Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος σημειώνει ότι ο Πολακισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο της Κυβέρνησης «πρώτη φορά αριστερά». Είναι η χυδαιοποίηση της δημόσιας ζωής, η εξαχρείωση ως τρόπος συμπεριφοράς και ενδεχομένως ένα θερμό επεισόδιο ως μέσο παραμονής στην εξουσία.


Τα μνημόνια δεν καταργήθηκαν με μια υπογραφή. Η κυρία Μέρκελ δεν πήγε σπίτι της. Η λιτότητα συνεχίζεται με υπερφορολόγηση και κατασχέσεις. Οι τράπεζες κρέμονται από μια κλωστή και αδυνατούν να χρηματοδοτήσουν ζωτικούς τομείς της οικονομίας. Η φυγή επιχειρήσεων και νέων συνεχίζεται και η μικρή πτώση της ανεργίας είναι πλασματική. Το εκπαιδευτικό σύστημα πάει πολλά χρόνια πίσω. Οι συντάξεις έχουν παγώσει και θα μειωθούν. Όσο για το κοινωνικό κράτος καλύτερα να μη μιλάμε.

Είναι ηλίου φαεινότερο έτσι ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας, πέρα από ιδεολογικού τύπου κενολογίες, δεν έχει τίποτε το θετικό να παρουσιάσει. Αντιθέτως τα αρνητικά επιτεύγματα του στη οικονομία βγάζουν μάτι. Με πρώτο και κύριο αυτό της επιβολής κεφαλαιακών ελέγχων.

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά ακολουθεί προωθημένη φιλοευρωπαϊκή και φιλοαμερικανική πολιτική {γεγονός θετικό} και διατηρεί άριστες σχέσεις με το Ισραήλ, που είναι μια θετική εξέλιξη. Αυτές του οι επιλογές εξάλλου, επέτρεψαν στον Αλέξη Τσίπρα να παραμένει στην εξουσία τέσσερα και πλέον χρόνια τώρα και να δημιουργεί αρθρώσεις εξουσίας που ούτε στο όνειρο του δεν μπορούσε να φανταστεί. Επισημαίνουμε για να γίνουμε πιο κατανοητοί ότι η ομάδα Τσίπρα έχει ανοίξει την πόρτα του δημοσίου σε πάνω από 78.000 «δικά της παιδιά», που κάποιοι άλλοι σε δεδομένη στιγμή θα τα βρουν μπροστά τους.

Μονόδρομος ο Πολακισμός

Με απλά λόγια, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όλα τα συνθήματα και προτάγματα που συνέθεταν το ιδεολογικό…οπλοστάσιο του Σύριζα και γενικότερα της τριτοκοσμίκης. ελληνικής αριστεράς, πήγαν στην κυριολεξία περίπατο. Κατανοητό, όμως από την στιγμή που στόχος του Τσίπρα και των συν αυτω ήταν και είναι βέβαια η παραμονή στην εξουσία. Μιά εξουσία εξάλλου που ασκείται σε δυτικοευρωπαϊκό πλαίσιο και όχι στη Λατινική Αμερική η στην Αφρική.

Παρ’ολα αυτά, όμως, αν και ακολούθησε με επιμέλεια ο κ. Αλέξης Τσίπρας τις επιταγές του τρίτου μνημονίου και πλειοδότησε σε πλεονασματική.υπερφορολογική. δημοσιονομική τακτική, για ιδεολογικούς προφανώς λόγους, αγνόησε την αναπτυξιακή διάσταση της πολιτικής που εφάρμοζε, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει σοβαρό πρόβλημα ανάπτυξης.

Ένα πρόβλημα που σύντομα θα έλθει στην επιφάνεια και που ο κ. Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να συγκαλύψει δια της ελεημοσύνης προς τις αδύναμες κατηγορίες του πληθυσμού, μεταφέροντας προς αυτές μέρος των υπερπλεονασμάτων που κανείς δεν του ζήτησε να δημιουργήσει. Όλες οι παραπάνω κινήσεις είναι σίγουρο ότι δεν οδηγούν πουθενά. Μπορούν να προκαλέσουν όμως σοβαρή ζημιά στη χώρα. Αυτή της χυδαιοποίησης και εξαχρείωσης του δημόσιου βίου.

«….Κακά τα ψέματα, ο κ. Τσίπρας αντιλαμβάνεται τη φθορά και προσπαθεί να διασώσει ό,τι διασώζεται για τον ίδιο και το κόμμα του. Χωρίς αμφιβολία, θα επιμείνει στα διχαστικά του κηρύγματα μήπως και αναβιώσει τα αντιδεξιά σύνδρομα.

Φιλοξενεί να καταστήσει διπολική την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση και έτσι να εξουδετερώσει τους ενδιάμεσους, ώστε να μείνει μόνος απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Υποθέτει ότι με τον τρόπο αυτόν θα χτίσει συνθήκες αρχέγονης εκλογικής μάχης ανάμεσα δήθεν στο φως το δικό του και στο σκοτάδι του άλλου. Μόνο που οι καιροί έχουν αλλάξει, οι πολίτες έχουν παρατάσεις, γνωρίζουν τη συνθετότητα και την πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου, δεν πείθονται από ανιστόρητες και εν πολλοίς ανύπαρκτες μανιχαϊστικές διαφορές…».

Αυτά έγραφε πριν ένα μήνα ο Αλ. Καρακούσης στο «Βήμα της Κυριακής» και σήμερα πολλά γεγονότα τον δικαιώνουν.Η στηρίξει του Τσίπρα στον Πολάκη και οι υβριστικές γελοιότητες που εκστόμισε στην Κρητη στην ουσία ερμηνεύουν γιατί ο πρωθυπουργός και οι άνθρωποι του, θέλουν αποπροσανατολισμένη την κοινή γνώμη και σε κατάσταση βόθρου τη δημόσια ζωή της χώρας.. Είναι πολύ πιθανόν ακόμα,παρόμοιες καταστάσεις να ευνοούν και άρα να επωάζου. παράλληλα και αντιδημοκρατικές εξελίξεις που κάποιοι «οραματίζονται».

Ακόμα, ένα θερμό επεισόδιο στην περιοχή μας, στην παρούσα κρίσιμη φάση, κάποιοι θερμοκέφαλοι εξουσιολάγνοι, πιστεύουν ότι θα τους ήταν το κερασάκι στην τούρτα της εξουσίας. Και αυτή η τελευταία, είναι γλυκεία ιδιαίτερα για αδίστακτους καιροσκόπους της πολιτικής….   

Previous articleΣυριζοφρένεια
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.