Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017
ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ

Ο Νίκος Κοτζιάς γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Σχολή
Μωραίτη το 1968. Σπούδασε Οικονοµικά και Πολιτική Φιλοσοφία στην
Αθήνα και στο Giessen της Γερµανίας. Η διδακτορική του διατριβή από το
Πάντειο Πανεπιστήµιο είχε τίτλο: «Πολιτικές Θεωρίες του Κράτους». Η µετα-
διδακτορική του διατριβή είχε τίτλο: «Πολιτικές Θεωρίες της Ευρωπαϊκής
Ολοκλήρωσης». ∆ίδαξε και υπηρέτησε ως ερευνητής στα Πανεπιστήµια του
Marburg της Γερµανίας, της Οξφόρδης στη Μεγάλη Βρετανία και του Harvard
στις ΗΠΑ. Είναι µέλος του St Antony’s College - Oxford University, Senior
Fellow στο Weatherhead Centre for International Relations στο Πανεπιστήµιο
του Harvard. Είναι συνιδρυτής του Προγράµµατος Νοτιανατολικής Ευρώπης
στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστηµίου της Οξφόρδης.


O Νίκος Κοτζιάς υπήρξε µέλος της µαθητικής οργάνωσης της νεολαίας
Λαµπράκη από το 1965. Ιδρυτικό µέλος της ΚΝΕ και µέλος του Κεντρικού
Συµβουλίου της στη διάρκεια της χούντας. Αργότερα µέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Καταδικάστηκε δις από στρατοδικείο. Στη διάρκεια της χούντας υπήρξε
γραµµατέας της Οµοσπονδίας φοιτητικών συλλόγων στη ∆υτική Γερµανία και
∆υτικό Βερολίνο καθώς και γραµµατέας του Συντονιστικού των
αντιδικτατορικών φοιτητικών οργανώσεων. Συνέβαλε στην οργάνωση και
καθοδήγησε µεγάλες απεργίες, όπως εκείνη της Πεσινέ και της Λάρκο το 1977.
Συνέβαλε αποφασιστικά στη δηµιουργία των περιοδικών «Επιστηµονική
Σκέψη» και «∆ιαλεκτική», ενώ συµµετείχε στην Επιστηµονική Επιτροπή
πολλών άλλων. Ιδρυτικό µέλος του ΚΜΕ, του FEG Marbourg και του
«Ιδρύµατος Νίκος Πουλαντζάς».


Το 1989 παραιτήθηκε την ίδια βραδιά της συγκρότησης της κυβέρνησης
Τζαννετάκη από τα καθοδηγητικά όργανα της αριστεράς στα οποία
συµµετείχε. Είναι ο πρώτος που την κατάγγειλε δηµόσια ως την απαρχή του
«βρώµικου 1989».
ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ
μετακινησεισ απο τον ατλαντικο στον ειρηνικο

ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΕΙΡΗΝΙΚΟ

Η Ευρώπη που πολλοί περίμεναν να είναι ο ισχυρός πόλος του 21ου αιώνα αποδεικνύεται ο αδύναμος κρίκος των μεγάλων κέντρων του παγκόσμιου συστήματος.  Το παγκόσμιο γίγνεσθαι μετακομίζει όλο και περισσότερο από τη «λίμνη» του Ατλαντικού σε εκείνη του Ειρηνικού. Οι ίδιες οι ΗΠΑ αποφάσισαν να ρίξουν το βάρος της εξωτερικής πολιτικής και των διεθνών δραστηριοτήτων τους στη Νοτιοανατολική Ασία.

 Στο πρόσφατο ταξίδι του Ομπάμα στην περιοχή, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την μετακίνηση των ενδιαφερόντων τους από τη Μέση Ανατολή (υπονοείται και την Ευρώπη) στη ΝΑ Ασία. Πρώτη φορά, μάλιστα, ο αμερικανός πρόεδρος αναμίχθηκε στις κόντρες για σειρά συμπλεγμάτων νησιών και νησίδων στην κινέζικη θάλασσα. Κόντρες που υπάρχουν ανάμεσα στην Κίνα από τη μια, και το Βιετνάμ, τη Μαλαισία, τις Φιλιππίνες, την Ταϊβάν και την Ιαπωνία από την άλλη.

Η απόφαση των ΗΠΑ για επαναπροσδιορισμό του κέντρου ενδιαφέροντός τους στον σημερινό κόσμο έχει ιστορική σημασία. Συνδέεται με το γεγονός ότι μία από τις κύριες αιτίες της κρίσης του 2008, είναι οι μεγάλες ροές κεφαλαίου, τεχνολογίας, ανθρώπων από τη Δύση στην Ανατολή. Αποκαλύπτει δε, ταυτόχρονα, την έλλειψη από τους Ευρωπαίους μιας συνεκτικής πολιτικής στρατηγικής γραμμής αντιμετώπισης και αξιοποίησης αυτής της ανόδου.

Με άλλα λόγια, η σχετική κάμψη των ΗΠΑ που παραμένει η υπερδύναμη της εποχής μας, δεν συνοδεύτηκε με μια ιστορικών διαστάσεων ανάκαμψη της Ευρώπης, αλλά αντίθετα, υποχώρηση της ισχύος της τελευταίας. Αντί, δηλαδή, το πρώτο μισό του 21ου αιώνα να είναι ευρωπαϊκό, όπως με αυταπάτες προανήγγειλε στο τέλος του 20ού αιώνα ο ευρωπαϊκός νεοφιλελευθερισμός, στον 21ο αιώνα τον πρώτο λόγο θα τον έχουν οι ΗΠΑ και η Κίνα, αργότερα, μετά το 2050 η Ινδία, ίσως και κράτη όπως είναι η Βραζιλία και η Ινδονησία (υπό όρους, ακόμα, η Ρωσία, η Ν. Αφρική, η Νιγηρία).

Αυτή την περίοδο το κέντρο που δείχνει να έχει τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η Ε.Ε. Αιτία δεν είναι μόνο η παρατεταμένη οικονομική κρίση, αλλά, επίσης, η συνεχής συσσώρευση άλυτων προβλημάτων εξαιτίας της ανικανότητας της πολιτικής να τα αντιμετωπίσει με τόλμη και αποφασιστικότητα. Αιτία της κρίσης είναι, επίσης, η υπάρχουσα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Οφείλεται, ακόμα, στην πολιτική που ακολουθεί η σημερινή γερμανική ηγεσία. Μια πολιτική που επιδιώκει να οδηγήσει την Ευρώπη και κράτη όπως είναι η Ελλάδα μέχρι το χείλος του γκρεμού προκειμένου το Βερολίνο να αποσπάσει όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη για το ίδιο, συχνά σε βάρος της μελλοντικής προοπτικής της Ε.Ε., αλλά και της ίδιας της τύχης που επιφυλάσσει ο 21ος αιώνας σε μια από παγκόσμια σκοπιά μεσαία δύναμη, όπως είναι η Γερμανία.

Τέλος, όπως εξηγώ στο νέο μου βιβλίο «Πολιτική Σωτηρίας» (εκδόσεις Λιβάνη)], η κύρια αιτία της κρίσης είναι το ότι η πολιτική, ο θεμελιακός μοχλός εξόδου απ” αυτήν, βρίσκεται εγκλωβισμένη σε Ελλάδα και Ε.Ε. στις γνωστές λανθασμένες νεοφιλελεύθερες επιλογές.

Από τη σκοπιά όλων των πιο πάνω, η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει μια προοδευτική πολιτική διακυβέρνησης που να είναι σε θέση να συμβάλει στην αλλαγή πορείας της Ε.Ε., στην αναγέννηση της ίδιας της χώρας. Ιδιαίτερα να αναπτύξει μια στρατηγική που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και τις ευκαιρίες των νέων συνθηκών παγκοσμίως, ιδιαίτερα στη ΝΑ Ασία.

Το άρθρο δημοσιεύεται στην «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»