Ο Δημοσθένης Δαββέτας αναφέρεται στην μάχη ανάμεσα στην Κίνα και τις ΗΠΑ για την παγκόσμια κυριαρχία. Και καταδεικνύει πως πλέον ο υπ’ αριθμόν ένας εχθρός για τον Ντόναλντ Τραπ δεν είναι πια η Ρωσία του Πούτιν, αλλά η Κίνα και το μονοπώλιο εξουσίας του ΚΚΚ.


Οι σχέσεις Κίνας – ΗΠΑ βρίσκονται από το 2016 σε ανοιχτή σύγκρουση. Στόχος: ποιος θα είναι το παγκόσμιο αφεντικό.

Ο Ντόναλντ Τραμπ βρήκε τον εχθρό των ΗΠΑ

Ο Ντόναλντ Τραμπ στοχοποίησε την Κίνα ως τον βασικό αντίπαλο της Αμερικής. Ξεκίνησε εναντίον της έναν, εμπορικό, χρηματοπιστωτικό και τεχνολογικό πόλεμο. Πίσω από την εικόνα μιας προστατευτικής στροφής και επικοινωνιακών χτυπημάτων των ΗΠΑ, κρύβεται μια στρατηγική.

Από την μια πλευρά οι διμερείς συμφωνίες σταθεροποιούν τις σχέσεις με συμμάχους όπως το Μεξικό, ο Καναδάς, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από την άλλη πλευρά, η επιβολή νέων φόρων της τάξεως των 200 δισ. δολαρίων στις κινεζικές εξαγωγές εξυπηρετεί μια πολιτική που θέλει να εμποδίσει την Κινεζική εξάπλωση. 

Στο βιομηχανικό επίπεδο την αναδιοργάνωση των αλυσίδων παραγωγής και την ενίσχυση των αμυντικών δραστηριοτήτων. Στο τεχνολογικό επίπεδο την παρεμπόδιση της επιτυχίας των προτεραιοτήτων του σχεδίου “Made in China 2025”.

Στο χρηματοπιστωτικό επίπεδο να εμποδιστεί ο έλεγχος των κινεζικών συμφερόντων σε διεθνές πλαίσιο.

Στο γεωπολιτικό επίπεδο να εμποδιστεί το Κινεζικό μοντέλο “οι νέοι δρόμοι του μεταξιού”. 

Κίνα με πλάνο την παγκόσμια κυριαρχία

Από την Κινεζική πλευρά τώρα. Μετά την “ενθρόνιση” του Σι Ζινπιγκ στην αιώνια προεδρία του 19ου συνεδρίου του ΚΚ Κίνας, η Κίνα έχει ως πλάνο την παγκόσμια κυριαρχία ως το 2049. Εφαρμόζει μια σφαιρική στρατηγική. Επιβεβαίωση του μονοπωλίου εξουσίας από το ΚΚ. Επαναπροσανατολισμό της Ανάπτυξης προς τις Κινεζικές επιχειρήσεις. Την υψηλής ποιότητας κατάκτηση του διαστήματος μέσα από μαζικές επενδύσεις. Τον κυβερνοχώρο και την τεχνητή νοημοσύνη.

Επίσης επιδιώκει την δημιουργία ισχυρού ναυτικού με την προσάρτηση της θάλασσας της Κίνας έτσι ώστε να απωθήσει τις ΗΠΑ από την την Ανατολική πλευρά του Ειρηνικού. Χωρίς βέβαια να ξεχνά να προβάλλει το κινεζικό μοντέλο διακυβέρνησης μέσα από την προσπάθεια της να ελέγξει ουσιαστικές υποδομές χωρών (ακόμη και ολόκληρες χώρες μέσα από την οικονομία της) έτσι ώστε να ξαναγίνει η παγκοσμιοποίηση με κέντρο πια την Κίνα.

Η Κίνα δεν είναι κράτος δικαίου

Ορθά διαπίστωσε ο Τραμπ ότι η είσοδος της Κίνας στην παγκόσμια αγορά δεν βοήθησε ούτε στον εκδημοκρατισμό της ούτε στην απόκτηση νοοτροπία της στην ελεύθερη οικονομία. Το όνειρο για ένα κράτος δικαίου στην Κίνα δεν έγινε ποτέ πράξη. Η επιθετική πολιτική των Αμερικανών έδωσε κάποια πρώτα αποτελέσματα. Χαμήλωσε ο κινεζικός ρυθμός Ανάπτυξης. Είχαμε πτώση του χρηματιστηρίου της Σανγκάης. Υπήρξε φυγή κεφαλαίων και ως συνέπεια δεν πραγματοποιήθηκαν πρότζεκτς που ανήκαν στην πολιτική των “νέων δρόμων του μεταξιού”.

Δεν είναι όμως δεδομένη η νίκη των ΗΠΑ. Οι Κινεζικές αντιδράσεις μπορούν να έχουν επίσης επιπτώσεις στις ξένες επιχειρήσεις που δρουν στην Κίνα αλλά και στην αύξηση πληθωρισμού στην Αμερική.

Επίσης η επιμονή της Κίνας να αναλαμβάνει να εξωραΐσει με τον δικό της τρόπο διεθνείς επιχειρήσεις ή σχέδια που είχαν εγκαταλειφθεί μετά τον πόλεμο από τους Δυτικούς, μπορεί να οδηγήσει στην αλλαγή των δεδομένων της συμφωνίας των μεγάλων δυνάμεων το 1945. 

Τα πάντα προς το παρόν χωρίζουν Κίνα και Αμερική. Το κοινό που έχουν είναι η επιθυμία τους να κυριαρχήσουν τον 21ο αιώνα. Το κύριο διακύβευμα αυτής της διαμάχης είναι η πολιτική ελευθερία την ώρα της παγκόσμιας ιστορίας και της ψηφιακής επανάστασης. Οι ΗΠΑ τότε μόνο μπορούν να νικήσουν. Όταν ξαναβάλουν σε λειτουργία τις αξίες και την ιστορία της ελεύθερης αγοράς που τόσο καλά γνωρίζουν.

Previous articleΈνα σύμφωνο για την ελευθερία
Next articleΠοιος κατώτατος μισθός, ποιο ομόλογο
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
Ο Δημοσθένης Δαββέτας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer γράφει ήδη από το 1982 άρθρα και δοκίμια για τα περιοδικά και τις εφημερίδες Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux-Arts Magazine, Galleries Magazines, Liberation, Parkett, Risk στις πολιτιστικές στήλες. Από το 2010 αρθρογραφεί για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος. Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, συμμετέχει στην σύνταξη καταλόγων και μονογραφιών σημαντικών καλλιτεχνών για Μουσεία, ενώ δίνει διαλέξεις σε Σχολές Τέχνης και Πανεπιστήμια.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.