Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017
ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ

Ο Νίκος Κοτζιάς γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Σχολή
Μωραίτη το 1968. Σπούδασε Οικονοµικά και Πολιτική Φιλοσοφία στην
Αθήνα και στο Giessen της Γερµανίας. Η διδακτορική του διατριβή από το
Πάντειο Πανεπιστήµιο είχε τίτλο: «Πολιτικές Θεωρίες του Κράτους». Η µετα-
διδακτορική του διατριβή είχε τίτλο: «Πολιτικές Θεωρίες της Ευρωπαϊκής
Ολοκλήρωσης». ∆ίδαξε και υπηρέτησε ως ερευνητής στα Πανεπιστήµια του
Marburg της Γερµανίας, της Οξφόρδης στη Μεγάλη Βρετανία και του Harvard
στις ΗΠΑ. Είναι µέλος του St Antony’s College - Oxford University, Senior
Fellow στο Weatherhead Centre for International Relations στο Πανεπιστήµιο
του Harvard. Είναι συνιδρυτής του Προγράµµατος Νοτιανατολικής Ευρώπης
στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστηµίου της Οξφόρδης.


O Νίκος Κοτζιάς υπήρξε µέλος της µαθητικής οργάνωσης της νεολαίας
Λαµπράκη από το 1965. Ιδρυτικό µέλος της ΚΝΕ και µέλος του Κεντρικού
Συµβουλίου της στη διάρκεια της χούντας. Αργότερα µέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Καταδικάστηκε δις από στρατοδικείο. Στη διάρκεια της χούντας υπήρξε
γραµµατέας της Οµοσπονδίας φοιτητικών συλλόγων στη ∆υτική Γερµανία και
∆υτικό Βερολίνο καθώς και γραµµατέας του Συντονιστικού των
αντιδικτατορικών φοιτητικών οργανώσεων. Συνέβαλε στην οργάνωση και
καθοδήγησε µεγάλες απεργίες, όπως εκείνη της Πεσινέ και της Λάρκο το 1977.
Συνέβαλε αποφασιστικά στη δηµιουργία των περιοδικών «Επιστηµονική
Σκέψη» και «∆ιαλεκτική», ενώ συµµετείχε στην Επιστηµονική Επιτροπή
πολλών άλλων. Ιδρυτικό µέλος του ΚΜΕ, του FEG Marbourg και του
«Ιδρύµατος Νίκος Πουλαντζάς».


Το 1989 παραιτήθηκε την ίδια βραδιά της συγκρότησης της κυβέρνησης
Τζαννετάκη από τα καθοδηγητικά όργανα της αριστεράς στα οποία
συµµετείχε. Είναι ο πρώτος που την κατάγγειλε δηµόσια ως την απαρχή του
«βρώµικου 1989».
ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ
κρατικη βια και κυβερνητικη υποκρισια

ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

Η κυβέρνηση επί μήνες λοιδόρησε μαζί με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης την πλειονότητα των πολιτών ως «άχρηστους», «βολεμένους», «συμμορίτες», «κλέφτες που τα έφαγαν μαζί της», τώρα τους καταγγέλλει ως βίαιους, επειδή δεν σκύβουν το κεφάλι πάραυτα.

Πολύ θα ήθελα να μάθω πώς εννοεί η κυβέρνηση τη βία.

Οσο γνωρίζω, ο όρος σημαίνει: (α) επιβολή της θέλησης του Αλφα επί του Βήτα, (β) εξαναγκασμό του Βήτα να πιστεύει ως ορθές τις απόψεις του Αλφα, ακόμα και αν στρέφονται εναντίον του, (γ) επιβολή χωρίς συναίνεση από τον Αλφα μέτρων σε βάρος του Βήτα, χωρίς τη συναίνεσή του τελευταίου, (δ) αυθαίρετη αλλαγή των κανόνων κατά επιλογή του Αλφα (διότι τον συμφέρουν) σε βάρος του Βήτα (που δεν τον συμφέρουν), (ε) παραβίαση του Συντάγματος και προσπάθεια επιβολής στην κοινωνία αντισυνταγματικών νόμων και άλλων πράξεων.

Η κυβέρνηση, όσο γνωρίζω, κάνει πρακτική χρήση και των πέντε μορφών (ορισμών) της βίας. Αν εκείνη αντιλαμβάνεται την έννοια της βίας διαφορετικά, θα την ακούσω με μεγάλο ενδιαφέρον. Επίσης, θα περιμένω να μου εξηγήσει πώς με βάση τον δικό της περί βίας ορισμό εκείνη αποδεικνύεται ως μη πράττουσα βία.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, θεωρεί η κυβέρνηση την κατάργηση των δικαιωμάτων των πολλών μέσα σε μισή ώρα συνεννόησης με την τρόικα και με παρόντες τους εκπροσώπους του ΣΕΒ και των τραπεζιτών πράξη ειρήνης ή βίας; Θεωρεί το κόψιμο εισοδήματος και τη σμίκρυνση της σύνταξης πράξη ειρηνική ή βίαιη; Ο μη διάλογος είναι ειρηνική επιβολή των απόψεων και τίνος; Πώς, κατά τη γνώμη της κυβέρνησης, θα μπορούσε και πρέπει να αντιδράσει κάποιος που βλέπει το παιδί του άνεργο, την κυβέρνηση να του κόβει το μισθό, τη γυναίκα του να δουλεύει πλέον ανασφάλιστη, την εγκληματικότητα να αυξάνει; Αν αντισταθεί, αν διαδηλώσει, αν κατέβει σε απεργία αυτό είναι βία; Και όταν το κράτος στείλει το παρακράτος για να δημιουργήσει σκηνές «άπειρου κάλλους για τα κανάλια» αυτό είναι δική του βία ή κρατική;

Η κυβέρνηση κατηγορεί όποιον βρει απέναντί της για βία. Το να επιβάλλει στην κοινωνία τις μειοψηφικές της απόψεις αυτό εμπεριέχει βία και αυθαιρεσία ή όχι; Ο αυταρχισμός τι ακριβώς είναι; Η απόλυση από την εργασία και ο περιορισμός των δικαιωμάτων κάνουν τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες που τα αποφασίζουν και τα εφαρμόζουν «άκακα αρνιά» που παράγουν θεϊκό έργο; Γιατί η κυβέρνηση δεν λέει τίποτα για την κρατική βία η οποία έσπασε πόδι νεαρής διαδηλώτριας και οδήγησε σε απώλεια ακοής δημοσιογράφο; Πώς και δεν λένε κουβέντα γι” αυτή τη βία τα, κατά τα άλλα, λαλίστατα στελέχη της κυβέρνησης;

Δεν λέω ότι δεν υπάρχει βία στην κοινωνία, από την κοινωνία, στις γραμμές της κοινωνίας. Κάθε άλλο. Υπάρχει, και μάλιστα αυξανόμενη ως αποτέλεσμα της κρίσης. Επιτείνεται δε, από την πολλαπλή βία (υλική, οικονομική, ηθική, επικοινωνιακή) που ασκούν οι κυβερνώντες και το Κόμμα του Μνημονίου. Κατά τη γνώμη μου το συμπέρασμα είναι απλό: ο γάιδαρος (η κυβέρνηση) είπε τον πετεινό βίαιο κεφάλα (τον λαό που αντιστέκεται). Μόνο που η κυβέρνηση μαζί με τη διαπλοκή εισπράττει τα κόμιστρα της μεταφοράς που θα έκανε ο γάιδαρος αν δεν τα «είχε φορτώσει στον κόκορα».

Το άρθρο δημοσιεύεται στην «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»