Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κώστας είναι οικονομολόγος. Γεννήθηκε το 1953 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ήθελε να γίνει Αρχαιολόγος αλλά σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Το 1979 προσλήφθηκε ως Ελεγκτής στην μετά είκοσι χρόνια «δολοφονηθείσα» ελεγκτική εταιρία Arthur Andersen. Από τότε πήρε το δρόμο της επιχειρηματικής οργάνωσης και της πληροφορικής. Άρα τον Αύγουστο του 2011 συμπληρώνει 32 χρόνια έντονης επαγγελματικής εμπειρίας στην πρώτη γραμμή των θεμάτων εκσυγχρονισμού και οργάνωσης των επιχειρήσεων.
Τα τελευταία 22 χρόνια είναι επιχειρηματίας της τεχνολογίας. Έχει εμπειρίες συνεργασίας μέσα από εκατοντάδες εταιρίες και οργανισμούς σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Βρετανία, η Κύπρος, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Ιταλία, οι ΗΠΑ, η Βουλγαρία, η Γερμανία και άλλες, όπου λειτούργησε ως προμηθευτής και σύμβουλος υπηρεσιών και λογισμικού.
Για δυο χρόνια υπήρξε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
πορεια καθαρσησ;

ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ;

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τους Έλληνες. Με τη σύλληψη του τέως ισχυρότατου ανδρός του ΠΑΣΟΚ και παρ” ολίγον πρωθυπουργού άρχισαν ορισμένοι να μιλάνε για «δημιουργία εντυπώσεων» ή «προεκλογικό πυροτέχνημα». Συλλαμβάνονται κάποιοι καραμπινάτοι, είναι πυροτέχνημα. Δεν συλλαμβάνονται, είναι ολιγωρία. Τι πρέπει να γίνει τέλος πάντων για να είναι ομόψυχα ευχαριστημένος αυτός ο λαός;

Ξεκίνησε μια δύσκολη διαδικασία. Θα κριθεί στη δικαιοσύνη ποιος είναι αθώος και ποιος ένοχος. Μόνο εκεί άλλωστε μπορεί να κριθεί μια τέτοια υπόθεση σε ένα ευνομούμενο κράτος. Ούτε λαϊκά δικαστήρια ούτε καταδίκες από τηλεοράσεως αλλά ούτε και αρνησιδικία ταιριάζουν στην περίοδο αυτή της ελληνικής δημοκρατίας. Κάθε άλλη εξέλιξη εκτός της δικαστικής είναι άκρως επικίνδυνη για το σύνολο των θεσμών της χώρας αλλά και για το μέλλον της. Το χειρότερο δε που μπορεί να συμβεί είναι να αιωρείται μια κατηγορία στον αέρα, να σέρνεται μια υπόθεση και να καταλήξει να μην εκδικασθεί ποτέ, ώστε να μη μάθουμε τελικά τι έγινε, ποιος φταίει και πού πήγαν τα λεφτά.

Η λαϊκή οργή ογκώνεται μπροστά στα συνεχή και ατέλειωτα λάθη και τις απάτες του απώτερου ή του πρόσφατου παρελθόντος. Ο τόπος χρειάζεται την εκτόνωση. Να σπάσει το σπυρί με το πύον, να ξεθυμάνει το κακό. Αλλά δεν έχουμε πλέον την επιλογή των παλαιότερων εποχών, όπου η εκτόνωση γινόταν με λαϊκά δικαστήρια, διαπόμπευση και εκτελέσεις. Δεν τη χρειαζόμαστε όμως μια τέτοια διαδικασία. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα δίνει εξετάσεις και στη διαδικασία της τιμωρίας των ενόχων που μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική τραγωδία. Τα εγκλήματα είναι διαρκή και οι ένοχοι θα είναι πολλοί. Η διαδικασία θα είναι μακρά. Όσο οδυνηρή κι αν είναι η εξέλιξη για μερικούς, όσο κι αν υπάρχει ενδεχόμενο να ανοίξουν στόματα και να αποκαλυφθούν κρυμμένες αλήθειες, όσο κι αν είναι πιθανό να γκρεμιστούν είδωλα και να αναδυθούν φαντάσματα της ελληνικής πολιτικής ζωής, τόσο είναι απαραίτητο να πιούμε όλοι αυτό το ποτήρι.

Πρέπει λοιπόν να παραδεχτούμε πως κάτι έχει αρχίσει να κινείται στα θέματα της διαλεύκανσης των υποθέσεων κακής διοίκησης του παρελθόντος. Η μέγγενη σφίγγει και στενεύει ο κλοιός ακόμη και σε εν ενεργεία πολιτικούς. Νιώθουμε ότι το αισθάνονται από τις αντιδράσεις τους. Ο λαός πρέπει να στηρίξει τη δικαστική προσπάθεια και να περιμένει νηφάλια την εξέλιξη και το αποτέλεσμα. Θυμόμαστε πως η πρώτη αντίδραση των Ευρωπαίων ήταν να ρωτήσουν: «Δεν θα πάει κανείς φυλακή;». Μπορούμε λοιπόν να αποδείξουμε πως είμαστε μια δυτική δημοκρατία και ότι όσοι κρίνονται ένοχοι από τη δικαιοσύνη πάνε φυλακή.