Δεν είναι καθόλου βέβαιο αν και κατά πόσο το ΔΝΤ βρίσκεται σε “μετωπική σύγκρουση” με το Βερολίνο! Το βέβαιο είναι πως το Βερολίνο έχει ένα σχέδιο για την Ευρώπη την ίδια στιγμή που η Ουάσινγκτον αφήνει να εννοηθεί πως έχει ένα σχέδιο για την παγκόσμια οικονομία.

Εξίσου βέβαιο είναι πως τα δυο αυτά σχέδια (το πρώτο σαφώς διατυπωμένο, το δεύτερο συγκεχυμένο) αναγκαστικά θα συγχωνευτούν σε ένα. Ο ιστορικός συμβιβασμός μεταξύ των δυο πλευρών του Ατλαντικού θα επέλθει. Αβέβαιο είναι το πότε και αν μέχρι τότε η Ελλάδα θα παραμείνει όρθια.

Μέχρι σήμερα η Ελλάδα στέκεται. Με απίστευτο οικονομικό και κοινωνικό κόστος, επιδεικνύει αντοχές αξιοζήλευτες. Η κοινωνική έκρηξη (ακόμα κι εμφύλιος πόλεμος…) που αρκετοί προεξοφλούσαν, έχει αποτραπεί, ενώ το πολιτικό σύστημα ανθίσταται παρά τις απώλειες των αστικών κομμάτων που κυβερνούν τη Μεταπολίτευση. Είναι όμως εμφανές πως τα περιθώρια αντοχών έχουν στενέψει. Η κατάσταση είναι οριακή κι ένα τυχαίο γεγονός είναι σε θέση να προκαλέσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Οι πολίτες επέδειξαν ανοχή σε μια πολιτική προσανατολισμένη να αποφύγει την καταλυτική εμπλοκή της χώρας στο “μεγάλο παιχνίδι”. Ανέχθηκαν μια πολιτική μετριοπάθειας που να εξασφαλίσει την παρουσία της χώρας στις εξελίξεις, όχι να τις καθορίσει. Για αυτό και στις πρόσφατες εκλογές δεν πλειοψήφησε η πρόταση των “αντιμνημονιακών” κομμάτων περί κατάργησης του Μνημονίου και διαπραγμάτευσης με τους δανειστές από μηδενική βάση.

Η άρνηση των πολιτών να αναλάβουν την ευθύνη και το ρίσκο μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας της χώρας, έδωσε τη δυνατότητα μιας νέας ευκαιρίας για υπέρβαση της κρίσης με βάση τη λογική και τα σχέδια των δανειστών.

Μετά από τέσσερις μήνες διαπραγματεύσεων για την επιβολή, τελικά, νέων μέτρων λιτότητας και βαθύτερης ύφεσης, κινδυνεύει να αποδειχθεί πως τέτοια ευκαιρία για την χώρα δεν υπήρχε. Και πως το μόνο που ίσως υπήρξε ήταν η προσφορά χρόνου στα μεγάλα κράτη να διαπραγματευθούν μεταξύ τους την μεγάλη λύση.

Μέχρι σήμερα ήταν οι ΗΠΑ που ζητούσαν το χρόνο για να ολοκληρώσουν τη διαδικασία εκλογής νέου προέδρου – κάτι που έτυχε της κατανόησης των Ευρωπαίων. Από δω και μετά είναι η Γερμανία που ζητά το χρόνο για να ολοκληρώσει τη δική της διαδικασία εκλογές νέου Καγκελάριου – κάτι που φαίνεται να τυγχάνει της κατανόησης των Αμερικάνων.

Η πολιτική ηγεσία του τόπου και κατ” επέκταση οι Έλληνες πολίτες έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στο κόστος της ανανέωσης αυτού του χρόνου και στο κόστος της μη ανανέωσης του. Σε κάθε περίπτωση όμως το κόστος (θα) είναι και μεγάλο και αναπόφευκτο…

Previous articleΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ…
Next articleΔΥΝΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.