Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017
θεωριεσ συνομωσιασ και πολιτικα αδιεξοδα

ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

του ΚΩΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ 

Ένα απόσπασμα από τις ήδη γνωστές φλυαρίες του επικεφαλής του Δ.Ν.Τ., Ντομινίκ Στρος Καν που προβλήθηκε σε γνωστή σατυρική εκπομπή πυροδότησε για μια ακόμη φορά σενάρια διεθνούς συνομωσίας εις βάρος της χώρας μας, που αν δεν είχε εξυφανθεί, ούτε χρέος θα υπήρχε, ούτε σκληρά μέτρα, ούτε Τρόικες και όλα θα ήταν όπως πριν, ειδυλλιακά και ξέγνοιαστα.

 Θα δανειζόταν το κράτος, θα μοίραζε σε όσους γκρίνιαζαν ή πίεζαν και θα περνούσαν όλοι καλά και εμείς ακόμα καλύτερα.

Επικεφαλής φυσικά της συνομωσίας ήταν ο Έλληνας πρωθυπουργός ο οποίος διεξήγαγε «υπόγειες» συνεννοήσεις με τους Αμερικάνους ανοίγοντας την κερκόπορτα της Ε.Ε. για την έλευση του Δ.Ν.Τ. στην Ευρώπη. Φυσικά κανένας δεν θέλει να θυμάται ότι η Ελλάδα ζήτησε τη βοήθεια της κοινότητας, η οποία λόγω γερμανικής κωλυσιεργίας «εκλογές στη Ρηνανία Βετσφαλία» άφησε να φθάσουν τα πράγματα στο μη περαιτέρω. Και όχι μόνο αυτό αλλά απαίτησε και τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με την γνωστή σε όλους δικαιολογία, ότι η Κομισιόν δεν έχει μηχανισμό ελέγχου της δανειακής σύμβασης και μπορεί το δάνειο του Μνημονίου να έχει την τύχη των προηγούμενων πακέτων στήριξης.

Θα πείτε καλά η αντιπολίτευση που κλείνει το μάτι στη συνομωσιολογία το τελευταίο διάστημα, και κάνει δήθεν αφελείς ερωτήσεις στον πρωθυπουργό του τύπου «τί κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά;» δεν γνωρίζει την πραγματικότητα; Φυσικά και την γνωρίζει, όπως και η ίδια η κυβέρνηση που απολογείται ανοήτως(;) ρίχνοντας λάδι στη φωτιά! Γιατί λοιπόν αφήνουν όλη αυτή την άρρωστη κατάσταση να αιωρείται πάνω από το ήδη καταρρακωμένης αξιοπιστίας πολιτικό σύστημα; Μία είναι η εξήγηση που μπορούμε να δώσουμε.

Η οικονομική κοινωνική και κυρίως πολιτική κρίση που βιώνει ο τόπος, ξεπερνάει κατά πολύ τα γεμάτα ιδεολογικές και συντεχνιακές αγκυλώσεις πολιτικά κόμματα, τα οποία όχι μόνο αδυνατούν να προτείνουν πειστικές λύσεις εξόδου από το τούνελ, αλλά πετούν και τη μπάλα στην εξέδρα, αφήνοντας τους πολίτες άναυδους, σε καθεστώς ανασφάλειας και αδιέξοδου φόβου. Και ως γνωστόν ο φόβος φυλάει τα έρημα.

Γι’ αυτό στις δημοσκοπήσεις όλο και αυξάνεται η αδιευκρίνιστη ψήφος, παράλληλα με την απόρριψη κάθε σκέψης για πρόωρες εκλογές, και με βασικό αίτημα της κοινωνίας να προχωρήσουν άμεσα όλες οι αλλαγές που απαιτούνται, καθώς βλέπει ότι το τελευταίο διάστημα η κυβερνητική μηχανή ρετάρει. Και φυσικά οι πολίτες πολύ πιο μπροστά από το πολιτικό σύστημα, τελικά όταν έρθει η ώρα της κάλπης, θα δικαιώσουν εκείνους που προτείνουν ουσιαστικές λύσεις έστω και επώδυνες και όχι εκείνους που εκφράζουν την παρακμή της λογικής.