Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
οταν οι αληθειεσ φοβιζουν

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ

 του ΚΩΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ 

 

Όταν μια φράση πολιτικού που εμπεριέχει μια ήπια δόση αυτοκριτικής για τις πολιτικές συμπεριφορές του παρελθόντος, προκαλεί τέτοιας έντασης αλλά και κυρίως τέτοιας ποιότητας αντιδράσεις, μόνο μελαγχολικές σκέψεις για το επίπεδο του πολιτικού μας κόσμου έρχονται στο μυαλό μας.

 

Τί είπε λοιπόν ο υπουργός Α. Λοβέρδος που ερμηνεύτηκε ως «κυνική ομολογία» και κόλαφος κατά του αρχηγού του και άλλες τέτοιες επιπόλαιες αντιπολιτευτικές κορώνες, που δεν το λέει κάθε σοβαρός πολίτης για όλη τη λαϊκιστική πρακτική των κομμάτων, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης; Ότι το κόμμα του προεκλογικά, και ο πρόεδρός του, την περίοδο της «θωρακισμένης οικονομίας», είχε δηλώσει κακώς ότι τα «λεφτά υπάρχουν» ενώ φυσικά όλοι γνώριζαν ότι δεν υπήρχαν.

 


Ότι δηλαδή λειτούργησε με την πεπατημένη που κινείτο μέχρι τότε παραδοσιακά, η εκάστοτε αντιπολίτευση. Και με τη δήλωσή του αυτή κατά τη γνώμη μας, ήθελε να καταδείξει, ότι σήμερα σε συνθήκες οικονομικού πολέμου για τη χώρα, με το φάσμα της καταστροφής να επανέρχεται διαρκώς, αυτές οι πρακτικές πλέον είναι όχι μόνο κατακριτέες αν επαναληφθούν από οποιοδήποτε κόμμα, αλλά θα αποτελέσουν και κόλαφο για την αξιοπιστία όλου του πολιτικού συστήματος, που δεν διανύει και την καλύτερη περίοδό του.

 

 


Αντί λοιπόν να επαινέσουν όλοι την αυτοκριτική διάθεση του υπουργού, και να παραδειγματιστούν από αυτήν, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα προς την κοινωνία, την ώρα που η ζωή αλλάζει δραματικά για όλους, ότι οι πολιτικές δυνάμεις έχουν αρχίσει να επιδεικνύουν κάποια ίχνη σοβαρότητας, έκπληκτοι εισπράξαμε την εικόνα μιας αντιπαράθεσης απ’ το παρελθόν, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα στον τόπο τα τελευταία χρόνια. Φυσικά εκτός από την αντίδραση της αντιπολίτευσης υπήρξε και η συνήθης εσωκομματική γκρίνια που αποδίδει κάθε αυτονόητη αναγνώριση των σφαλμάτων του παρελθόντος, ως προσπάθεια πλασαρίσματος στην κομματική ιεραρχία.

 

Η ζωή όμως αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη μελαγχολία των παλαιοκομματικών πολιτικών σχηματισμών. Και όσο διαισθάνονται ότι κάθε προσέγγιση σε αυτά που νοιώθουν οι πολίτες αποτελεί απειλή «για τη σύμβασή τους», τόσο θα αποκόπτονται απ’ την κοινωνία και θα ανοίγουν δρόμο για νέες άφθαρτες δυνάμεις που νομοτελειακά θα έρθουν να αντιμετωπίσουν τις φθαρμένες παλιές.