Η τραγωδία στο Μάτι θέτει αναπόφευκτα το ζήτημα της απόδοσης των ευθυνών. Για άλλη μια φορά το ανίκανο κράτος βρίσκεται στο στόχαστρο – ως βασικός υπεύθυνος. Η γενίκευση όμως δεν αρκεί – πόσο μάλλον όταν λειτουργεί ως άλλοθι για συγκάλυψη προσωπικών ευθυνών. Σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών το κράτος δίνει εξετάσεις σε τρεις φάσεις: Την πρόληψη, την καταστολή και την αποκατάσταση.


Στο Βασικό Ερώτημα, απαντούν οι Θανάσης Κ., ο Γιώργος Πρεβελάκης, ο Δημήτρης Στεργίου, Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης

Πρόληψη

Ο Θανάσης Κ. εστιάζει στην πρόληψη. Σημειώνει πως η Πολιτική Προστασία ήταν ανύπαρκτη. Και εξηγεί πως ο σχεδιασμός αντιμετώπισης της φωτιάς (και της πλημμύρας) είτε είναι ενιαίος, είτε δεν υπάρχει καθόλου! Κι όταν η Πολιτική Προστασία έχει… «μοιραστεί» στους Δήμους, αυτό σημαίνει ότι έχει ακυρωθεί. Ότι ουσιαστικά έχει αδρανήσει. Ότι δεν υπάρχει… Ένα ενιαίο σχέδιο, αν το σπάσεις σε πέντε αυτόνομα «κομμάτια», δεν υπάρχει πια. Δεν είναι κατακερματισμένο σχέδιο. Είναι ΜΗ σχέδιο…

Στην πρόληψη εστιάζει και ο Γιώργος Πρεβελάκης. Διερωτάται όμως αν η τραγωδία στο Μάτι θα είχε αποφευγχθεί αν το σύστημα πολιτικής προστασίας ήταν λιγότερο συγκεντρωτικό. Αν η τοπική αυτοδιοίκηση είχε περισσότερες αρμοδιότητες και αυτονομία κινήσεων; Και επικαλείται ως μέθοδο οργάνωσης την ελαστικότητα και τα chaordic.

Καταστολή

Ο Δημήτρης Στεργίου δίνει έμφαση στη φάση της καταστολής. Και αποκαλύπτει κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν. Πως, δηλαδή, ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει τα περισσότερα για τη δασοπυρόσβεση από κάθε άλλον φορολογούμενο στον Πλανήτη. Για να καίγεται στο τέλος και οικονομικά και κυριολεκτικά.

Αποκατάσταση

Ο Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης τέλος πρωτοτυπεί. Πέραν από τον απολογισμό της καταστροφής και τον καταλογισμό της ευθύνης εστιάζοντας στην τρίτη φάση της αποκατάστασης. Και καταθέτει μια ενδιάφερουσα πρόταση για το πως θα υπάρξει αναγέννηση μέσα από τις στάχτες.


  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗΣ
  • ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ
  • ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
  • ΘΑΝΑΣΗΣ Κ.

Μαθήματα από καταστροφικά παθήματα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗΣ Ο Γιώργος Πρεβελάκης διερωτάται τι θα μπορούσε να αποτρέψει την τραγωδία στο Μάτι. Θα είχε αποφευχθεί αν το πολιτικό σύστημα ήταν λιγότερο συγκεντρωτικό; Αν η τοπική αυτοδιοίκηση είχε περισσότερες αρμοδιότητες και αυτονομία κινήσεων; Σε κάθε περίπτωση τα παθήματα γίνονται μαθήματα. Ελαστικότητα και chaordic πχ new deal

Ο Γιώργος Πρεβελάκης διερωτάται τι θα μπορούσε να αποτρέψει την τραγωδία στο Μάτι. Θα είχε αποφευχθεί αν το πολιτικό σύστημα ήταν λιγότερο συγκεντρωτικό; Αν η τοπική αυτοδιοίκηση είχε περισσότερες αρμοδιότητες και αυτονομία κινήσεων; Σε κάθε περίπτωση τα παθήματα γίνονται μαθήματα. Ελαστικότητα και chaordic π.χ.

Η τραγική περιπέτεια της 23ης Ιουλίου επαναθέτει, μεταξύ άλλων, το ζήτημα της αποκέντρωσης. Μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν το πολιτικό σύστημα ήταν λιγότερο συγκεντρωτικό; Αν η τοπική αυτοδιοίκηση είχε περισσότερες αρμοδιότητες, μεγαλύτερη αυτονομία κινήσεων;

Αποκέντρωση Vs κεντρική διοίκηση

Οι πολέμιοι της αποκέντρωσης υπογραμμίζουν την αποτελεσματικότητα της κεντρικής διοίκησης έναντι των αυτοδιοικητικών οντοτήτων. Το κεντρικό κράτος έχει τη δυνατότητα να κινητοποιεί σημαντικές δυνάμεις. Να συντονίζει τους πάντες. Τα χαρακτηριστικά αυτά τού προσδίδουν, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία αυτή, ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η άποψη αυτή φαίνεται ιδιαιτέρως πειστική ως προς τα αφορώντα την πολιτική προστασία. Το κράτος μπορεί να αντιμετωπίζει τις φυσικές καταστροφές και τις συνέπειές τους. Να ενημερώνεται εγκαίρως. Να προειδοποιεί τους πολίτες για επερχομένους κινδύνους. Να κινητοποιεί πολυπληθείς δυνάμεις σε ολίγιστο χρόνο.

Επομένως, η λύση ανάγεται στην αποτελεσματική οργάνωση των  κεντρικών οργάνων. Οι αυτοδιοικητικές αρχές θεωρούνται επικουρικά όργανα τα οποία οφείλουν να λειτουργούν με βάση τις οδηγίες της κεντρικής διοίκησης.

Υπάρχει η ελαστικότητα

Η πρόσφατη καταστροφή έδειξε τα όρια της αντίληψης αυτής η οποία αγνοεί τους πρόσφατους διεθνείς προβληματισμούς γύρω από τη resilience. Καθώς έχει ανατραπεί η πεποίθηση ότι η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί πάντα να προβλέπει, να αποτρέπει και να εξουδετερώνει τις καταστροφές, εισάγεται στο σύστημα η resilience, η ελαστικότητα. Έτσι ώστε οι κοινωνίες, όταν υφίστανται ισχυρά πλήγματα, να τα απορροφούν, να μη συνθλίβονται.

Τα συγκεντρωτικά συστήματα οργανώνονται με τη μορφή μιας πυραμίδας με σαφή, διαφανή και εύληπτη δομή. Ενώ τα αποκεντρωμένα συστήματα εμφανίζονται ως αδιαφανή χαοτικά δίκτυα.

Τα πρώτα, εκτός από την προφανή τους δυνατότητα να συντονίζουν και να κατευθύνουν τα στελέχη της πυραμίδας, πείθουν - ο καθένας μπορεί να συλλάβει μια τέτοια οργάνωση. Πάσχουν, όμως, από ένα θανάσιμο μειονέκτημα. Όλα εξαρτώνται από ένα και μοναδικό κέντρο. Δεν είναι, επομένως, resilient. Όταν το κέντρο ανταποκρίνεται στον ρόλο του, το πυραμιδοειδές σχήμα επιτελεί την αποστολή του. Αν, όμως, το κέντρο αστοχήσει, όλα καταρρέουν. Αυτό ακριβώς συνέβη τη Δευτέρα 23 Ιουλίου στο Μάτι.

Chaordic

Το αντίθετο ακριβώς ισχύει με τα δικτυωτά συστήματα, εκ φύσεως πολύ περισσότερο ελαστικά. Ποτέ ένα δικτυωτό σύστημα δεν μπορεί να επιτύχει το ίδιο επίπεδο αποτελεσματικότητας με ένα αντίστοιχο πυραμιδοειδές. Όμως, από την άλλη, ποτέ δεν θα καταρρεύσει. Αν, δηλαδή, ένα συστατικό στοιχείο αστοχήσει, κάποιο άλλο θα λειτουργήσει. Για να περιγραφεί αυτή η σχετικά δυσνόητη, χαοτική μορφή τάξης, επινοήθηκε ο όρος chaordic. Δηλαδή ο συνδυασμός χάους και τάξης.

Την Δευτέρα 23 Ιουλίου, αν ο κρατικός μηχανισμός είχε λειτουργήσει ως όφειλε, η φωτιά θα είχε τεθεί εγκαίρως υπό έλεγχο. Αν, αντιθέτως, η τοπική αυτοδιοίκηση είχε την κύρια ή, έστω, μεγάλο μέρος από την ευθύνη για την πολιτική προστασία και διέθετε τις σχετικές αρμοδιότητες, η εξάπλωση της πυρκαγιάς ενδεχομένως δεν θα είχε αποφευχθεί. Πιθανώς και να καταστρέφονταν περιουσίες - αλλά δεν θα είχαμε ανθρώπινες απώλειες. Οι τοπικοί άρχοντες, με τη γνώση των ειδικών χαρακτηριστικών της περιοχής, θα είχαν φροντίσει εγκαίρως για την απελευθέρωση διόδων προς τη θάλασσα. Και θα είχαν ειδοποιήσει τον πληθυσμό, έστω και με τα παραδοσιακά τοπικά μέσα όπως η κωδωνοκρουσία, για τον επερχόμενο κίνδυνο.

Χωρίς, επομένως, να ανασταλεί η προσπάθεια για την άρτια προετοιμασία του κράτους, είναι απαραίτητο να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις ώστε να λειτουργεί εκ παραλλήλου και, εν ανάγκη, εναλλακτικά ένα αποκεντρωμένο σύστημα με πραγματικές εξουσίες.

Η ανθρωπογενής καταστροφή

Στη στρατηγική της πολιτικής προστασίας προφανώς εντάσσεται το ενδεχόμενο μιας υπέρμετρης φυσικής καταστροφής. Στην ίδια στρατηγική πρέπει να ενταχθεί και ένα ανάλογο ενδεχόμενο, μια υπέρμετρη ανθρωπογενής καταστροφή. Επί παραδείγματι, η άνοδος στην εξουσία μιας ομάδας από ανεπαρκείς πολιτικούς. Στην ελληνική Ιστορία οι φυσικές καταστροφές δεν σπανίζουν. Ούτε, όμως, οι τραγικές αστοχίες της κεντρικής διοίκησης - ας ανακαλέσουμε την αλλοπρόσαλλη ελληνική επιστράτευση το 1974...

Στα ποικίλα διδάγματα από την πρόσφατη καταστροφή πρέπει να προστεθεί και η συνειδητοποίηση των κινδύνων τους οποίους συνεπάγεται ο υπερσυγκεντρωτισμός του ελληνικού διοικητικού και πολιτικού συστήματος - ένας ακόμη συνήγορος λόγος για μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση των διοικητικών και πολιτικών δομών. Η αποκέντρωση είναι το “νέο σύνορο” του Ελληνισμού. Όχι μόνον για λόγους δημοκρατίας, οικονομικής και περιφερειακής ανάπτυξης και προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά και για την ασφάλεια των πολιτών.

Ο νέος νόμος για την τοπική αυτοδιοίκηση, η εισαγωγή του αναλογικού εκλογικού συστήματος, όχι μόνον δεν προωθεί τον στόχο αυτό, αλλά αδρανοποιεί την όποια αποτελεσματικότητα των τοπικών αρχόντων. Μπροστά σε μια φυσική απειλή, πυρκαγιά, πλημμύρα, σεισμό, η μέλλουσα δημοτική αρχή θα συντονίζεται, θα αποφασίζει, θα λειτουργεί με συλλογικότητες;

“Εκείνα που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει”, κατά πως έγραφε ο Καβάφης.

Η ακριβότερη δασοπυρόσβεση του Πλανήτη

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ Ο Δημήτρης Στεργίου στηλιτεύει άλλο ένα ελληνικό παράδοξο. Ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει τα περισσότερα για τη δασοπυρόσβεση από κάθε άλλον φορολογούμενο στον Πλανήτη, για να καίγεται στο τέλος. Και οικονομικά και κυριολεκτικά. new deal

Ο Δημήτρης Στεργίου στηλιτεύει άλλο ένα ελληνικό παράδοξο. Ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει τα περισσότερα για τη δασοπυρόσβεση από κάθε άλλον φορολογούμενο στον Πλανήτη, για να καίγεται στο τέλος. Και οικονομικά και κυριολεκτικά.

Απορώ και εξίσταμαι πως στέκεται όρθια αυτή η χώρα επί πολλές δεκαετίες. Με τα ίδια προβλήματα να ανακυκλώνονται και με τα ίδια παθήματα να μη γίνονται ποτέ μαθήματα. Αυτή η απορία μου ή διαχρονική κραυγή απελπισίας κορυφώθηκε με τα στοιχεία έρευνας. Την έκανε ο πρώην υπαρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος αντιστράτηγος ε.α. Ανδριανός Γκουρμπάτσης. Την δημοσίευσε στο «Πρώτο Θέμα» ο Μανόλης Γαλάνης στις 31 Ιουλίου 2018.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας αυτής υπό τον τίτλο «Το κόστος της δασοπυρόσβεσης στην Ελλάδα», που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2015: (Σημ. Πρόκειται για μια συγκριτική έρευνα 34 ετών, 1981-2014, της αποτελεσματικότητας του εθνικού μηχανισμού αντιμετώπισης των πυρκαγιών με τα οικονομικοτεχνικά δεδομένα της πυροσβεστικής υπηρεσίας της χώρας μας, η οποία βρίσκεται στην 4η θέση των ευρωπαϊκών κρατών με τις περισσότερες καμένες εκτάσεις)

Ακριβή μου δασοπυρόσβεση

Στην Ελλάδα η μέση καμένη έκταση ανά πυρκαγιά είναι τριπλάσια από εκείνη της Ισπανίας. Πληρώνουμε 9 φορές πιο ακριβά απ' ό,τι στις ΗΠΑ το κόστος κατάσβεσης Ο Ελληνας φορολογούμενος πληρώνει τα πιο πολλά χρήματα στην υφήλιο για δασοπυρόσβεση Η Ελλάδα έχει τους περισσότερους πυροσβέστες στον κόσμο αναλογικά με τον πληθυσμό της. Η Ελλάδα διαθέτει τον μεγαλύτερο στόλο αεροσκαφών και ελικοπτέρων πυρόσβεσης στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από τη στιγμή που η ευθύνη και ο επιχειρησιακός σχεδιασμός της καταστολής των δασικών πυρκαγιών πέρασε από τη Δασική Υπηρεσία στο Πυροσβεστικό Σώμα. Το διάστημα αυτό, αν και υπερδιπλασιάστηκε η οργανική δύναμη του προσωπικού του και πολλαπλασιάστηκαν τα επίγεια και εναέρια μέσα πυρόσβεσης, θρηνούμε 200 θύματα με τον μακρύ κατάλογο να μην έχει κλείσει ακόμα, καθώς εξακολουθούν να αγνοούνται πάρα πολλοί συνάνθρωποί μας στο Μάτι.

Υπεράριθμο προσωπικό

Το Πυροσβεστικό Σώμα διαθέτει μεγάλο αριθμό προσωπικού (μόνιμων και πενταετούς υποχρέωσης) σε σχέση με άλλες δυτικές χώρες. Μεγαλύτερο ακόμα και από χώρες όπως οι ΗΠΑ. Ειδικότερα, στην Ελλάδα αντιστοιχούν 115 πυροσβέστες ανά 100.000 κατοίκους τη στιγμή που στις ΗΠΑ ο αντίστοιχος αριθμός είναι 109. Ενδεικτικό του αριθμού του πυροσβεστικού προσωπικού στην Ελλάδα σε ευρωπαϊκή κλίμακα είναι το γεγονός ότι στη Γαλλία αντιστοιχούν 80 πυροσβέστες ανά 100.000 κατοίκους στη Μεγάλη Βρετανία 65, στη Γερμανία 54, στην Ιταλία ο αριθμός αυτός διαμορφώνεται σε 48 ενώ στην Πορτογαλία έχουμε 37 ανά 100.000 κατοίκους και στην Αυστρία 31. Ο στόλος πυροσβεστικών αεροσκαφών και ελικοπτέρων (ιδιόκτητων και μισθωμένων) έχει καταγράψει συνολική μεταφορική ικανότητα νερού 220 τόνων/ώρα. Την ίδια ώρα η Γαλλία διαθέτει μεταφορική ικανότητα 180 τόνων/ώρα. Η Ισπανία 120 τόνων/ώρα και η Πορτογαλία 80 τόνων/ώρα. Σε αυτό το πλαίσιο επάρκειας επίγειων και εναέριων μέσων και έμψυχου δυναμικού, οι πυρκαγιές στην Ελλάδα αποδεικνύονται σήμερα πιο καταστροφικές απ’ ό,τι στις υπόλοιπες μεσογειακές χώρες. Η μέση καμένη έκταση ανά πυρκαγιά στη χώρα μας είναι τριπλάσια της αντίστοιχης καμένης έκτασης στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στη Γαλλία και 1,5 φορά μεγαλύτερη της καμένης έκτασης στην Ιταλία. Σε επίπεδο αριθμού συμβάντων αναλογικά με τον πληθυσμό, στην ελληνική επικράτεια αντιστοιχούν 14 δασικές πυρκαγιές ετησίως ανά 100.000 κατοίκους, ενώ στις ΗΠΑ 23 και στον Καναδά, που έχει το 10% των δασών παγκοσμίως, είκοσι τέσσερις.

Το υψηλότερο τίμημα

Κάθε Έλληνας πληρώνει 22 ευρώ τον χρόνο για δασοπυρόσβεση, όταν ο Αμερικανός πολίτης πληρώνει για τις ίδιες υπηρεσίες 4,5 και ο Καναδός 20 ευρώ. Η συνολική κρατική δαπάνη σε ετήσια βάση για τη δασοπροστασία ανέρχεται στην Ελλάδα σε 357 εκατ. ευρώ, ένα ποσό που αναλύεται σε 127 εκατ. ευρώ για πρόληψη και 230 εκατ. ευρώ για καταστολή των πυρκαγιών. Το μέσο κόστος ανά δασική πυρκαγιά για τα κρατικά ταμεία στη χώρα μας είναι 150.000 ευρώ, 9 φορές περισσότερο δηλαδή απ’ ό,τι στοιχίζει στο Αμερικανικό Δημόσιο κάθε πυρκαγιά (16.900 ευρώ), παρόλο που ο μέσος αριθμός δασικών πυρκαγιών στις ΗΠΑ είναι 48πλάσιος του αντίστοιχου ελληνικού. Το κόστος στην Ελλάδα είναι σχεδόν διπλάσιο από το αντίστοιχο στον Καναδά (81.300 ευρώ) με πενταπλάσιο αριθμό πυρκαγιών σε ετήσια βάση συγκριτικά με αυτόν που καταγράφεται από το Πυροσβεστικό Σώμα.

Ο επίκαιρος Ροίδης

Με όλα αυτά θυμήθηκα τον Εμμανουήλ Ροίδη, ο οποίος διαπίστωνε τα ίδια πριν από πολλές δεκαετίες για το θέμα αυτό:

- «Εξ όλων των κατοικούντων επί του πλανήτου μας διπόδων, ο Έλλην στρατιώτης είναι το ολιγαρκέστερον, και εν πολλοίς το δαπανηρότερον. Αρκείται μεν εις  άρτον και ελαίας, αλλά ίνα διοικηθή έχει, φαίνεται, ανάγκην  στρατηγών, ταγματαρχών, λοχαγών, ανθυπασπιστών, λοχιών και δεκανέων δεκαπλάσιων των αλλαχού. Η δε απαραίτητος αύτη ανάγκη του καταδικάζει ημάς να μην έχωμεν στρατόν!»

-Ό,τι ακολουθεί εις τον στρατόν συμβαίνει, δυστυχώς, και εις τους άλλους κλάδους. Τα ημέτερα ζώα, μάλλον δυσαρίθμητα, φαίνεται, όντα των αλλαχού, έχουσιν ανάγκην πλειόνων απαριθμητών. Τα ημέτερα δένδρα, μάλλον δυσφύλακτα, πλειόνων δασοφυλάκων. Τα ημέτερα πλοία, μάλλον δύσπλοια, πλειόνων πλοιάρχων. Αι ημέτεραι αλυκαί πλειόνων αλατοαποθηκαρίων. Τα ημέτερα δικαστήρια απειράκις πλειόνων δικαστικών γραφέων. Οι ημέτεροι φόρων πλειόνων φοροφάγων».

Αναγέννηση μέσα από τις στάχτες

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΙΔΗΣ Ο Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης την ώρα του ανθρώπινου πόνου, τολμά να μιλήσει για αναγέννηση μέσα από τις στάχτες. Αντί για μέτρα ανακούφισης των πληγέντων, προτείνει στην κυβέρνηση μια ριζοσπαστική λύση για άμεση αποκατάσταση των περιουσιών και του περιβάλλοντος. new deal

Ο Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης την ώρα του ανθρώπινου πόνου, τολμά να μιλήσει για αναγέννηση μέσα από τις στάχτες. Αντί για μέτρα ανακούφισης των πληγέντων, προτείνει στην κυβέρνηση μια ριζοσπαστική λύση για άμεση αποκατάσταση των περιουσιών και του περιβάλλοντος.

Η καταστροφή έγινε. Ολόκληρες περιοχές καταστράφηκαν και άλλη μια εκατόμβη ανθρώπων προσφέρθηκε στη «δόξα» της κρατικής ανικανότητος. Αλλά και της συλλογικής μας αφασίας.

Η ανικανότητα του κράτους υπήρξε η αιτία του χαμού τόσων ανθρώπων. Αλλά η καταστροφή θα συνέβαινε ούτως ή άλλως. Νεκροί και επιβιώσαντες δεν κινδύνευσαν λόγω της κρατικής ανικανότητος. Κινδύνευσαν λόγω της πλήρους ανυπαρξίας χωροταξικού σχεδιασμού και πολεοδομίας. Όταν προ 60 ετών άρχισαν να οικίζονται οι πληγείσες περιοχές.

Αναγέννηση από τις στάχτες

Ό,τι έγινε, έγινε. Οι οιμωγές είναι αναμενόμενες, αλλά δεν θα φέρουν πίσω τους νεκρούς. Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε. Αλλά η καλύτερη μνημόνευση και τιμή προς αυτούς θα είναι η εθνική μας κάθαρση. Όπως αρμόζει μετά από μια εθνική τραγωδία! Ας το έχουμε αυτό στο νου μας εν όψει των πολιτικο-εκλογικών εξελίξεων. Και ας μάθουμε να ψηφίζουμε με υπευθυνότητα αυτούς που μας λένε αλήθειες απευθυνόμενοι στη λογική μας. Όχι ανίκανους, καιροσκόπους και κατσαπλιάδες που προσπαθούν να εκμεταλλευθούν τα συναισθήματά μας…

Τώρα, όσο ακόμη ο πόνος είναι έντονος και ακόμη πιο έντονη η ανάγκη για κάτι θετικό. Για κάτι που θα μας δώσει κουράγιο, είναι η στιγμή για σημαντικές αποφάσεις. Αποφάσεις ριζοσπαστικές και πρωτότυπες. Τέτοιες που θα αντιστρέψουν την αρνητική μας ψυχολογία. Και θα λύσουν παλαιά και νέα προβλήματα με έξυπνο τρόπο και χαμηλό κόστος.

Με επιδόματα δεν φτιάχνονται περιουσίες

Ήδη, άρχισαν οι ανακοινώσεις περί μέτρων ανακουφίσεως των πληγέντων. Ασφαλώς, αυτά είναι απαραίτητα, αλλά όχι στη λογική της μιζέριας και του μπαλώματος, όπως συνήθως γίνεται. Καλά τα έκτακτα επιδόματα, αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα. Οι περιουσίες που καταστράφησαν δεν φτιάχνονται με επιδόματα, αλλά, ούτε και πρέπει να ξαναφτιαχθούν! Όχι όπως ήταν! Η απλή αναδόμηση μιας περιοχής χωρίς χωροταξικό σχεδιασμό & χωρίς πολεοδομικούς κανόνες απλώς θα επιτρέψει την  επανάληψη της καταστροφής μετά από μερικά χρόνια.

Η λύση πρέπει να είναι ριζοσπαστική και έξυπνη. Πρέπει να βοηθά τους πληγέντες, αλλά και το δημόσιο συμφέρον.

  • Στις πληγείσες περιοχές πρέπει να απαγορευθεί κάθε δόμηση και άλλη παρόμοια δραστηριότητα.
  • Με άμεση νομοθετική παρέμβαση να δεσμευθούν οι πληγείσες περιοχές.

Και είτε απαλλοτριωθούν για όσους ιδιοκτήτες το αποδεχθούν είτε, ως αντάλλαγμα να δοθούν μετοχές μιας εταιρείας ειδικού σκοπού. Η οποία θα αναλάβει την - από μηδενικής βάσεως - αξιοποίηση της περιοχής με σύγχρονο χωροταξικό σχεδιασμό και χρήσεις γης υψηλής αποδόσεως. Τέτοιες μπορεί να είναι όσες έχουν σχέση με οργανωμένη τουριστική & οικιστική αξιοποίηση. Τόσο η Κινέττα όσο και το Μάτι είναι τοποθεσίες κατάλληλες για την προσέλκυση τουριστών καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Μάλιστα, η εξαιρετική εγγύτητα στην Αθήνα και τις υπηρεσίες που αυτή προσφέρει τις καθιστούν ιδανικό τόπο για τη διαχείμαση ηλικιωμένων & συνταξιούχων από βόρειες χώρες καθώς και ιατρικού τουρισμού (νεφροπαθείς, διαβητικοί, α.μ.ε.α. κλπ.)

Έκδοση κρατικού ομολόγου

  • Η χρηματοδότηση των σχετικών δαπανών εξαγοράς της γης και κατασκευής των υποδομών μπορεί να γίνει με ένα έκτακτο μακροχρόνιο ομόλογο.

Θα το εκδώσει η Ελληνική Κυβέρνηση, μετατρέψιμο σε μετοχές των δύο εταιρειών ειδικού σκοπού για όσους το θελήσουν. Η διάθεσή του είναι εξασφαλισμένη λόγω της διεθνούς συμπάθειας & συναισθηματικής φορτίσεως υπέρ των πληγέντων.

  • Η χρηματοδότηση των επενδύσεων (ξενοδοχειακές μονάδες, πολυτελείς κατοικίες, μονάδες αναψυχής κλπ.) θα γίνει από εταιρείες.

Αυτές που θα πλειοδοτήσουν προκειμένου να τις αναλάβουν, κατά το μοντέλο του Ελληνικού. Εδώ δεν χρειάζονται ειδικές άδειες, δεν πρόκειται για πρώην αεροδρόμιο, αλλά για περιοχές εξοχικής κατοικίας. 

  • Για την άμεση ανακούφιση των πληγέντων, εκτός επιδομάτων, πρέπει να εξασφαλισθεί η στέγασή τους με πληρωμή του ενοικίου έναντι των εσόδων τους από την απαλλοτρίωση ή των προσόδων τους από τις μετοχές.

Επίσης, εύλογη και δίκαιη θα ήταν η πρόσθετη αποζημίωσή τους με πλήρη φορολογική απαλλαγή για ένα έτος καθώς και απαλλαγή τους από τον Ε.Ν.Φ.Ι.Α. για 3 τουλάχιστον έτη για όλα τα ακίνητά τους.

Σχέδιο για άμεση αποκατάσταση

Ένα τέτοιο σχέδιο θα έχει πολλαπλές θετικές επιδράσεις:

  • Θα καταδείξει την δυνατότητά μας για άμεση αντίδραση έναντι τέτοιων συμφορών.
  • Θα αναβαθμίσει την θέση της χώρας στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές.
  • Θα προσφέρει άμεση απασχόληση στον χειμαζόμενο κατασκευαστικό κλάδο.
  • Θα προσφέρει σημαντικές προοπτικές στον κλάδο υγείας ενώ θα δημιουργηθεί ένα εξαιρετικό πρότυπο για τον ιατρικό τουρισμό & τουρισμό υγείας καθώς και τις ειδικές μορφές τουρισμού.

Βεβαίως, οι πλέον ωφελημένοι, μελλοντικώς, θα είναι όσοι -αντί αποζημιώσεως απαλλοτριώσεως- προτιμήσουν να μετατρέψουν τις ιδιοκτησίες τους σε μετοχές μιας εταιρείας με εξαιρετικές προοπτικές ανάπτυξης σε μάκρος χρόνου. Τα αξιόγραφα αυτά, εκτός της δυνατότητος εισόδου στο χρηματιστήριο, θα έχουν μεγάλη ζήτηση από ειδικούς θεσμικούς επενδυτές που επενδύουν σε ακίνητα και μακροχρόνιες σταθερές αποδόσεις.

Είμαι βέβαιος ότι η πρότασή μου θα συναντήσει περισσότερες αντιδράσεις, από κάθε παρανοϊκό, φοβικό και ακραίο που έχει μετατρέψει την μιζέρια και την άρνηση σε ιδεολογία. Μου είναι αδιάφορο. Τα οφέλη είναι τόσο προφανή και εξασφαλισμένα που οι αντιδράσεις δεν έχουν την ελάχιστη αξία.

Δυστυχώς, όμως, θεωρώ αδύνατον μια τέτοια πρόταση να υιοθετηθεί και να υλοποιηθεί από την παρούσα κυβέρνηση, αλλά ούτε και από όποια κυβέρνηση των κομμάτων του παρόντος –διεφθαρμένου & ανίκανου- πολιτικού συστήματος. Αυτοί θα κάνουν μόνον αυτό που τόσο καλά ξέρουν: Θα διαχειρισθούν την μιζέρια των επιδομάτων και θα επιδοθούν στην αγαπημένη τους μικροκομματική σπέκουλα της καταστροφής, στην εκμετάλλευση του πόνου και της οργής…

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Ιπποκράτη Χατζηαγγελίδη στο new deal

Το κράτος είναι ο εμπρηστής!

ΘΑΝΑΣΗΣ Κ. Ο Θανάσης Κ. κάνει πολιτική κριτική στην κυβέρνηση. Σημειώνει ότι στις πυρκαγιές του 2018 το κράτος καταλύθηκε. Αυτό είναι κατ' ουσίαν ο εμπρηστής. Γιατί η κυβέρνηση αποκέντρωσε την πολιτική προστασία, που όφειλε να προστατεύσει τα περιαστικά δάση στις κηπουπόλεις. new deal

Ο Θανάσης Κ. κάνει πολιτική κριτική στην κυβέρνηση. Σημειώνει ότι στις πυρκαγιές του 2018 το κράτος καταλύθηκε. Αυτό είναι κατ' ουσίαν ο εμπρηστής. Γιατί η κυβέρνηση αποκέντρωσε την πολιτική προστασία, που όφειλε να προστατεύσει τα περιαστικά δάση στις κηπουπόλεις.

Είδα ξαφνικά μιαν «ομοβροντία δηλώσεων»: να μη διανοηθεί κανείς να κάνει πολιτική κριτική για την καταστροφή που έγινε στην Ανατολική Αττική! Έτσι, σχεδόν απειλητικά! Κι οι ίδιοι που τα έγραφαν αυτά, έσπευδαν να θυμίσουν τις… πυρκαγιές του 2007!

Υπάρχει πολιτική κριτική

Με μια αποκρουστική λογική συμψηφισμών: Τότε κάηκαν τόσοι, άρα μη μιλάτε εσείς τώρα

Δηλαδή, για όσους δεν κατάλαβαν: Όταν κυβερνά η «κακούργα Δεξιά», ό,τι κι αν συμβεί όλοι σκούζουν… Όταν κυβερνά η «Αριστερά με το… ηθικό πλεονέκτημα», δεν δικαιούται κανείς να διαμαρτύρεται…

Καλώς ήλθατε στη «Φάρμα των Ζώων», του υφέρποντος Φασισμού!

Για να πω την αλήθεια, δεν είχα καμία όρεξη να κάνω… «πολιτική κριτική στην κυβέρνηση Τσίπρα για τις τωρινές πυρκαγιές. Εδώ δεν μπορούν να εμποδίσουν την τσογλανοπαρέα του «Ρουβίκωνα» να κάνει θρύψαλα την πρόσοψη του υπουργείου Εξωτερικών στο κέντρο της Αθήνας μέρα μεσημέρι! Τι «κριτική» να τους κάνεις που κάηκε η Αττική;

Κριτική έχει νόημα να ασκείς σε κυβερνήσεις που ελέγχουν το κράτος και ασκούν πολιτική. Αυτοί εδώ, είναι ένα τσούρμο ανεύθυνων που διέλυσαν το κράτος και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πως θα διασωθούν οι ίδιοι. Τίποτε άλλο δεν τους νοιάζει και ό,τι αν τους πεις δεν τους αγγίζει. Σιγά να μην τους κάνουμε και «κριτική»…

Αλλά τα «παπαγαλάκια» προσπαθούν να μας κάνουν και bullying… Μη τολμήσουμε, λέει, να πούμε κάτι για την κυβέρνηση του «λαοπρόβλητου»! Δεν μας ξέρουν καλά… Πρώτα - πρώτα πρέπει να πούμε μιαν αλήθεια.

Δεν υπάρχει κράτος! Πολύ «κλισέ», θα μου πείτε… Όντως, αλλά μόνο από εκεί μπορούμε να αρχίσουμε… Δεν υπάρχει κράτος… Δεν το εννοώ ως «σχήμα λόγου». Το εννοώ κυριολεκτικά. Πάει πια, πάπαλα. Να ζήσουμε να το θυμόμαστε… Το έχουν καταργήσει…

Καμία σύγκριση: Άλλο δασικές πυρκαγιές, άλλο πυρκαγιές σε κηπουπόλεις

Να δούμε γιατί: Δεν υπάρχει καμία σύγκριση με ό,τι δασικές πυρκαγιές έχουν συμβεί οποτεδήποτε στο παρελθόν… Καμία σύγκριση με τις καταστροφές του 2007, που τις θυμήθηκαν ξαφνικά οι «παπαγάλοι» του Μαξίμου…

Και τότε είχαμε δεκάδες ανθρώπινα θύματα: 49 επί τόπου και 68 συνολικά.

Τώρα έχουμε 54 επί τόπου (μέχρι στιγμής), αλλά αναμένεται αρκετά μεγαλύτερος αριθμός, δυστυχώς... Αλλά σε αυτόν τον μακάβριο απολογισμό εξαντλούνται και οι «ομοιότητες». Γιατί τότε είχαμε εντελώς άλλο πράγμα:

  • Τότε είχαμε επί έξη μέρες εκατοντάδες πύρινα μέτωπα στη μισή Ελλάδα.

Από την Εύβοια και τη Δυτική Στερεά, μέχρι την Πελοπόννησο απ’ άκρης σ’ άκρη… Τώρα είχαμε ουσιαστικά… ενάμιση «μέτωπο» μέσα σε έξη ώρες! Άλλης τάξης μεγέθους…

  • Τότε είχαμε τις πυρκαγιές να μαίνονται παντού, μέσα σε καύσωνα διαρκείας πολλών ημερών.

Με ταυτόχρονα θυελλώδης ανέμους σε όλη τη χώρα. Τώρα είχαμε απλώς 37αρια στον υδράργυρο! Με 37αρια έγινε τέτοια ανθρώπινη καταστροφή! Και σε ένα περιορισμένο σημείο μόνο (όπου φύσαγε με ένταση, όντως)…

  • Τότε οι πυρκαγιές ξεκινούσαν και αναζωπυρώνονταν πάνω σε απρόσιτες βουνοκορφές.

Όπου δεν μπορούσε να πλησιάσει κανείς από το έδαφος, γιατί δεν υπήρχαν δρόμοι, ούτε δασικοί πολλές φορές. Ούτε μονοπάτια… Και στη συνέχεια σάρωναν τα πάντα. Τώρα η πυρκαγιά κατέκαψε κηποπούλεις, δίπλα στην πρωτεύουσα, δίπλα στη θάλασσα, και πλήρως ρυμοτομημένες. Με πλήρη εδαφική πρόσβαση σε κάθε σημείο. Καμία σύγκριση. 

Όταν καίγεται η μισή Ελλάδα επί έξι μέρες, τότε πράγματι μπορεί τα μέσα πυρόσβεσης και οι άνθρωποι να μην επαρκέσουν. Όταν καίγονται αστικά συγκροτήματα μέσα σε λίγες ώρες, δίπλα στη θάλασσα, τότε κάτι πρέπει να μη λειτούργησε καθόλου. Όχι καθόλου καλά. Καθόλου - τελεία…

Τα περιαστικά δάση είναι ασφαλή!

Στην παγκόσμια βιβλιογραφία θα βρείτε πως περιαστικά δάση δίπλα σε σπίτια - ή οικισμοί που δημιουργούνται μέσα σε περιαστικά άλση - θεωρούνται «πολύ ασφαλή» από πυρκαγιές… Γιατί; Γιατί απλούστατα οι άνθρωποι που ζουν εκεί τα προσέχουν, τα συντηρούν, παίρνουν όλα τα μέτρα προστασίας, τα καθαρίζουν, κάνουν αντιπυρικές ζώνες, βάζουν δίκτυα κρουνών ύδρευσης, βρέχουν τα πάντα την ώρα που ξεσπάει η πυρκαγιά - και πριν φτάσει - για να την επιβραδύνουν κλπ… Και γι’ αυτό οι κηπουπόλεις ΔΕΝ καίγονται εύκολα. Και μέχρι χθες δεν κάηκαν ποτέ στην Ελλάδα!

Από χθες το μεσημέρι που άρχισε η πυρκαγιά στην Κινέτε, μετά στο Βουτζά μέχρι το βράδυ που κάηκε το Μάτι και όλη η παραλία από το Μαραθώνα ως τη Ραφήνα, τίποτε δεν λειτούργησε!Τίποτε… Γι’ αυτό και η καταστροφή ήταν τόσο σαρωτική. Γι’ αυτό και κάηκαν τόσοι αθώοι άνθρωποι. Γιατί κανείς δεν φανταζόταν ότι μπορεί εκεί να κινδυνεύσει σοβαρά. Δεν κάηκαν πάνω σε απάτητες βουνοκορφές. Όπου άμα σε παγιδεύσουν οι φλόγες είσαι χαμένος… Κάηκαν μέσα σε αστικό ιστό, όπου θα έπρεπε κανονικά να υπήρχαν δεκάδες δυνητικά και πραγματικά «αναχώματα» στην προέλαση της φωτιάς. Που όμως, δεν υπήρχαν τελικά. Ή δεν λειτούργησαν…. Κι μην πει κανείς αυτό που λέγεται συνήθως για δασικές πυρκαγιές σε απροσπέλαστες περιοχές – ότι δεν έδρασαν «εναέρια μέσα». Όπως φαίνεται τα εναέρια μέσα ουσιαστικά είναι ελάχιστα πια…

Απαγορεύονται εναέρια μέσα σε κατοικημένες περιοχές

Αλλά αυτό ΔΕΝ ήταν ΤΟ πρόβλημα στην περίπτωσή μας. Σε μια κατοικημένη – και ενίοτε – πυκνοκατοικημένη περιοχή, ΔΕΝ μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναέρια μέσα. Γιατί αν ρίξουν νερό από ύψος για να σβήσουν τη φωτιά, το νερό είναι πολύ πιθανό να σκοτώσει και τους ανθρώπους που βρίσκονται από κάτω.

Σε (πυκνο) κατοικημένες περιοχές χρειάζεται σύστημα υδροδότησης από το έδαφος και δίκτυο κρουνών μέσα στο περιαστικό δάσος, και γεννήτριες για τις αντλίες που φέρνουν το νερό, γιατί η πυρκαγιά καθώς έρχεται μπορεί να κόψει το ρεύμα, και πυροσβεστικά οχήματα σε επίκαιρες θέσεις να βρέχουν το δάσος μαζί με κατοίκους από τις αυλές τους, για να αναχαιτιστεί η φωτιά όταν πλησιάζει. Και προηγουμένως να έχουν καθαριστεί τα πάρκα γύρω από τα σπίτια (για να μην υπάρχει «έρπουσα» φωτιά - δηλαδή από κάτω, από τα ξερά πούσια - που τρέχει με την ταχύτητα του ανέμου).

Στα περιαστικά πάρκα υπάρχουν ουσιαστικά «αντιπυρικές ζώνες»: είναι οι δρόμοι του αστικού συγκροτήματος. Αλλά τι να σου κάνουν οι «ζώνες» όταν δεν έχει καθαριστεί το δάσος από κάτω και όταν δεν υπάρχουν άνθρωποι να επανδρώσουν τους κρουνούς για να καταβρέξουν; Κανείς δεν τους ειδοποίησε, κανείς δεν τους κινητοποίησε, κανείς δεν τους συντόνισε. Έφτασαν στο σημείο μετά την καταστροφή. Για να μαζέψουν νεκρούς και να μετρήσουν ζημιές.

Ανύπαρκτη η Πολιτική Προστασία

Πολιτική προστασία ΜΗΔΕΝ! (Γιατί όλα αυτά τα κάνει, υποτίθεται, η Πολιτική Προστασία).

Όμως ο σχεδιασμός αντιμετώπισης της φωτιάς (και της πλημμύρας) είτε είναι ενιαίος, είτε δεν υπάρχει καθόλου! Κι όταν η Πολιτική Προστασία έχει… «μοιραστεί» στους Δήμους, αυτό σημαίνει ότι έχει ακυρωθεί. Ότι ουσιαστικά έχει αδρανήσει. Ότι δεν υπάρχει…

Ένα ενιαίο σχέδιο, αν το σπάσεις σε πέντε αυτόνομα «κομμάτια», δεν υπάρχει πια. Δεν είναι κατακερματισμένο σχέδιο. Είναι ΜΗ σχέδιο…

Θυμίζει το παράδειγμα με τους αγωγούς απορροής όμβριων υδάτων στα μεγάλα αστικά κέντρα:

Όταν κάποτε πλημμύρισαν τα παραθαλάσσια προάστια προς το Φάληρο, αποκαλύφθηκε πως ο μεγάλος αγωγός απορροής πέρναγε κάτω από την περιοχή του Καλλιμάρμαρου Σταδίου κι ύστερα κάτω από τη Λεωφόρο Συγγρού και τροφοδοτούνταν από τους αγωγούς των τότε Δήμων Νέας Σμύρνης, Φαλήρου και Καλλιθέας… Κάθε τμήμα του αγωγού που πέρναγε κάτω από ένα Δήμο ήταν ευθύνη διαφορετικού Δήμου! Και το κεντρικό τμήμα που πέρναγε κάτω από τη Συγγρού ήταν ευθύνη του ΥΠΕΧΩΔΕ… Ένας από όλους αυτούς να ΜΗΝ καθάριζε εγκαίρως τους υπόγειους αγωγούς, είχαμε πλημμύρα που μπορούσε να πνίξει τους πάντες. Ακόμα κι εκείνους που καθάριζαν το «δικό» τους τμήμα κανονικά.

Προφανώς ο καθαρισμός κι ο έλεγχος συντήρησης του ενιαίου αγωγού πρέπει να είναι κεντρική ευθύνη - όχι «αποκεντρωμένη». Η Τοπική Αυτοδιοίκηση – δηλαδή οι Δήμοι – οφείλουν να παίρνουν μέρος στην εκτέλεση ενός ενιαίου σχεδίου, αλλά όχι να το σχεδιάζουν εκείνοι, ο καθένας για λογαριασμό του.

Ο σχεδιασμός προστασίας (να) είναι κεντρικός και ενιαίος

Το ίδιο και η αντιπυρική προστασία ενός αστικού συγκροτήματος. Ο σχεδιασμός πρέπει να είναι ενιαίος. Και από μια κεντρική αρχή. Όχι κατακερματισμένος… Ώστε να ξέρουμε, αν κάτι δεν πάει καλά, που να αναζητηθούν ευθύνες. Τώρα ψάξε βρες…

Τόσα χρόνια κάναμε αλλεπάλληλες «μεταρρυθμίσεις» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση – τον «Καποδίστρια» κι ύστερα τον «Καλλικράτη» και τώρα τον «Κλεισθένη» – κι αντί να συγκεντρώνουμε το σχεδιασμό, τον κατακερματίζαμε κι άλλο. Δηλαδή να μοιράζουμε στους Δήμους κατακερματισμένες «αρμοδιότητες» - χωρίς εξουσίες και χωρίς πόρους. Φτιάχνοντας έτσι ένα γραφειοκρατικό τέρας, όπου αλλού βρίσκονται οι πόροι (κεντρικά, στο υπουργείο Οικονομικών), αλλού βρίσκονται οι εξουσίες (επίσης κεντρικά, αλλά σε άλλα – διαφορετικά - υπουργεία), και αλλού οι αρμοδιότητες (σε εκατοντάδες δήμους και στις Περιφέρειες). Κι αν βρείτε ποιος έχει την ευθύνη να αντιμετωπίσει την κρίση κάθε φορά, να μου γράψετε…

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχεις και το νέο Σχέδιο του Τσίπρα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση να προβλέπει απλή αναλογική. Για να εκπροσωπούνται, λέει, όλες οι «τάσεις» - δηλαδή οι μειοψηφίες. Οπότε για άλλη μια φορά παραβλέπεται η πλειοψηφία! Δηλαδή το δημόσιο συμφέρον…

Χωρίς να τους περνάει από το μυαλό, ότι οι Δήμοι είναι διοικητικά όργανα. Κι αν κατακερματιστεί ένα διοικητικό όργανο θα υπάρξει ακυβερνησία. Και από τη μεγαλύτερη ακυβερνησία που θα προκύψει θα θρηνήσουμε κι άλλα θύματα.

(Κάποτε ο Σαμαράς είχε πει πως στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι εξουσίες οι αρμοδιότητες και οι πόροι πρέπει να συμπίπτουν! Ή τέλος πάντων, να βρίσκονται κοντά μεταξύ τους. Γιατί όσο πιο κοντά βρίσκονται εξουσίες-αρμοδιότητες-πόροι, τόσο πιο υπεύθυνα και πιο αναπτυξιακά θα λειτουργούν οι Δήμοι. Δεν νομίζω ότι τον κατάλαβε κανείς τότε. Ύστερα ο Σαμαράς είχε προτείνει να περάσει ο ΕΝΦΙΑ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και να γίνει ανταποδοτικός. Δεν το κατάλαβε κανείς τότε - ούτε αυτό! Ήθελαν να καταργήσουν τον ΕΝΦΙΑ. Τελικά τον αύξησαν! Αλλά η Τοπική Αυτοδιοίκηση βούλιαξε κι άλλο…)

Κράτος εμπρηστής

Σήμερα κράτος δεν υπάρχει. Και δεν χρειάζεται να καεί η Ανατολική Αττική (ή να πνιγεί η Μάνδρα) για να το καταλάβουμε.

Το ξέρουμε από πιο απλά, πιο στοιχειώδη, πιο οφθαλμοφανή: Για παράδειγμα από το γεγονός ότι ο «Ρουβίκωνας» σπάει… ένα υπουργείο τη μέρα (όταν δεν σπάει ξένες Πρεσβείες ή γραφεία ξένων επιχειρήσεων) και κανείς δεν συλλαμβάνεται… Τους ξέρουν, ξέρουν και πού μένουν, έχουν και… γραφεία για να κάνουν «στρατολογήσεις». Αλλά κανείς δεν πιάνεται. Αυτό παλιά ΔΕΝ υπήρχε… Είναι… νέα «κατάχτηση» του κινήματος αποδόμησης της χώρας και υπονόμευσης του κράτους και της δημοκρατίας

Ποτέ δεν είχαμε κράτος της προκοπής.

Κι όσους προσπάθησαν να το μεταρρυθμίσουν και να το στρώσουν τους κυνηγήσαμε. Αλλά τώρα το κράτος έχει φτάσει σε σημείο απόλυτης ανυπαρξίας. Το πληρώνουμε πανάκριβα, αλλά κράτος δεν έχουμε.

Αν καταργούσαμε το σύνολο της Πολιτικής Προστασίας και την πυροσβεστική μαζί και τα δίναμε σε ιδιωτικές εταιρίες, ίσως είχαμε καλύτερα αποτελέσματα. Και θα μας ερχόταν ασύγκριτα φτηνότερα…Ησυχάστε, δεν προτείνω κάτι τέτοιο. Αλλά μη συζητάμε τι έκανε ή τι δεν έκανε ή τι έπρεπε να κάνει το κράτος ή η πολιτική προστασία διότι αυτά ΔΕΝ υφίστανται.

Ζητάτε ευθύνες ανύπαρκτων υποκειμένων. Αναζητήστε καλύτερα τις ευθύνες όσων τα διέλυσαν.. Κάποιος πρέπει να φτιάξει κράτος στην Ελλάδα! Σοβαρό, αξιόπιστο, υπεύθυνο απέναντι στο δημόσιο συμφέρον και αυστηρό εκεί που χρειάζεται. Με συνεχή λογοδοσία (γιατί δεν θέλουμε τυραννίσκους). Και με πλήρη νομιμοποίηση, ώστε να παίρνει σκληρές αποφάσεις. (Γιατί χωρίς σκληρές αποφάσεις θα θρηνήσουμε περισσότερα θύματα…)

Πώς; Σας ακούγονται αυτά λίγο «συντηρητικά»; Σας φαίνονται όχι «πολιτικώς ορθά»; Ίσως λίγο… «δεξιά»; Έτσι ακριβώς!

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Θανάση Κ. στο new deal

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.