Όταν εκείνο το βράδυ του αχρείαστου και επικίνδυνου για τη χώρα, – έτσι όπως ετέθη το ερώτημα,- δημοψηφίσματος, ο αγχωμένος Αλέξης Τσίπρας έτρεχε ασμένως στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, βλέποντας πως το αποτέλεσμα ήταν μη διαχειρίσιμο, όλες οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις προσέτρεξαν να σώσουν τη χώρα από το βέβαιο ναυάγιο.

[quote text_size=»small»]

Εκείνο το βράδυ οι ακραίες δυνάμεις του εθνολαϊκισμού και του απομονωτισμού φάνηκε πως υπέστησαν στρατηγική ήττα.

[/quote]

Πράγματι, φανεροί και κρυφοί προπαγανδιστές της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την επιστροφή στη δραχμή, με ότι ευνοϊκό συνεπάγεται για τους ίδιους που έχουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό και ότι καταστροφικό για την πλειοψηφία των πολιτών που θα τους αρπάξουν την περιουσία κοψοχρονιά, λούφαξαν. Βέβαια περιμένοντας την επόμενη ευκαιρία και κυρίως το γιγάντωμα του ευρωσκεπτικισμού στη χώρα μας, λόγω κυρίως του «αριστερού μνημονίου» αλλά και της αλλοπρόσαλλης πολιτικής των ευρωπαίων στο προσφυγικό ζήτημα.

Ωστόσο με τις πρώτες αρρυθμίες της κυβερνητικής πολιτικής, τη γενικευμένη αντίδραση των κοινωνικών ομάδων στο νέο φορολογικό και ασφαλιστικό, άρχισαν δειλά δειλά να ξεπροβάλουν τις δήθεν αθώες αιτιάσεις τους, με ερωτήματα του τύπου, «πάση θυσία στο ευρώ;». Φυσικά δεν μπαίνουν στον κόπο ούτε να αναρωτηθούν τι σημαίνει για τη γεωπολιτική θέση της χώρας, η περιχαράκωσή της μέσα σε ένα τόσο ασταθές περιβάλλον, στο οποίο παρά τα δικά μας λάθη, υπάρχουν σύμμαχοι που μας στηρίζουν σθεναρά, όπως αποδείχθηκε στη 17 ωρών περίφημη Σύνοδο Κορυφής πέρυσι που κρίθηκε η τύχη της χώρας. Αρκεί να κερδίσουν αυτοί έστω και επάνω στα ερείπια. Ένα νέο «Βάστα Ρόμελ» δηλαδή.

[quote text_size=»small»]

Το προσφιλέστερο ωστόσο θέμα που το θεωρούν ως πολιορκητικό κριό για την επίτευξη των ιδιοτελών στόχων τους είναι το προσφυγικό και η καταστροφική για τη χώρα μας πολιτική γειτόνων και συμμάχων.

[/quote]

Ίσως για το λόγο αυτό το κατώτερο των περιστάσεων αυτών που ζει ο τόπος, πολιτικό σύστημα, βλέποντας έναν νέο καιάδα μπροστά μας, άρχισε να δείχνει σημάδια αφύπνισης και προστρέχει σε σύσκεψη υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να χαράξει εθνική γραμμή για το θέμα που υπερβαίνει όχι μόνο της δυνατότητες μια κυβέρνησης, αλλά και της ίδιας της χώρας.

Ωστόσο έχουμε το φαινόμενο οι πολιτικοί αρχηγοί να ζητούν σύγκλιση του συμβουλίου και η κυβέρνηση να δυσανασχετεί αλλά και ο πρωθυπουργός να μην εμφανίζεται και τόσο πρόθυμος, να δέχεται μάλλον με βαριά καρδιά και να επιτίθεται την ίδια μέρα σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους στην αντιπολίτευση ίσως για να δείξει στους δικούς του, ότι εξακολουθεί να έχει τον έλεγχο. Εφ όσον όμως τα πράγματα έχουν φθάσει σε τόσο κρίσιμο σημείο και μπορεί να ξεφύγουν από στιγμή σε στιγμή, όποιος στη συγκεκριμένη συγκυρία δεν πράξει το ιστορικό του χρέος, σίγουρα θα το βρει μπροστά του στο μέλλον. Και το μέλλον του ιδίου όσο δυσάρεστη εξέλιξη κι αν έχει μπορεί τότε να μην ενδιαφέρει κανέναν. Την επόμενη μέρα όμως αν επικρατήσουν οι ύαινες που καραδοκούν, αναμένοντας συνθήκες αποσταθεροποίησης, θα αφορούν το μέλλον όλων μας και είναι απολύτως σίγουρο πως θα είναι ένα μέλλον ιδιαίτερα ζοφερό.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.