Παιδεία: Το καλύτερο ως «εχθρός» του καλού

0
91
Ο Κώστας Μπλούχος αναφέρεται σε δυο σπουδαίες, αξιομίμητες ιδιωτικές εκπαιδευτικές προσπάθειες. Δυο ιεραποστολές, ένα χριστιανικό ιεροδιδασκαλείο, μετέπειτα ένα παρθεναγωγείο.Τέλος μια γεωργική σχολή... και ένα συμπέρασμα: Στην παιδεία, το καλύτερο μπορεί να γίνει εχθρός του καλού. new deal
Ο Κώστας Μπλούχος αναφέρεται σε δυο σπουδαίες, αξιομίμητες ιδιωτικές εκπαιδευτικές προσπάθειες. Δυο ιεραποστολές, ένα χριστιανικό ιεροδιδασκαλείο, μετέπειτα ένα παρθεναγωγείο.Τέλος μια γεωργική σχολή... και ένα συμπέρασμα: Στην παιδεία, το καλύτερο μπορεί να γίνει εχθρός του καλού. new deal

Ο Κώστας Μπλούχος αναφέρεται σε δυο σπουδαίες, αξιομίμητες ιδιωτικές εκπαιδευτικές προσπάθειες. Δυο ιεραποστολές, ένα χριστιανικό ιεροδιδασκαλείο, μετέπειτα ένα παρθεναγωγείο.Τέλος μια γεωργική σχολή… και ένα συμπέρασμα: Στην παιδεία, το καλύτερο μπορεί να γίνει εχθρός του καλού.


Κατόπιν γενοκτονία χριστιανικών πληθυσμών της Μικρασίας, ανταλλαγή πληθυσμών, επανίδρυση των κατεστραμμένων σχολείων για τον προσφυγικό και αναγκεμένο πληθυσμό και τέλος, δυο εκπαιδευτικά ιδρύματα πρότυπα. Σταθμοί και τα δύο, στην ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης.

Πρόκειται για δυο σπουδαίες, αξιομίμητες ιδιωτικές εκπαιδευτικές προσπάθειες που ξεκίνησαν από την Κωνσταντινούπολη και την Μερζιφούντα του Πόντου.Ενώ τα τελευταία σχεδόν 100 έτη, διαπρέπουν στη Μακεδονία, ετοιμάζοντας νέους και νέες έτοιμους/ες για την επιστήμη, την παραγωγή και τη μεταποίηση, χωρίς θεωρητικές φιοριτούρες.

Πιστεύω πως όσοι από εμάς, ανεξαρτήτως πολιτικής ή ιδεολογικής τοποθέτησης, κουβαλούμε έναν καημό και μια στοιχειώδη διάθεση για συμβολή σε κοινωνικό μετασχηματισμό και σε μια αέναη πάλη ενάντια στην αγραμματοσύνη και την οπισθοδρόμηση, βλέπουμε θετικά την πάλη μέσα από την εκπαίδευση.

Και όποιος δύναται να ασκήσει το επιτήδευμα, έχει τη διάθεση να το κάνει με τις δικές του δυνάμεις. Όπως αυτά τα δυο ιδρύματα[1], μέσα στο σκοτάδι της παρακμάζουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τι σημαίνει ιδιωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα;

Ιδιωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα σημαίνει αυτό ακριβώς το πράγμα: Να έχεις ένα όραμα εκπαιδευτικό, κοινωνικό αλλά και επιχειρηματικό για να αλλάξεις τον κόσμο.

Στα ιδιωτικά σχολεία, ακόμη και η φιλοδοξία να γίνει ένα ίδρυμα ξακουστό και κραταιό, δεν είναι ματαιοδοξία, μήτε κερδοσκοπία. Είναι μια προσφορά, όμοια με αυτή των μεγάλων ευεργετών. Διότι το ιδιωτικό σχολείο δεν φτιάχνεται για να προσφέρει μονάχα, ό,τι και το δημόσιο. Φτιάχνεται επιπλέον, για το εκπαιδευτικό όραμα του ιδιώτη επιτηδευματία/εκπαιδευτικού: για το σχολείο μετά το σχολείο.

Για την ελευθερία να δώσει κανείς ό,τι έχει και δεν έχει στον μαθητή του. Πέρα από την ορθή υποχρεωτικότητα και την ορθή συντηρητικότητα του κλασσικού πανελληνίου εκπαιδευτικού προγράμματος. Μιλούμε για ιδρύματα που δέχονται την απηνή και αμείλικτη αξιολόγηση του πολίτη. Όπου τα πάντα κρίνονται από την αποτελεσματικότητα και την καινοτομία. Και βέβαια από την δυνατότητα του πολίτη να ενισχύσει την ιδιωτική προσπάθεια. Να την εμπιστευθεί και να την καρπωθεί ως κάτι ιδιαίτερο και σημαντικό.

Μιλούμε για μια αξιολόγηση που κανένας στη δημόσια εκπαίδευση δεν δέχεται καν να συζητήσει. Εδώ και μια εικοσαετία στη δημόσια εκπαίδευση μάλλον φλυαρούμε περί αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου. Είτε ένδοθεν ως αυτοαξιολόγηση, δηλαδή εργασιακή στοχοθεσία, είτε ως αξιολόγηση από σύμβουλο που θα ενισχύει το έργο του δασκάλου και θα τον βοηθά στην αυτοβελτίωση. Ουδείς όμως τολμά να μιλήσει για την αξιολόγηση του ιδρύματος και του εκπαιδευτικού από αυτόν που δέχεται το αποτέλεσμα του σχολείου.  Δηλαδή τον μαθητή, δια του κηδεμόνα του.

Ιδιωτικά σχολεία καταδικασμένα σε θάνατο

Με ευθύνες της προηγούμενης διακυβέρνησης, τα ιδιωτικά σχολεία, τα σχολεία της ελεύθερης επιλογής, κινδύνευαν να καταδικαστούν σε θάνατο. Μόνο και μόνο επειδή τολμούσαν να συνεχίζουν να λέγονται ιδιωτικά.

Επιβλήθηκε περίπου η απαγόρευση της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου. Ο περιορισμός της δυνατότητας πρόσθετων εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Σταμάτησαν να υπάρχουν κίνητρα στην κατεύθυνση της διαρκούς βελτίωσης των εκπαιδευτικών. Σχεδόν απαγορεύθηκε η προσφορά του επιπλέον, ενώ η κρατική εποπτεία τα οδηγούσε σε ομογενοποίηση.

Ψιλά γράμματα για τους παραδοσιακούς και πεισματικά καθηλωμένους σε μια άλλη πραγματικότητα αριστερούς. Οι καταγγελίες τους ενάντια στον φαντασιακό νεοφιλελευθερισμό που δημιούργησαν στο νου τους, καθώς και ενάντια στον ελιτισμό που επίσης φαντάζονται, πήραν μορφή παράλογου παραληρήματος.

Καταφέρονται εναντίον της εκπαιδευτικής και επιχειρηματικής ελευθερίας των ιδιωτικών σχολείων.Οι θιασώτες του αδιαφοροποίητου κοπαδισμού, καταγγέλλοντας την δυνατότητα της διαφοροποίησης. Της επιλογής, της επιπλέον γνώσης ως θεμέλιου λίθου της Δημοκρατίας. Δεν αντιλαμβάνονται ότι εκστομίζοντας ηχηρές και πομπώδεις εκφράσεις, αυτοακυρώνονται, ή μάλλον αυτοπαγιδεύονται.

Ταξικότητα, ελιτισμός κι φαντασιακός νεοφιλελευθερισμός του ΣΥΡΙΖΑ

Λένε, ή πρεσβεύουν μια θεωρητική ανοιχτότητα και έναν απερίσταλτο πλουραλισμό στην λαϊκή παιδεία. Τον παρουσιάζουν ως αγωνιστές της ισότητας και του δημοκρατικού νοήματος στην εκπαίδευση, αλλά η επιχειρηματολογία τους είναι άνευ νοήματος.

Η ταξικότητα, ο ελιτισμός κι ο φαντασιακός νεοφιλελευθερισμός είναι για το ΣΥΡΙΖΑ η κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Είναι το δογματικό επίχρισμα, που παρά τις μετατοπίσεις, εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τα στελέχη του, παρά τον αναγκαστικό λεξιλογικό εμπλουτισμό τους από τη σύγχρονη συλλογιστική (επενδύσεις – ανάπτυξη).

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλυσε τη σημασία των λέξεων ως κυβέρνηση, και τώρα εξακολουθητικά συνεχίζει να την καταλύει, στο όνομα ενός εξουσιαστικού λαϊκισμού και ακραίου τυχοδιωκτισμού που συνέβαλαν στην διάλυση της κοινωνικής συνοχής και στηρίχτηκαν εμφατικά και σε όλα τα επίπεδα στην ταξικότητα.

Ο πρόσφατα ψηφισμένος νόμος είναι προσκείμενος στην ελευθερία. Στην ελευθερία της επιλογής, στην ελευθερία της επιπλέον προσπάθειας, στην ελευθερία της επιπλέον βελτίωσης. Το καλό, έχει ως εχθρό το καλύτερο, και πρέπει ελεύθερα να προάγουμε καθετί που είναι καλύτερο. Για μια διαφορετική και καλύτερη ζωή… Καλύτερη, απροσκύνητη σε ιδεολογικές αγκυλώσεις και είδωλα.

[1] Έμμεση αναφορά στην ιστορία του Κολλεγίου Ανατόλια Θεσσαλονίκης, που ιδρύθηκε αρχικά στην Κων/πολη και κατόπιν μεταφέρθηκε στη Μερζιφούντα του Πόντου και της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής που ιδρύθηκε στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη, όπου συνεχίζει να υπάρχει κραταιά ως τις μέρες μας.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.