Όταν μια εταιρεία αδυνατεί να αποπληρώσει τα χρέη της στο ακέραιο, κηρύσσει πτώχευση! Η διαδικασία μερικής αποπληρωμής χρεών προς πιστωτές, προμηθευτές, εργαζόμενους κοκ που ακολουθεί δεν αλλάζει το γεγονός της πτώχευσης.

Το ίδιο ισχύει και για τα κράτη. Η Ελλάδα πτώχευσε όταν συμφώνησε κούρεμα (διαγραφή χρέους) της ονομαστικής αξίας των ομολόγων της και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του υπολοίπου. Με απλά λόγια, η Ελλάδα έχει ήδη πτωχεύσει.

Το ιστορικά οξύμωρο είναι πως ουδείς το ομολογεί ευθέως. Ή ακριβέστερα η πτώχευση της ονομάστηκε PSI plus. Ο λόγος που έγινε αυτό είναι για να μην προκληθεί πιστωτικό γεγονός που θα ενεργοποιήσει τα ασφάλιστρα κινδύνου CDS – όπου κάποιοι θα κερδίσουν πολλά και κάποιοι άλλοι θα χάσουν περισσότερα. Ό,τι λοιπόν συζητείται τώρα πίσω από τις ερμητικά κλειστές πόρτες των τραπεζών, κυβερνήσεων, hedge funds κοκ, είναι ένας “εθελοντικός διακανονισμός” όπου όλοι θα κερδίσουν ή έστω θα χάσουν από λίγο.

Το ερώτημα είναι απλό: Είναι δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο; Κάποιοι το θεωρούν εφικτό. Κάποιοι άλλοι ανέφικτο. Δηλαδή κάποιοι δεν θα δεχθούν να χάσουν ή κάποιοι άλλοι θα θελήσουν κερδίσουν πολλά ή περισσότερα με αποτέλεσμα το deal να χαλάσει. Είναι πολύ πιθανό, σχεδόν νομοτελειακό ότι το PSI Plus θα ναυαγήσει.

Προκύπτει κι ένα άλλο ερώτημα. Ποιοι συμμετέχουν στο deal, ποιοι έχουν τον τελευταίο λόγο και εν προκειμένω τι κερδίζουν ή τι χάνουν από όλη αυτή τη διαδικασία οι Έλληνες πολίτες. Τυπικά στο deal συμμετέχουν οι ιδιώτες πιστωτές, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ με τον τελευταίο, τυπικά, λόγο να τον έχει η κυβέρνηση. Αυτή, που υποτίθεται πως, εκπροσωπεί τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών.

Συμπέρασμα λοιπόν πρώτο: Η Ελλάδα έχει πτωχεύσει και άρα δεν φοβάται την πτώχευση. Η πλειονότητα των Ελλήνων υφίσταται ήδη τις επιπτώσεις της πτώχευσης. Στην αγορά δεν κυκλοφορεί ελάχιστο ρευστό και με την δεδηλωμένη πρόθεση των πιστωτών να μην δανείσουν στο πτωχευμένο ελληνικό κράτος χρήματα για να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, παιδεία, υγεία, κτλπ και αυτό το ελάχιστο ρευστό που κυκλοφορεί θα στερέψει. Συνεπώς, πιάσαμε πάτο. Ή θα καταλάβουμε ότι τον πιάσαμε σε ένα δυο μήνες.

Συμπέρασμα δεύτερο: Η ελληνική κυβέρνηση είναι η μόνη που μπορεί να διαψεύσει τον καλλιεργούμενο μύθο ότι “αποφασίζουν άλλοι για μας” με αυτήν σε ρόλο παρατηρητή, κάνοντας κάτι πολύ απλό. Να εκμεταλλευτεί τα αντικρουόμενα συμφέροντα των πιστωτών, δίνοντας τέλος στο θέατρο του παραλόγου που συντηρεί την ασάφεια (που εκτρέφει την κερδοσκοπία) και εμποδίζει την ανάκαμψη. Να γυρίσει σελίδα, δίνοντας ευκαιρία στις υγιείς δυνάμεις του τόπου να ανασχεδιάσουν το μέλλον της χώρας.

Previous articleΟΙ ΣΕΦ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ «ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΝ» ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ
Next articleΗ ΕΥΡΩΠΗ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΠΕΙΣΤΙΚΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.