Ο Αντώνης Ζαϊρης σημειώνει ότι το 2019 είναι χρονιά ορόσημο. Γιατί υπάρχει άμεση ανάγκη για επενδύσεις, ύψους 80 δισ. για τα επόμενα τρία χρόνια. Επενδύσεις που θα ευεργετήσουν την απασχόληση, την αποταμίευση και την παραγωγικότητα της οικονομίας και θα εισφέρουν νέα εισοδήματα.


Με το οριστικό τέλος του τρίτου μνημονιακού προγράμματος, που ενταχθήκαμε τον Αύγουστο του 2015, θα αποδειχθεί αν ξεκινά μια περίοδος ασφάλειας και σταθερότητας. Ή αν αντίστοιχα διερχόμαστε την πύλη μιας διαρκούς αβεβαιότητας.

Το 2019 θα είναι μια χρονιά ορόσημο.

Επιβεβαιωτική στην πράξη των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης της τάξης προϋπολογιστικά του 2,1% για το 2018. Πράγμα αδιανόητο αφού χρειαζόταν η οικονομία να τρέξει με 3,65%  του ΑΕΠ για το β” εξάμηνο του  2018. Αν η δυναμική αυτή δεν προκύπτει τότε για την χρονιά που διανύουμε η ανάπτυξη θα παραμένει βραδυπορούσα. Ασθενική και χρονίως αναιμική.

Επιπλέον, επιβεβαιωτική ενός θηριώδους πλεονάσματος. Το οποίο υπερβαίνει κατά πολύ τον στόχο των 2,5 δισ. του 2018, κατά 5 δισ. Κάτι που δημιουργεί πολιτική ικανοποίηση και για το 2019 ανεξαρτήτως των αρνητικών επιπτώσεων στις καθυστερήσεις πληρωμής οφειλών του Δημοσίου σε ιδιώτες (3,13 δισ. ευρώ) και της μείωσης δαπανών του ΠΔΕ κατά 1,2 δισ, που τελικά διαμορφώθηκαν στα 1,6 δισ. ευρώ για το 2018.

Το πλεόνασμα πνίγει τις επενδύσεις

Το παραγόμενο ωστόσο αποτέλεσμα που αντανακλά και στο 2019 είναι ότι θυσιάζονται οι επενδυτικές και αναπτυξιακές προοπτικές της οικονομίας. Και το βασικότερο “πνίγεται” κυριολεκτικά η ανάκαμψη στην πραγματική οικονομία. Αποστερεί ρευστότητα λόγω της συνεχιζόμενης σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής με υπερφορολόγηση μισθών και συντάξεων αλλά και υπερφορολόγησης των επιχειρήσεων.

Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι το 2019 θα είναι χρονιά ορόσημο. Γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα άμεσων επενδύσεων από σήμερα και μέχρι τα επόμενα τρία χρόνια περί τα 80 δισ. ευρώ. Οι επενδύσεις αυτές θα ευεργετήσουν την απασχόληση, την αποταμίευση και την παραγωγικότητα της οικονομίας και θα εισφέρουν νέα εισοδήματα. Η μέχρι τώρα επενδυτική δαπάνη σε επίπεδα χαμηλότερα των αποσβέσεων εξάντλησε το απόθεμα παραγωγικού κεφαλαίου. Με αποτέλεσμα η παραγωγικότητα της εργασίας είτε να απομειώνεται  είτε να παραμένει υποτονική. Για το επενδυτικό κενό της χρονιάς που πέρασε δεν υπήρξε ωστόσο καμία σοβαρή πολιτική ανάσχεσης  του κλίματος αποεπένδυσης. Και ως εκ τούτου η συνδρομή μιας σοβαρής επενδυτικής στρατηγικής προσέλκυσης ξένων επενδυτικών κεφαλαίων από τη μια, καθώς και απελευθέρωσης του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων από την άλλη, καθίσταται εκ των »ων ουκ άνευ» απαραίτητη στην παρούσα φάση.

Οι εγχώριες επενδύσεις δεν αρκούν

Επιπρόσθετα, στο επίπεδο των επενδύσεων πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είναι αναγκαίες οι εισροές κινητικότητας ξένων επενδυτικών κεφαλαίων. Αφού οι εγχώριες μόνον επενδύσεις δεν καλύπτονται από την εγχώρια αποταμίευση. Ούτε από μια στρατηγική εξαγωγών προκειμένου να απομειωθούν οι επιπτώσεις στο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

Με άλλα λόγια, η ενίσχυση της εξωστρέφειας της οικονομίας αυξάνει τα εισοδήματα και την αποταμίευση. Μειώνει το χάσμα επενδύσεων – αποταμίευσης και συρρικνώνει το έλλειμμα του ισοζυγίου. Κι αυτό γιατί μια εκρηκτική αύξηση επενδύσεων είναι πιθανό να οξύνει το έλλειμμα μέχρι οι επενδύσεις να αρχίσουν να αποδίδουν σε επίπεδο παραγωγικότητας, εισοδημάτων, αποταμίευσης και να επέλθει ισορροπία.

Εν κατακλείδι, όπως σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τη χώρα μας και ιδιαίτερα την προβληματική της οικονομία είναι απαραίτητη η διαμόρφωση μιας σοβαρής πολιτικής στρατηγικής από σοβαρούς ανθρώπους. Όσον αφορά τους δεύτερους δύσκολα κανείς τους διακρίνει στην πολιτική. Και αναγκαστικά σε αυτήν επαφίεται η τύχη της χώρας.

Όσον αφορά τη στρατηγική αυτή δεν συγκροτείται με όρους “κουτσομπολιού γειτονιάς” δηλαδή με βάση το τι σου λέει ο ένας και ο άλλος. Την στρατηγική ή την έχεις ή δεν την έχεις. Κι αν έχεις ξεκάθαρη στρατηγική τότε μπορεί η πολιτική να ανοίξει δρόμους για να κινητοποιήσει την κοινωνία. Διαφορετικά θα σέρνεται πίσω από μειοψηφούσες κοινωνικές ομάδες που προπορεύονται μεν αλλά ουδείς γνωρίζει αν πρόκειται περί αγαθών προθέσεων υπηρέτησης του συλλογικού καλού ή εξυπηρέτησης αλλότριων ίδιων συμφερόντων.        

Previous articleΣτα χνάρια του Αντενάουερ και του Ντε Γκωλ
Next articleΚρατισμός η κοινή συνισταμένη
ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΑΪΡΗΣ
Ο Αντώνιος Ζαΐρης γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Πολιτικές επιστήμες και έκανε Μεταπτυχιακές σπουδές (ΜΒΑ) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Είναι Διδάκτωρ Οικονομικής Κοινωνιολογίας από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η διδακτορική του διατριβή ήταν σε θέματα Μικρο-οικονομικής, με ειδίκευση στο Λιανικό εμπόριο. Εχει διατελέσει επί 30 χρόνια Διευθυντικό στέλεχος Πωλήσεων και Μarketing καθώς και Γενικός Διευθυντής σε διάφορες Πολυεθνικές Εταιρείες και σε μεγάλες Ελληνικές Επιχειρήσεις. Από το 2005 μέχρι τον Ιούνιο του 2012 υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Λιανικών Πωλήσεων Ελλάδας (ΣΕΛΠΕ). Από τον Ιούλιο του 2012 μέχρι τον Νοέμβριο του 2013 είχε τη θέση του Γενικού Διευθυντή της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας του Υπουργείου Εξωτερικών. Απο τον Σεπτέμβριο του 2013 και για ένα χρόνο είχε υπηρετήσει ως Αναπληρωτής Εθνικός εκπρόσωπος στην Διακυβερνητική Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ για θέματα βιώσιμης Ανάπτυξης. Σήμερα είναι Αναπλ. Αντιπρόεδρος του ΣΕΛΠΕ . Έχει επίσης διατελέσει Σύμβουλος Επιχειρήσεων σε θέματα Οργάνωσης και Διοίκησης, ενώ διαθέτει και 25ετή εμπειρία ως Εκπαιδευτής στον χώρο της ενδοεπιχειρησιακής εκπαίδευσης. Έχει δώσει σειρά διαλέξεων σε διάφορα Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του Εξωτερικού και έχει γράψει πλειάδα άρθρων και μελετών τόσο σε οικονομικές εφημερίδες όσο και σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά. Έχει διδάξει ως Επισκέπτης - Εισηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (2002-2006) , στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Πειραιά (1996-1997), στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης( 2011-2013) καθώς επίσης και στα μεταπτυχιακά προγράμματα Διοίκησης Επιχειρήσεων των Πανεπιστημίων University of New York in Tirana και University of New York in Prague και στο Πανεπιστήμιο Τοulouse capitol 1. Από το 2014 μέχρι και σήμερα είναι μέλος Συνεργαζόμενου Εκπαιδευτικού Προσωπικού στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο στην ενότητα Μάρκετινγκ . Είναι μέλος της Ενωσης Αμερικάνων Οικονομολόγων (ΑΕΑ) ,του Βρετανικού Ινστιτούτου Μάνατζμεντ (BIM), του Κέντρου Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Goethe της Φρανκφούρτης (CFS), της Εταιρείας Ανωτάτων Στελεχών Επιχειρήσεων (ΕΑΣΕ), της Ελληνικής Ακαδημίας Marketing (ΕΑΜ) και της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων. Έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή συνέδρια και έχει αρκετές ακαδημαικές δημοσιεύσεις με το σύστημα κριτών. Εχει επίσης δώσει συνεντεύξεις σε γνωστές ελληνικές και ξένες εφημερίδες. Μεταξύ άλλων, είναι συγγραφέας των βιβλίων: «Ποιά Ανάπτυξη ; » , «Total Business Success», 2009 από τις εκδόσεις Aθ. Σταμούλη (σε συνεργασία με τον Γ. Σταμάτη), «Ο ρόλος του Ηγέτη-Μάνατζερ στη σύγχρονη επιχείρηση», «Πως να κάνετε επιτυχημένες Πωλήσεις» και «η Πρακτική των Πωλήσεων» ,2005 από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εκδοτική, «Ανακαλύπτοντας τον τροχό – Σε αναζήτηση μιας νέας πολιτικής», 2005 από τις εκδόσεις Δαρδανός (σε συνεργασία με τον Γ. Σταμάτη)και «Για ένα νέο δημοκρατικό πρότυπο», 2010 από τις εκδόσεις Κριτική. Είναι παντρεμένος με την Δέσποινα Βούλγαρη και έχει δύο παιδιά τον Γιώργο και τον Κωνσταντίνο-Φώτιο.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.