Από το 1903 που αφαιρέθηκαν τα Λατινικά από τα γαλλικά σχολεία ως το 2016 που αφαιρέθηκαν τα Αρχαία Ελληνικά, χρειάστηκε ένας περίπου αιώνας για να διαγραφούν από το εκπαιδευτικό ευρωπαϊκό σύστημα, οι δυο αρχαίες γλώσσες που θεμελίωσαν τον Δυτικό πολιτισμό.

Από φέτος η Ευρώπη βιώνει το πέρασμα από το ιδεώδες της κοινής κουλτούρας στην φιλολογία ,που είναι ίσιωμα των ειδικών. Από το ένδοξο Ελληνολατινικό παρελθόν μάς μένουν ακόμα οι φολκλόρ δράσεις των ακροδεξιών (sic), η ελληνορωμαϊκή πάλη, τα βίντεο παιχνίδια (sic) και τα φιλμς του Χόλιγουντ. Τα Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά ανήκουν πια στην ελίτ των οικονομικά προνομιούχων που πιθανόν να ενδιαφέρονται.

Ίσως και σε ποιητές η φιλοσόφους, που υποχρεωτικά τα συναντούν μπροστά τους.

Τα μεγάλα κλασσικά έργα με την αξία τους μπορούν να γιατρέψουν πολλούς πολιτισμικούς πονοκεφάλους κι ηθική μιζέρια. Η κυριαρχία όμως σήμερα της Τεχνικής ωθεί τους νέους περισσότερο σε τεχνοενημερωτικα και επικοινωνιακά πρότζεκτς. Η γλώσσα του Ομήρου, των τραγικών, του Κικέρωνα η ακόμη των Ρακινα ή Ουγκώ, που για αιώνες μέσα από την γραμματική, την σύνταξη, τα νοήματα των λέξεων βοηθούσαν στην ισορροπία της σκέψης και στην ακρίβεια της, τώρα θεωρούνται «νεκρές». Η απουσία τους οδηγεί σε ψυχική και νοητική φτωχιά, οδηγεί στην αποδοχή εργαλειοποίησης των αισθημάτων και της ανθρωπιάς.

Οι νέοι γίνονται πια πειθαρχημένοι στρατιώτες της παγκοσμιοποιημένης Τεχνικής, πρωταγωνιστές μιας εικονικής πραγματικότητας. Πρόσφατα η Αυστραλιανή εφημερίδα The Australian έκανε το εξής πείραμα: έβαλε μαθητές που γνώριζαν Αρχαία Ελληνικά ή Λατινικά να συναγωνιστούν με μαθητές που δεν ήξεραν, εκπαιδευτικές επιδόσεις. Αποδείχτηκε ότι όσοι γνώριζαν τις Αρχαίες γλώσσες είχαν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους κι είχαν φοβερή εξέλιξη στα Αγγλικά, τα Μαθηματικά, γενικά τις Επιστήμες ή την φιλοσοφία.

Ο 21ος αιώνας ξεκίνησε με μίσος εναντίον του μεγαλειώδους και του Αριστείου των Αρχαίων. Επιδιώκει την ισοκρατική μικρότητα της Τεχνικής και την σύγχυση των εννοιών κάτι που πλάθει άτομα εξαρτώμενα. Πρέπει να αντιδράσουμε όσο είναι καιρός.

Previous articleΗ ΑΡΠΑΓΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ
Next articleΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ «ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΟΣ ΕΔΡΑΣ»
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
Ο Δημοσθένης Δαββέτας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer γράφει ήδη από το 1982 άρθρα και δοκίμια για τα περιοδικά και τις εφημερίδες Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux-Arts Magazine, Galleries Magazines, Liberation, Parkett, Risk στις πολιτιστικές στήλες. Από το 2010 αρθρογραφεί για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος. Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, συμμετέχει στην σύνταξη καταλόγων και μονογραφιών σημαντικών καλλιτεχνών για Μουσεία, ενώ δίνει διαλέξεις σε Σχολές Τέχνης και Πανεπιστήμια.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.