Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος στηλιτεύει τον άνθρωπο που έχει αναλάβει να μετατρέψει την χώρα σε “φάρμα των ζώων”. Η Ελλάδα της ημιμάθειας και της εθελοδουλείας είναι “όραμα” ζωής όσων πολεμούν την ανοικτή κοινωνία.


Τους παρακολουθούσα στην φαρσοκωμωδία του Ζαππείου. Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να σπάσω την τηλεόραση. Από οργή – όχι για τον χλευασμό της νοημοσύνης μου. Αλλά για το θράσος της απάτης. Αντήλλαξαν επαίνους και λουλούδια. Ο ένας από τους δύο χαρακτήρισε τον άλλον ως τον “καλύτερο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης”. Ο Καραγκιόζης είχε ξεχάσει ποιος τον ανέβασε στην εξουσία πριν κάποια χρόνια.

Ο Γαβρόγλου ενάντια στην ανοικτή κοινωνία

Δίπλα σε αυτό το κωμικοτραγικό ντουέτο καθόταν αγέλαστος και ο αρχιερέας τη ελληνικής παιδείας. Ο άνθρωπος που έχει αναλάβει να μετατρέψει την χώρα σε “φάρμα των ζώων”. Η Ελλάδα της ημιμάθειας και της εθελοδουλείας είναι “όραμα” ζωής για τον Κώστα Γαβρόγλου και τους “συνεργάτες» του. Αυτή είναι η μία διάσταση του όλου θέματος. Η άλλη έχει να κάνει με το ποια κοινωνία “οραματίζονται” ο Κώστας Γαβρόγλου και οι συν αυτώ. Και στο επίπεδο αυτό τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή, πολύ σοβαρότερη.

Μια πολιτική δύναμη που απαρτίζεται από “κατόχους της αλήθειας» και από “σωτήρες” των λαών, δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους της. Παρά μόνον αν λειτουργεί και δρα σε κατά Τζωρτζ Όργουελ “φάρμες των ζώων”. Δηλαδή, σε κλειστές κοινωνίες. Μέσα σε αυτές οποίες η γνώση ως παραγωγός κριτικής σκέψης καταδιώκεται, φυλακίζεται. Και, αν χρειαστεί, ακρωτηριάζεται. Εδώ και πολλά χρόνια, οι εχθροί της ανοικτής κοινωνίας στην χώρα μας έχουν συσπειρωθεί. Ύπατος στόχος τους είναι η χειραγώγηση της μάθησης. Ο εξευτελισμός της γνώσης. Η κατά το δυνατόν αποχαύνωση της κοινωνίας. Έτσι, κάθε φορά που επιχειρείται ένα άνοιγμα της κοινωνίας, κινητοποιούνται και κάνουν ό,τι μπορούν για να κλείσουν την τρύπα από την οποία μπαίνει στην Ελλάδα οξυγόνο υπό μορφή γνώσεων.

Η κλειστή κοινωνία ως φάρμα των ζώων

Από την άλλη πλευρά, οι πραιτωριανοί του συστήματος αυτού – δηλαδή, οι τραμπούκοι που το υπηρετούν – μισούν θανάσιμα το πανεπιστήμιο. Μισούν το σχολείο, εν γένει τους χώρους γνώσης. Τούς απωθούν διότι αποτελούν πηγές ποικίλων μορφών πλούτου και αυτοολοκλήρωσης, ιδιαίτερα δε στην εποχή μας. Τα ανθρωποειδή και οι “κάτοχοι της αλήθειας” γνωρίζουν ότι, αν η ελληνική παιδεία έπαιρνε τα πάνω της. Αν γινόταν όχημα ανάταξης, ανάπτυξης και μεταμόρφωσης της κοινωνίας μας, οι ίδιοι δεν θα είχαν πλέον κανέναν λόγο υπάρξεως. Η γνώση, η έρευνα, το σκέπτεσθαι, δεν συμβαδίζουν με την πνευματική απάτη. Δεν αποδέχονται την ακινησία. Απορρίπτουν αυτούς που διαστρέφουν τις εικόνες του νου.

Την ίδια στιγμή, αυτοί που θέλουν την ελληνική κοινωνία όσο πιο κλειστή γίνεται και την παιδεία σε κατάσταση απορρίμματος, τρέμουν στην ιδέα ότι η σημερινή γενιά νέων θα μπορούσε να βγει από τις ψυχολογικές εμπλοκές της. Συνολικά δε, επιθυμούν και επιδιώκουν η ελληνική κοινωνία να τελεί υπό παραίτηση. Να αισθάνεται απέραντη κούραση και ανία. Να περιμένει πώς και πώς κάποια ελεημοσύνη.

Στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης που ζούμε, όπου η γνώση αποτελεί κορυφαίο παραγωγικό πόρο για τις κοινωνίες που θέλουν να πάνε μπροστά, η εκπαίδευση αποτελεί πολύτιμο κοίτασμα πλούτου. Όμως, ο νυν υπουργός Παιδείας και οι ομοϊδεάτες του θέλουν το κοίτασμα αυτό σε αδράνεια. Δεν επιθυμούν να αποκτήσει η ελληνική κοινωνία πίστη στις δυνατότητες του μέλλοντος.

Κοινωνία σε συλλογική αφασία

Η εσχατολογική ματιά, σε συνδυασμό με την διδαχή της Ιστορίας, είναι σε θέση να ανασύρει μία κοινωνία από την συλλογική αφασία. Να την κάνει να ανανήψει, δίνοντάς της προοπτική και προσανατολισμό. Κάτι παρόμοιο, όμως, θα αποτελούσε σοβαρό πλήγμα για τους ανθρώπους που αυτοθεωρούνται σπουδαίοι σε ένα κλειστό περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούν αμάθεια, ομφαλοσκόπηση, απέχθεια προς την προσπάθεια και πλουτισμός δια της αρπαγής.

Εν ολίγοις: μία Ελλάδα “φάρμα των ζώων” του 21ου αιώνα είναι το όνειρο αυτών που απαγορεύουν τα ταξίδια φοιτητών εκτός Ελλάδος. Που χρηματοδοτούν επαγγελματίες λασπολόγους. Που υπονομεύουν επιμορφωτικά σεμινάρια και που καταδιώκουν κάθε μορφή αναζήτησης γνώσεων.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου στο new deal

Previous articleΓιατί πάμε από μνημόνιο σε μνημόνιο
Next articleΟ Προδότης στην περίκλειστη Ελλάδα
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

1 COMMENT

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.