Το κλείσιμο της ΕΡΤ μπορεί να είναι η λύδια λίθος για το άμεσο κλείσιμο και άλλων οργανισμών του Δημοσίου. Η δε είσοδος σημαντικού αριθμού εργαζομένων της στην εφεδρεία το προανάκρουσμα της άρσης της μονιμότητας στο Δημόσιο.

Η απόφαση της κυβέρνησης κάθε άλλο παρά αιφνιδιαστική ήταν. Πάνε μήνες τώρα που συζητούνταν εντόνως το ενδεχόμενο κλεισίματος της ΕΡΤ. Είχε μάλιστα επί χρόνια καλλιεργηθεί εντέχνως η αντίληψη πως ο ελληνικός λαός πληρώνει ένα «μαγαζί» που παράγει αμφιβόλου ποιότητας τηλεοπτικό πρόγραμμα, που προάγει τους «αρεστούς» της εκάστοτε εξουσίας για να προπαγανδίζουν το «έργο» της, που διακινεί και μοιράζει σε «ημέτερους» μαύρο χρήμα.Ανεξαρτήτως βέβαια των υπερβολών σε βάρος της ΕΡΤ που συνήθως και για εύλογους λόγους διατυπώνονταν από ανταγωνιστικά μέσα, η ουσία είναι πως η ιδέα του κλεισίματος της ΕΡΤ, ωρίμασε στην ελληνική κοινωνία. Και η κυβέρνηση διαθέτει την αναγκαία πολιτική νομιμοποίηση για να προχωρήσει τώρα στο επόμενο βήμα, εμφανιζόμενη αποφασισμένη και στους ξένους δανειστές της να προχωρήσει στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων και των αποκρατικοποιήσεων.

Πέραν των παραπάνω όμως, το θέμα έχει κυρίως και την πολιτική του διάσταση, την οποία βεβαίως η συνδικαλιστική ηγεσία των εργαζομένων της ΕΡΤ είτε δεν αντιλαμβάνεται, είτε αδυνατεί να αναδείξει. Χρειάζεται ή μη η ύπαρξη ενός ισχυρού κρατικού φορέα ενημέρωσης; Κι αν ναι ποιος ο τρόπος να λειτουργεί αυτόνομα και ανεξάρτητα σεβόμενη απόλυτα τους κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και της αντικειμενικής ενημέρωσης χωρίς τις παρεμβάσεις και τις εξαρτήσεις της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας.

Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι αυτονόητη. Ασφαλώς και η ύπαρξη της κρατικής τηλεόρασης είναι αναγκαία. Στην Ιταλία, υπάρχει η RAI και κρατά τα σκήπτρα. Μάλιστα, διοίκηση και εργαζόμενοι αντιστέκονται με πείσμα στην προσπάθεια του ιδιοκτήτη πολλών τηλεοπτικών σταθμών και πρωθυπουργού να την σπιλώσει και να την κλείσει. Στη Βρετανία υπάρχει το BBC κ.ο.κ. Οργανισμοί που λειτουργούν υποδειγματικά και προάγουν στο μέτρο του δυνατού την αντικειμενική ενημέρωση, τον πολιτισμό και ό,τι τέλος πάντων δεν είναι «εμπορικό» για να διατίθεται στην ιδιωτική τηλεόραση.

Στο δεύτερο ερώτημα η απάντηση είναι εξίσου αυτονόητη. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τρόπος για να υπάρξει ένας ισχυρός κρατικός φορέας ενημέρωσης κατά το πρότυπο της RAI ή του BBC. Γιατί απλά δεν υπάρχει η πολιτική βούληση να υπάρξει. Γιατί η εκάστοτε εξουσία την αντιλαμβάνεται ως λάφυρο και γιατί οι ίδιοι οι εργαζόμενοι προθυμοποιούνται να συνδιαλλέγονται μαζί της. Και γιατί όπως έλεγε ο αείμνηστος Δημήτρης Μαρούδας όταν του πρότειναν κάποτε τη αναμόρφωση της ΕΡΤ, «για να γίνει η ΕΡΤ BCC, πρέπει να γίνουν οι Έλληνες Βρετανοί»…

 

Previous articleΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΧΟΥΝ ΚΙ ΕΞΟΧΙΚΟ!
Next articleΣΤΟΝ …ΑΞΟΝΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.