του ΠΑΦΝΟΥΤΙΟΥ

Ούτε συμφωνώ ούτε διαφωνώ με όσους θεωρούν ως το πιο ευαίσθητο σημείο του σώματος του έλληνα την τσέπη του.  Σε καιρούς μάλιστα οικονομικής κρίσης όπως η σημερινή,  η όποια επιλογή θα ήταν εκ προοιμίου λαθεμένη.  Είναι όμως  γεγονός πως, διαχρονικά σχεδόν,  τα αυξημένα αντανακλαστικά της κοινωνίας μας αφορούν θέματα  συνδεδεμένα με την οικονομία, είτε άμεσα είτε έμμεσα.

Ωστόσο, αν αληθεύουν οι ευθείες κατηγορίες του εκ των αντιπροέδρων της Βουλής Λεωνίδα  Γρηγοράκου, εναντίον της «παρέας» και των «κηπουρών» που αναδείχτηκαν «από το πουθενά» από τον Γιώργο Παπανδρέου και «δοτοί» κυβερνούσαν (ακόμα και χωρίς προσωπική λαϊκή έγκριση) «όπως ήθελαν», τα όρια του οικονομικού σκανδάλου ξεπερνιούνται και , επιπλέον, πιθανόν να βρισκόμαστε ενώπιον μιας ιδιόμορφης καταστρατήγησης βασικών συνταγματικών προνοιών.

Αρκεί ως επιχείρημα προς διερεύνηση αυτού του ενδεχομένου η ανάθεση από την τότε κοινοβουλευτική πλειοψηφία της αρμοδιότητας και δυνατότητας  στον εκάστοτε υπουργό Οικονομικών (τότε στον Γ. Παπακωνσταντίνου) για υπογραφή συμφωνιών και δεσμεύσεων προς τρίτους που απορρέουν από συγκεκριμένες κυβερνητικές επιλογές .

Αλλά, προκύπτει και ένα ακόμη σημαντικό θέμα που αφορά την παρέα αυτή των κηπουρών που περιστοίχιζαν τον πρώην πρωθυπουργό  ως προσωπικές του επιλογές.

Δεδομένης της προτίμησης του, κάνοντας κατάχρηση των πρωθυπουργικών του προνομίων, να τοποθετεί σε ανώτερα πόστα-κλειδια (για τα μεσαία και χαμηλά,  μην το ξεχνάμε, επινόησε τη «διαφανή» (!!!)  διαδικασία  open gov…) επιφανείς εκπροσώπους του «κύκλου» αυτού,  επιβάλλεται η διερεύνηση και των πεπραγμένων τους σε άλλα υπουργεία και θεσμούς που άπτονται της εθνικής μας υπόστασης και θέσης στο διεθνές περιβάλλον.

Γιατί ,επισημαίνω ,τη «σύμπτωση» πως εκτός από τον Γ. Παπακωνσταντίνου στην Εθνική μας Οικονομία, ο πρώην πρωθυπουργός με δική του απόλυτη ευθύνη στελέχωσε με ανάλογους «εκπροσώπους του τίποτε» (και, άρα, ανεύθυνους πολιτικά) και άλλους θεσμούς (όχι μόνο υπουργεία) που, συμπτωματικά,  κι αυτοί αφορούν την υπόσταση της Ελλάδας ως  σοβαρής οντότητας στην περιφερειακή και διεθνή σκακιέρα.

Κυρίως, μάλιστα,  αν αποτελεί από όλους (κυβερνώντες και κυβερνώμενους) σεβαστή πραγματικότητα η Συνταγματική αναφορά ότι ο πατριωτισμός των ελλήνων στον οποίον επαφίεται η εφαρμογή των προνοιών της Carta Magna Χώρας μας.

Διότι, ας μην το παραβλέπουμε, χαρακτηριστικό του έλληνα, εκτός από την ευαισθησία που δείχνει στα δημόσια οικονομικά και τη διαχείρισή τους, είναι και η θέρμη που επιδείχνει στην ανάδειξη του πατριωτισμού του όταν προκύπτουν ζητήματα προάσπισης της ανεξαρτησίας, ακεραιότητας και κυριαρχίας  της Ελλάδας.

Με άλλα λόγια,  είναι καιρός να αρχίσουμε το ψάξιμο και στους τομείς της Εξωτερικής και Αμυντικής πολιτικής, της Ευρωβουλής συμπεριλαμβανομένης,  όπου διέπρεψαν διακεκριμένα μέλη της «παρέας» όπως την αποκάλεσε ο Λ. Γρηγοράκος και των πασίγνωστων  ανά το πανελλήνιο αστέρων της συνομοταξίας των «κηπουρών του Γιωργάκη».

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.