Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας.
Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά.
Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc.
Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
λασπολογια ωσ τροποσ ασκησησ εξουσιασ

ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΑ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Από ιστορικής πλευράς, στο μέτρο που η βιομηχανική επανάσταση δημιουργούσε στην Δύση πρωτόγνωρες για την ανθρώπινη ιστορία συνθήκες παραγωγής και συσσωρεύσεως πλούτου, η περίφημη κατά Κάρολο Μαρξ «ταξική πάλη» γινόταν το λάβαρο όλων αυτών που αναλάμβαναν εργολαβικά την σωτηρία του προλεταριάτου δια της δικτατορίας. Πάνω σε αυτήν την επικίνδυνα απλοϊκή αρχή θεμελιώθηκε ο μαρξισμός-λενινισμός και παντού όπου έγινε πολιτική εξουσία οι νεκροί αντιπροσωπεύουν κάποια εκατομμύρια ψυχές. 

Για την μη σοσιαλδημοκρατική Αριστερά, έτσι, η καλλιέργεια του μίσους αποτελεί κορυφαίο όπλο της. Στο επίπεδο αυτό, μάλιστα, μπορούμε να πούμε ότι Αριστερά και Ακροδεξιά συμπίπτουν –άρα δεν προκαλεί καμμία απολύτως έκπληξη το γεγονός ότι οι θεμελιωτές του εθνικοσοσιαλισμού στην Γερμανία και του φασισμού στην Ιταλία ξεκίνησαν από την αριστερά για να καταλήξουν εκεί που κατέληξαν. Για παράδειγμα, σήμερα, αν αναλύσει κανείς πολύ προσεκτικά τα συνθήματα και τις απόψεις της κυρίας Μαρίν Λε Πεν στην Γαλλία, θα διαπιστώσει ότι ελάχιστα διαφέρουν από παλαιότερες θέσεις του ΚΚ Γαλλίας. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος που το 60% των ψηφοφόρων του Εθνικού Μετώπου (που πρόσφατα άλλαξε όνομα) είναι πρώην μέλη και ψηφοφόροι του σταλινικού ΚΚ Γαλλίας.

Στην Ελλάδα, το μίσος και ο φθόνος αποτελούν μόνιμα πολιτικά όπλα των ακραίων πολιτικών παρατάξεων, από καταβολής του ελληνικού κράτους. Μεταπολεμικά δε προκάλεσαν και τον πιο αιματηρό εμφύλιο πόλεμο της νεοελληνικής ιστορίας. 

ΛΑΣΠΟΛΟΓΊΑ: ΚΑΜΙΑ ΕΚΠΛΗΞΗ

Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να προκαλεί καμμία απολύτως έκπληξη η προσπάθεια της σημερινής κυβέρνησης των Συριζανέλ να διατηρείται στην εξουσία δια της λασπολογίας. Για τους κ.κ. Αλ. Τσίπρα και Π. Καμμένο, η λάσπη υπήρξε το κύριο πολιτικό τους επιχείρημα προεκλογικά, μαζί με την χωρίς προηγούμενο κάλπικη υποσχεσιολογία. Αντί, έτσι, να συμβάλουν στην ορθολογική και αποτελεσματική αντιμετώπιση της χρηματοοικονομικής κρίσης της χώρας, την αξιοποίησαν δι’ ίδιον πολιτικόν όφελος με σκοπό την άνοδό τους στην εξουσία. Και αφού προκάλεσαν τις πρόωρες εκλογές τού 2015, το πρώτο εξάμηνο της ίδιας χρονιάς επιβάρυναν την ελληνική οικονομία με 200 δισεκατομμύρια ευρώ, υπογράφοντας στην συνέχεια ένα τρίτο μνημόνιο, επαχθέστερο από τα δύο προηγούμενα.

Με την υπογραφή αυτή, όμως, ο δύο κυβερνητικοί εταίροι απώλεσαν όλα σχεδόν τα επιχειρήματα και τις υποσχέσεις που είχαν χρησιμοποιήσει για να αναρριχηθούν στην εξουσία. Σήμερα δε, αμφότεροι βρίσκονται αντιμέτωποι με γεωπολιτικές και χρηματοοικονομικές καταστάσεις οι οποίες, για να επιλυθούν ή να αντιμετωπιστούν, απαιτούν ενέργειες για τις οποίες οι δύο συνεταίροι θα πρέπει να κάνουν και νέες κωλοτούμπες ολκής. Θα χάσουν έτσι κάθε ίχνος φερεγγυότητας έναντι όλων αυτών που δύο φορές τούς υπερψήφισαν.

Τί απομένει, συνεπώς, ως πολιτικό επιχείρημα έναντι της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς αντιπολίτευσης; Δυστυχώς, μόνον η λάσπη και οι ύβρεις. Η τακτική του μίσους, με πιο απλά λόγια.

Σε μία κρίσιμη καμπή για την χώρα και το μέλλον της, ο κύριος πρωθυπουργός, πλήρως απογυμνωμένος από ουσιαστικά επιχειρήματα για το αύριο και την απαραίτητη κοινωνική ανασυγκρότηση, προσφεύγει στον διχαστικό λόγο για να δημιουργήσει κλίμα έντασης. Και αυτό, την ώρα που η πτωχευμένη χώρα μας καλείται να αντιμετωπίσει επικίνδυνες γεωπολιτικές προκλήσεις.

Στο πλαίσιο αυτής της τακτικής του, ο κ. Αλ. Τσίπρας άνοιξε έναν κύκλο λάσπης που από μακρυά κάνει «νιάου-νιάου» και που δεν θα αφήσει κανέναν αλώβητο. Ακόμα χειρότερα, ωφελημένοι θα είναι μόνον εκείνοι που απεργάζονται το τέλος της Δημοκρατίας και τον διασυρμό της πολιτικής. Ωστόσο, αν δημοκρατία και πολιτική πάνε κατά κρημνού στην χώρα, τότε ο δρόμος θα έχει ανοίξει και για μία νέου τύπου οθωμανοποίησή της –σχέδιο που κάποιοι πολύ σοβαρά έχουν εκπονήσει για την Ελλάδα.

Όμως, το πολιτικό μειράκιον που ασκεί εξουσία δια της λάσπης, ας προσέχει. Μπορεί με κωλοτούμπα να απέφυγε το Grexit, αλλά υπάρχουν και χειρότερα…

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου στο new deal