Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017
ο μυθοσ των 50 δισ. κρατικησ περιουσιασ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ 50 ΔΙΣ. ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Ξαφνικά τα 50 δισ. € που έβαλε η κυβέρνηση πάνω στο ευρωπαϊκό τραπέζι για να κερδίσει όχι τη μείωση του δυσθεώρητου ελληνικού χρέους, αλλά την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. της Τρόικας και τη μείωση του επιτοκίου δανεισμού, χαρακτηρίζονται “μυθικό” ποσό.

Και είναι πράγματι “μυθικό” το ποσό αν σκεφτεί κανείς πως τα τελευταία είκοσι χρόνια – σε ευνοϊκότερες οικονομικές συνθήκες – τα χρήματα από αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας (αποκρατικοποιήσεις, εκμισθώσεις, πωλήσεις), δεν ξεπέρασαν το μισό από το ποσό που σήμερα η κυβέρνηση καλείται να συγκεντρώσει σε τέσσερα χρόνια! Αλλά και όσες κυβερνήσεις το επιχείρησαν βρέθηκαν στη δίνη κοινωνικών αντιδράσεων και κατηγοριών για “ξεπούλημα δημόσιου πλούτου” – με αποκορύφωμα την κυβέρνηση Μητσοτάκη που τελικώς κατέρρευσε.

Παρόλα αυτά, στελέχη των δυο κομμάτων εξουσίας ουδέποτε έπαψαν να φλερτάρουν με την …ιδέα της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, ως μια λύση για τη μείωση του χρέους. Μάλιστα, για να την καταστήσουν αποδεκτή από την κοινή γνώμη, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση, είτε στην αξιωματική αντιπολίτευση) άφηναν να εννοηθεί πως η περιουσία αυτή ανέρχεται στα 300 δισ. €. Δημιουργήθηκε έτσι ένας άλλος μύθος που με τη σειρά του δημιούργησε συνθήκες εφησυχασμού στην κοινή γνώμη. Η λογική είναι απλή. Αφού η περιουσία του δημοσίου είναι 300 δισ. €, τι είναι τα 50 δισ. € που μας ζητάνε για να σωθούμε; Να πουλήσουμε να τελειώνουμε”.

Τώρα όμως που η δυσμενής συγκυρία επιτάσσει την υλοποίηση της …ιδέας , κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση καλούνται από τα λόγια να περάσουν στα έργα. Και τώρα το ερώτημα είναι: Που θα βρεθούν 50 δισ.€ μέσα σε τέσσερα χρόνια, όταν ουδείς μερίμνησε τα προηγούμενα χρόνια όχι να αποτιμήσει, ούτε καν να καταγράψει τι θα μπορούσε να είναι προς αξιοποίηση;

Η απάντηση δεν είναι καθόλου απλή. Διότι ακόμα κι αν υποτεθεί πως υπάρξει πολιτική και κοινωνική συμφωνία για αξιοποίηση της κινητής και ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου. Ακόμα κι αν θεωρηθεί δεδομένη η δυνατότητα της κυβέρνησης να βρει μεγάλους επενδυτές – σε μια χώρα που κανείς σοβαρός επενδυτής δεν έχει βάλει τα λεφτά του τα τελευταία χρόνια, υπάρχει και κάτι επιπλέον. Η διεθνής συγκυρία κάθε άλλο παρά ευνοϊκή είναι για αγοροπωλησίες, πόσο μάλλον όταν είναι γνωστό της πάσης πως η Ελλάδα βρίσκεται σε δυσμένεια και καίγεται εδώ και τώρα να (ξε)πουλήσει, για να γλιτώσει τη χρεοκοπία.

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση πιέζεται να διεκπεραιώσει επιτυχώς μια αποστολή που διαθέτει όλα τα συστατικά της αποτυχίας.