυκλοφορίας των αγαθών, των ιδεών αλλά και των ιδίων των ανθρώπων! Ο «Θεματοφύλακας» όμως των εργατικών δικαιωμάτων ΛΕΝΙΝ, κατέστειλε την απεργία αυτή με τις Ένοπλες Δυνάμεις συλλαμβάνοντας και φυλακίζοντας τους πρωτεργάτες της απεργίας.

– Την 7η Μαρτίου του ιδίου έτους έλαβε χώρα η εξέγερση της Κροστάνδης, κατά την οποία Ναύτες που είχαν πρωτοστατήσει στην Οκτωβριανή Επανάσταση απαίτησαν ελευθερίες και εργατικά δικαιώματα. Η εξέγερση κατεστάλη από τον Κόκκινο Στρατό. Μεγάλος αριθμός από τους εξεγερμένους εκτελέσθηκε επί τόπου ή μεταφέρθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Σιβηρία, ενώ οι περισσότεροι διέφυγαν στη γειτονική Φινλανδία. Σύμφωνα με τα σοβιετικά αρχεία, ο Κόκκινος Στρατός έχασε 527 άνδρες, ενώ 3.285 ήταν οι τραυματίες. Οι απώλειες για τους εξεγερμένους ανήλθαν σε 1.000 νεκρούς και 2.000 τραυματίες, 2.500 συνελήφθησαν και 8.000 διέφυγαν στη Φιλανδία.

Και μετά τον Στάλιν η κατάσταση δεν άλλαξε πολύ.

– Την 1η Ιουνίου 1962, στο Νοβοτσερκάστ της νοτίου Ρωσίας, οι εργάτες διαμαρτυρήθηκαν για την απροειδοποίητη αύξηση της τιμής του κρέατος στα εστιατόρια του εργοστάσιου κατασκευής τρένων που δούλευαν. Χιλιάδες εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία του κόμματος διαμαρτυρόμενοι. Η αστυνομία άνοιξε πυρ και εκατοντάδες διαδηλωτές έπεσαν νεκροί οι οποίοι θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους. Κανείς δε ξέρει τον ακριβή αριθμό. Ο αυταρχισμός για άλλη μια φορά σκέπασε την αλήθεια.

– Την 1η Ιανουαρίου 1978 ξέσπασε απεργία χιλιάδων ανθρακωρύχων στην ΕΣΣΔ, με επικεφαλής τον Βλαντιμίρ Αλεξάνδροβιτς Κλεμπάνοφ και ομάδα περίπου 200 συνδικαλιστών, που ζητούσαν ελευθερίες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το μόνο που πέτυχαν ήταν να χαρακτηρισθούν -από ιατρικές επιτροπές- ψυχασθενείς και να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους σε «ψυχιατρεία»…

– Ο εκ των προέδρων της Σοβιετικής Ενώσεως Εργατών (το αντίστοιχο της δικής μας Γ.Σ.Ε.Ε.) Αλεξάντερ Σελέπιν ήταν στέλεχος της… KGB!

– Ο Ρουμάνος Βασίλ Παρασίβ, το 1978 οργάνωσε απεργία 35.000 ανθρακωρύχων στην κοιλάδα Ζίου, ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Επενέβη ο στρατός, οι εκλεγμένοι της επιτροπής αγώνα συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν, 4.000 εργαζόμενοι απολύθηκαν και η κοιλάδα του Ζίου κηρύχθηκε στρατιωτικοποιημένη ζώνη.

– Υποθέτω δεν χρειάζεται αναλυτική παράθεση της ιστορίας του Συνδικάτου Αλληλεγγύη, στην Πολωνία, οι κινητοποιήσεις του οποίου οδήγησαν στην κατάρρευση της κομμουνιστικής κυβέρνησης Γκομούλκα και στην επιβολή της δικτατορίας του Στρατηγού Γιαρουζέλσκι.

Βιβλιογραφία – Πηγές:

Fileleftheros1966.blogspot.com

http://www.sansimera.gr/articles/225#ixzz30C0dD1LP

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (ΕΣΣΔ) HAYNES VICTOR, SEMYONOVA OLGA

http://www.youtube.com/watch?v=PHPR955U7qA

 

Previous articleΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ
Next articleΗ ΔΙΠΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΡΘΕ
ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Ο Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Είναι άγαμος και ζει στο Παγκράτι. Από το 1988 εργάσθηκε ως στέλεχος ή/και ως σύμβουλος διαφόρων εταιριών, επί χρηματοπιστωτικών κυρίως θεμάτων, ενώ από το 2007 είναι επί κεφαλής της ομάδος χρηματοπιστωτικών συμβούλων INTERACTION FINANCE. Επιμελήθηκε και διαμεσολάβησε για τη χρηματοδότηση διαφόρων επιχειρήσεων με συνολικά κεφάλαια της τάξεως των είκοσι πέντε εκατομμυρίων -25.000.000- ευρώ ενώ διαθέτει μεγάλη εμπειρία διαχειρίσεως και αναδιαρθρώσεως προβληματικών επιχειρήσεων, αποτιμήσεων και εξαγορών/συγχωνεύσεων. Έχει εκπονήσει μεγάλο αριθμό μελετών επενδύσεων, επιχειρηματικών σχεδίων και σχεδίων αναδιαρθρώσεως & αναχρηματοδοτήσεως επιχειρήσεων. Είναι πιστοποιημένος εισηγητής σεμιναρίων από τον Ο.Α.Ε.Δ. και έχει διδάξει σε σειρά σεμιναρίων με θέμα τη χρηματοδότηση επιχειρήσεων, την διαχείριση κρίσεως κλπ. Επίσης, έχει παρακολουθήσει μεγάλο αριθμό σεμιναρίων χρηματοπιστωτικής διαχειρίσεως, φορολογικού σχεδιασμού, συμβάσεων αποφυγής διπλής φορολογίας, διαχειρίσεως ακινήτων, ανωνύμων εταιρειών κλπ. Είναι έφεδρος εν εφεδρεία Λοχαγός (ΠΖ). Υπηρέτησε σε παραμεθόριες μονάδες και επιτελεία ενώ έλαβε μέρος σε ασκήσεις εφεδρείας και διοργανώσεις του ΝΑΤΟ και εκπαιδεύθηκε στη Σχολή Πεζικού. Με την πολιτική ασχολήθηκε από τα μαθητικά του χρόνια ενώ τα τελευταία 10 έτη έχει ενεργή πολιτική δράση στο πλαίσιο της Δεξιάς Παρατάξεως. Έχει σταθεί ενάντια στο λαϊκισμό, αλλά και στον ψευδεπίγραφο εκσυγχρονισμό. Πιστεύει στον αληθινό, εθνικοπατριωτικό, φιλελευθερισμό και όχι στους δήθεν φιλελευθέρους που κρύβουν μόνον αριστερές και εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες. Εργάζεται με σκοπό την Ριζική Πολιτική Μεταρρύθμιση, δηλαδή ένα νέο σύνταγμα και πολίτευμα πλήρους διαχωρισμού των εξουσιών, αυξημένης λαϊκής κυριαρχίας και ευθύνης των πολιτών. Επίσης, πιστεύει ότι πρέπει να εισαχθεί ένα νέο δίκαιο φορολογικό σύστημα πλήρους και καθολικής εκπτώσεως των δαπανών από το εισόδημα ώστε να απαλειφθεί η διπλή φορολόγηση, η οποία συνιστά «νόμιμη κλοπή» και επιβαρύνει ιδιαιτέρως τα χαμηλά εισοδηματικά κλιμάκια. Ένα τέτοιο σύστημα πρέπει να συνοδευθεί από μια γενναία και οριστική μακροχρόνια ρύθμιση, η οποία -χωρίς να χαρίζει τίποτα σε κανέναν!- θα δώσει σε όλους μας τη δυνατότητα να αποπληρώσουμε τα όποια πραγματικά μας χρέη προς το δημόσιο, χωρίς παράλογες προσαυξήσεις και χωρίς την κλοπή του ΕΝΦΙΑ!

1 COMMENT

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.