Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΔΕΡΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΔΕΡΗΣ

Ο Γιάννης είναι δημοσιογράφος. Ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία στα 30 του επειδή, όντας άεργος δεν είχε τίποτε καλύτερο να κάνει (όχι ότι έκανε και το καλύτερο…)
Γεννήθηκε το ‘53 στο Δίστομο Βοιωτίας, σε μια άλλη Ελλάδα - στα 18 του αυτός και οι συνομήλικοί του στο χωριό, δεν φαντάζονταν ποτέ πως στη ζωή τους θα είχαν τα λεφτά να αγοράσουν ΙΧ. Όσο για τα νησιά τα ξέραν μόνο από το μάθημα της Γεωγραφίας, ενώ στη γειτονική του Αράχοβα τα μαγαζιά πουλούσαν χειροποίητα χαλιά στους τουρίστες των Δελφών. (μετέπειτα ήρθε ο Ανδρέας με τις επιδοτήσεις και τα δανεικά, το να οδηγείς "μπέμπα" έγινε …«λαϊκό δικαίωμα», ενώ η Αράχοβα έγινε η Μύκονος του χειμώνα και ο Παρνασσός γέμισε σαλέ...)
Εξ αυτού, θαρρεί πως είναι από τους λίγους Έλληνες που δεν ξαφνιάστηκαν με την οικονομική κρίση που ενέσκηψε...
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΔΕΡΗΣ
ο…δημοδιδασκαλοσ α. σαμαρασ

Ο…ΔΗΜΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ Α. ΣΑΜΑΡΑΣ

Ο Α. Σαμαράς ζει …σε ένα άλλο σύμπαν. Μια γαλάζια αύρα τον περικλείει και αφήνεται σε αυτή, νοσταλγικά.  Το όνειρό του έχει να κάνει με την  ελευθερία μας, είπε στην Θεσσαλονίκη. Σε δέκα χρόνια, θα μας πάει ο χρόνος στο 2021. Και τότε θα γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από το 1821 του Εθνους και της καρδιάς μας.

Το ’21 που τότε ύψωσε  την μικρή Ελλάδα  σε άπιαστα επίπεδα δόξας και παγκόσμιου θαυμασμού! Και ακούγοντας οραματικά το  χλιμίντρισμα της ιστορίας (νενίκηκά σε Μπίσμαρκ),  ζήτησε την αντίσταση όλων των ελλήνων  στην μοιρολατρία, την ηττοπάθεια, την ταπείνωση και τον εξευτελισμό.

Ο Α. Σαμαράς στη Θεσσαλονίκη εκφώνησε ένα λόγο που  πάγωνε το χρόνο,  αναβίωνε δεκάρικους δημοδιδασκάλων  σε σχολικές παραστάσεις για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, σε επαρχιακές αίθουσες, με παιδάκια ντυμένα τσολιάδες, σε τοίχους γεμάτες αφίσες που απεικόνιζαν τα ζωγραφισμένα τα κεφάλια των ηρώων του 21. Σε αίθουσες που είχαν τοίχους με στεφάνια δάφνης για τη μέρα, ενώ χάρτινες γαλανόλευκες ζάρωναν στα χέρια αδημονούντων γονιών, που περίμεναν με αγωνία και καμάρι τα βλαστάρια τους, να τα δουν να υποδύονται τους αγωνιστές του 21, έχοντας ψεύτικα μουστάκια και πλαστικά πιστόλια, με τα οποία κατατρόπωναν τους κιοτήδες τούρκους. Αυτούς που από μπαμπεσιά της μοίρας και παραξενιά της ιστορίας, και παρά του θέλημα του ελληνόφιλου θεού, σκλάβωσαν αυτόν τον ασκλάβωτο λαό.

Ο κ. Σαμαράς όμως, ως μπάτσος ιδεών το παρατράβηξε στον νοσταλγικό  ελληνοχριστιανισμό του: Υπεισήλθε σε βαθειά και απαράβατα υπαρξιακά εδάφη, στον σκληρό πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης και αγωνίας. Απεφάνθη ότι στα χαρακώματα δεν υπάρχουν άθεοι. Αρα, συμπεραίνουμε, αυτοί αποκλείονται στην προσφορά τους να αναλωθούν υπέρ βωμών και εστιών! ( σημείωση: καλά, αυτός ο ελληνοκεντρικός δεν διάβασε Καζαντζάκη; Εμεινε, επιλεκτικά, στον Παλαμά, τον Παπαδιαμάντη,  τον Παπαντωνίου και γενικώς τη γενιά του 30, που ναι μεν απεικόνισε την ελληνικότητα, την στιγμή που έβγαινε από ρημαγμένες πατρίδες και εθνικές καταστροφές, αν και κατηγορήθηκε για φραγκολεβαντινισμό…).

Ο κ. Σαμαράς έχει κάποια δίκια: Εχει  δίκιο να αναζητά προσδιορισμό της ελληνικότητας, όπως «οι βρετανοί την Βρετανικότητα και οι ισπανοί της Ισπανικότητα» (αν και τα δυο  παραδείγματα είναι λάθος, καθώς πηγάζουν από την ανάγκη των κυρίαρχων ελίτ, να αναγκάσουν διαφορετικές εθνότητες να παραμείνουν ενσωματωμένες σε ενιαίες κρατικές οντότητες – κάτι που θεωρούμε ότι δεν το πιστεύει για την Ελλάδα…).

Εχει δίκιο τα βιβλία  «που διδάσκονται σε μαθητευόμενους διεθνιστές άλλων καιρών και άλλων καθεστώτων», να αναθεωρηθούν υπό την εποπτεία της Ακαδημίας Αθηνών. Ενα όργανο αρκετά συντηρητικό μεν, αλλά τουλάχιστον αναγνωρισμένης επιστημοσύνης, αντί να υπόκεινται στις πολυπολιτισμικές εμμονές μετανεωτερικών ιστορικών, που προωθούν την  ισοπεδωτική πολυπολιτισμικότητα – έτσι για να γίνει ο πλανήτης μια εύπλαστη μάζα άβουλων καταναλωτών.

Εχει δίκιο να αναθεωρήσει το νόμο για την ιθαγένεια, που ήταν ο πρώτος νόμος της παρούσας κυβέρνησης. Την ώρα που ο Παπανδρέου μυστικά συνομιλούσε με τον Στρος Καν για την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ, η μεγάλη του αγωνία ήταν να νομιμοποιήσει τους λαθρομετανάστες –χωρίς να κατανοεί ότι ήταν καταστροφικό  και γιαυτούς, αφού τους έδινε σήμα εισόδου, για να μετατραπούν στην συνέχεια σε δυστυχείς υπάρξεις με φρικιαστικό παρόν και ανύπαρκτο μέλλον.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Α. Σαμαράς είναι πατριώτης, αλλά δεν είναι πατριώτης που χρειάζεται ο 21ος  αιώνας (το κατέδειξε και με την στάση του στο θέμα του νόμου για τα ναρκωτικά).  Βρίσκεται μακριά από τους σύγχρονους προβληματισμούς, έλκει την ιστορική του κουλτούρα από τους «καιρούς των βάλτων» και, με τον λόγο του στην Θεσσαλονίκη, έδειξε ότι έχει καθηλωθεί στην νοσταλγική, παρωχημένη και πομπώδη ελληνικότητα του 60.  Ετσι, σαν επαρχιακός δημοδιδάσκαλος του 60…

Το πρόβλημα είναι, όπως μας είπε δημόσια, ότι θα κυβερνήσει «με την βοήθεια του θεού» (!!!), παραπέμποντάς μας σε εποχές χαμένες στα βάθη της ιστορίας,  («Εν Τούτω Νίκα»!), η στο κιτσαριό των …εθνοσωτήριων  ελληνοχριστιανικών ιδανικών. Ετσι λοιπόν θα πορευτούμε νικηφόρα στο 2021…

ΥΓ: Ο ίδιος δεν θα ασχοληθεί με αυτό το κείμενο, αλλά κάποιοι που τον περιστοιχίζουν, θα το ερμηνεύσουν  ως εντεταλμένο. Δικό τους θέμα…