Τι καταλαβαίνει ο μέσος ψηφοφόρος ακούγοντας τους δυο βασικούς μονομάχους της 17ης Ιουνίου να μιλούν; Πως λένε σχεδόν τα ίδια πράγματα. Ο Αλέξης Τσίπρας και οι επιτελείς του ξεκαθαρίζουν σε όλους τους τόνους πως τάσσονται υπέρ της παραμονής της χώρας στο ευρώ. Μάλιστα υποστηρίζουν πως με το δικό τους σχέδιο οικονομικής πολιτικής (που δεν θα στηρίζεται στο Μνημόνιο, αλλά κάπου αλλού που ακόμα δεν αποκαλύπτουν…) θα διασφαλιστεί η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.

Και όπως και το κάνουμε πείθουν όταν λένε πως η παραμονή της χώρας στο ευρώ, άρχισε να αμφισβητείται ακριβώς όταν η Ελλάδα εισήλθε σε καθεστώς Μνημονίων.

Εξίσου όμως και η ΝΔ έχει κάνει σημαία της προεκλογικής της καμπάνιας το αυτονόητο: την παραμονή της χώρας στο ευρώ – την οποία θέτει ως βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε μελλοντική συνεργασία – την ίδια στιγμή που προτάσσει παράλληλα την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου – παρ’ ότι και στην περίπτωση του είναι ασαφές πως την εννοεί…

Επιπλέον, τόσο ο Αντώνης Σαμαράς, όσο και ο Αλέξης Τσίπρας μιλούν για ανάπτυξη. Αντιλαμβάνονται αμφότεροι – και σπεύδουν εξίσου να επικαλεστούν τις ευρωπαϊκές ζυμώσεις για μια άλλη πολιτική – πως η λιτότητα παράγει ύφεση και επιβαρύνει όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη συνολικά. Εκείνο που δεν ξεκαθαρίζουν είναι ο τρόπος που θα επιτευχθεί η ανάπτυξη στην Ελλάδα.

Αλλά ακόμα κι αν διέθεταν (ή διαθέτουν και απλώς δεν αποκαλύπτουν) σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας (σημ: ιδανικά θα αποτελέσει αντικείμενο εθνικής συζήτησης την επομένη των εκλογών), θα τελούσε υπό την αίρεση της συνέχισης της χρηματοδότησης της χώρας από τους δανειστές της. Διότι, ως γνωστό, χωρίς χρήματα ανάπτυξη δεν επιτυγχάνεται.

Για να υπάρξουν λοιπόν χρήματα, οι Ευρωπαίοι καλούν την Ελλάδα να τηρήσει τις δεσμεύσεις του Μνημονίου… Εδώ λοιπόν βρίσκεται το πρόβλημα και η διαφορά. Ο Αντώνης Σαμαράς περιορίζεται σε ορισμένες τροποποιήσεις με τη σημαντικότερη να αφορά στη μείωση της φορολογίας για τις επιχειρήσεις, την ίδια στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας μιλά για συνολική απόρριψη του Μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευση από μηδενική βάση.

Μένει στους πολίτες να αποφασίσουν αν απορρίπτουν το Μνημόνιο συνολικά ή αν μέσα σε αυτά εντοπίζουν πρόνοιες επωφελείς για τη χώρα που προάγουν την ανάπτυξη. Το παρήγορο αυτή τη φορά είναι πως δεν θα χρειαστεί να αποφασίσουν εκ νέου. Τόσο ο Αντώνης Σαμαράς, όσο και ο Αλέξης Τσίπρας έχουν ξεκαθαρίσει πως την επομένη των εκλογών η χώρα θα πρέπει να κυβερνηθεί που σημαίνει πως θα αποδεχθούν το όποιο αποτέλεσμα βγάλει η κάλπη.

Previous articleΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΓΕΡΜΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗς ΕΥΡΩΠΗΣ
Next articleΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΜΕ ΒΑΡΚΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.