Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
καγκελοφραχτη δημοκρατια

ΚΑΓΚΕΛΟΦΡΑΧΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Λογικά σε μια δημοκρατική χώρα τα κάγκελα πρέπει να περισσεύουν. Στην Ελλάδα των τελευταίων τριάντα χρόνων τα κάγκελα περίσσευαν. Σπάνια τοποθετούνταν για να περιορίσουν τις ελευθερίες των πολιτών. Και φτάσαμε στο άλλο άκρο, όπου η έννοια της ελευθερίας του πολίτη έγινε εμπορεύσιμο πολιτικό είδος, παρεξηγήθηκε, τσαλαπατήθηκε με αποτέλεσμα τα κάγκελα να επιστρέψουν.

Το θέαμα ήταν θλιβερό την ημέρα των παρελάσεων για την επέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας. Με πυγμή, οι παρελάσεις έπρεπε να γίνουν. Υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, με περιφρούρηση των επισήμων με κάγκελα παντού.

Το θέαμα θλιβερό, με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να στέκει μόνος και περιφρουρημένος για να διεκπεραιώσει ένα εθιμοτυπικό από το οποίο εξέλειπε το βασικό συστατικό. Οι πολίτες. Αυτούς δηλαδή τους οποίους εκπροσωπεί. Αυτούς για τους οποίους γίνεται η παρέλαση και ο εορτασμός. Και οι πολίτες ήταν θλιβερά απόντες. Όπως απόντες ήταν για πρώτη φορά από μια τέτοια εκδήλωση ιστορικής μνήμης και οι ανάπηροι πολέμου…

Το θέαμα θλιβερό και με όσους επέλεξαν τη διαμαρτυρία μια τέτοια μέρα; Για να αποδείξουν, αλήθεια, τι; Να καταστήσουν εμφανή το διχασμό των Ελλήνων; Ή να τον προκαλέσουν αν δεν είναι ακόμα υπαρκτός; Διότι τι άλλο νομιμοποιούν αυτές οι πράγματι μειοψηφίες που ασχημονούν μια τέτοια μέρα εθνικής μνήμης, αν όχι την παρουσία των προστατευτικών τειχών – τα κάγκελα… Τι διαφορετικό κάνουν από εκείνους που θέλουν να επιβάλλουν το διαχωρισμό. Να τοποθετήσουν τα κάγκελα;

Την ώρα της κρίσης, οι Έλληνες θα έπρεπε να βαδίσουν ενωμένοι. Αντί να κρατήσουν την ψυχραιμία τους, βρίσκονται στα κάγκελα. Από τη στιγμή που οι παρελάσεις δεν είχαν την καθολική αποδοχή των Ελλήνων δεν θα έπρεπε να γίνουν.

Μόνο στο Ηράκλειο δεν έγινε. Ο εκεί αρμόδιος, αντιπεριφερειάρχης Ευριπίδης Κουκιαδάκης, ακολουθώντας τη φωνή της λογικής (του) ανέλαβε ο ίδιος την ευθύνη να αποφασίσει τη ματαίωση της παρέλασης. Δεν έκανε το χατίρι ούτε στους μεν, ούτε στους δε. “Δεν μπορούσε να γίνει η παρέλαση κάτω από συνθήκες που θα έθεταν σε κίνδυνο τα παιδιά”, ήταν η απλή αιτιολόγηση και το πολιτικό μήνυμα ακολούθως: “Εάν επιμέναμε για τη διεξαγωγή μιας παρέλασης, υπό την προστασία της αστυνομίας και με δακρυγόνα, θα ήταν μια άστοχη πράξη».

Πράγματι, παρελάσεις υπό την προστασίας της αστυνομίας δεν γίνονται. Εθνική εορτή με δακρυγόνα δεν νοείται. Άστοχη πράξη για όσους θέλουν να την επιβάλλουν ωσάν να μη συμβαίνει τίποτα. Άστοχη πράξη και για όσους την επιλέγουν για να “διαμαρτυρηθούν”. Ο κόσμος ήταν απλώς απών. Όπως και οι ανάπηροι πολέμου, γύρισαν την πλάτη στη καγκελόφραχτη δημοκρατία.