Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ

Ο Νίκος Κοτζιάς γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Σχολή
Μωραίτη το 1968. Σπούδασε Οικονοµικά και Πολιτική Φιλοσοφία στην
Αθήνα και στο Giessen της Γερµανίας. Η διδακτορική του διατριβή από το
Πάντειο Πανεπιστήµιο είχε τίτλο: «Πολιτικές Θεωρίες του Κράτους». Η µετα-
διδακτορική του διατριβή είχε τίτλο: «Πολιτικές Θεωρίες της Ευρωπαϊκής
Ολοκλήρωσης». ∆ίδαξε και υπηρέτησε ως ερευνητής στα Πανεπιστήµια του
Marburg της Γερµανίας, της Οξφόρδης στη Μεγάλη Βρετανία και του Harvard
στις ΗΠΑ. Είναι µέλος του St Antony’s College - Oxford University, Senior
Fellow στο Weatherhead Centre for International Relations στο Πανεπιστήµιο
του Harvard. Είναι συνιδρυτής του Προγράµµατος Νοτιανατολικής Ευρώπης
στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστηµίου της Οξφόρδης.


O Νίκος Κοτζιάς υπήρξε µέλος της µαθητικής οργάνωσης της νεολαίας
Λαµπράκη από το 1965. Ιδρυτικό µέλος της ΚΝΕ και µέλος του Κεντρικού
Συµβουλίου της στη διάρκεια της χούντας. Αργότερα µέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Καταδικάστηκε δις από στρατοδικείο. Στη διάρκεια της χούντας υπήρξε
γραµµατέας της Οµοσπονδίας φοιτητικών συλλόγων στη ∆υτική Γερµανία και
∆υτικό Βερολίνο καθώς και γραµµατέας του Συντονιστικού των
αντιδικτατορικών φοιτητικών οργανώσεων. Συνέβαλε στην οργάνωση και
καθοδήγησε µεγάλες απεργίες, όπως εκείνη της Πεσινέ και της Λάρκο το 1977.
Συνέβαλε αποφασιστικά στη δηµιουργία των περιοδικών «Επιστηµονική
Σκέψη» και «∆ιαλεκτική», ενώ συµµετείχε στην Επιστηµονική Επιτροπή
πολλών άλλων. Ιδρυτικό µέλος του ΚΜΕ, του FEG Marbourg και του
«Ιδρύµατος Νίκος Πουλαντζάς».


Το 1989 παραιτήθηκε την ίδια βραδιά της συγκρότησης της κυβέρνησης
Τζαννετάκη από τα καθοδηγητικά όργανα της αριστεράς στα οποία
συµµετείχε. Είναι ο πρώτος που την κατάγγειλε δηµόσια ως την απαρχή του
«βρώµικου 1989».
ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ
η χρεοκοπια τησ κυριαρχησ  πολιτικησ

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Η οικονομία είναι σε κρίση. Ο μηχανισμός υπέρβασής της, η πολιτική, είναι μπλοκαρισμένος. Πριν ολοκληρωθεί η χρεοκοπία της χώρας, έχει ήδη χρεοκοπήσει η κυρίαρχη πολιτική.
Πολιτική που παράγει αδιέξοδα, αγριότητες εις βάρος του λαού, ενώ συνοδεύεται από υποχωρήσεις στις έξωθεν πιέσεις.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι αντί η προηγούμενη κυβέρνηση να καταγγείλει εκείνους τους ανώτερους υπαλλήλους των ευρωπαϊκών θεσμών που εκβιάζουν τη χώρα μας, τους συνέδραμε. Στόχος της, να εκβιαστούν ο λαός και η αντιπολίτευση. Οι ένοχοι αναζητούν συνένοχους.

 Ανάλογα, αντί να γίνουν εκλογές, προβάλλεται το επιχείρημα ότι «η χώρα κινδυνεύει» να καταστραφεί από τη διεξαγωγή τους. Δεν θυμάμαι σε δημοκρατικό καθεστώς να έχει ξαναδιατυπωθεί η άποψη από κυβερνών κόμμα ότι η δημοκρατία μπορεί να αποτελεί παράγοντα καταστροφής.
Δείγμα του πόσο έχει παγιδευτεί ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε συμφέροντα, σε νοοτροπία υποτέλειας, αλλά και σε μια αντίληψη βίαιου «εκσυγχρονισμού», ορθότερα αναχρονισμού.

 Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επικαλέστηκε το επιχείρημα ότι αν γίνουν εκλογές, θα χαθεί πολύτιμος χρόνος, οι 21 μέρες, δηλαδή, που απαιτεί το Σύνταγμα. Ουσιαστικά, υποστηρίζει ότι η δημοκρατική διαδικασία είναι αχρηστεμένος χρόνος. Υποκρίνεται, όμως, διότι για 12 ολόκληρες ημέρες η χώρα βρισκόταν σε πλήρη παράλυση χωρίς να δοθεί το δικαίωμα στο λαό να μιλήσει. Η ζωή, δηλαδή, απέδειξε τη χρεοκοπία αυτών των αιτιολογήσεων.

Αυτή τη διαπίστωση η κυβέρνηση την αποκρούει υποστηρίζοντας ότι αν γίνουν εκλογές, η χώρα κινδυνεύει να μην πάρει τα οκτώ εκατομμύρια ευρώ, την έκτη δόση, που έχει άμεσα ανάγκη. Αυτό που αποσιωπά είναι ότι στις 12 ημέρες τις κρίσης, αδιέξοδου και σπατάλης χρόνου, σηκώθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες σε συνθήκες πανικού οκτώ δισ. ευρώ και προστέθηκαν στα προηγούμενα 60 δισ. που έχουν κάνει φτερά. Δηλαδή, τι έγινε; Παραδίδουν κυριαρχία, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, προκειμένου η χώρα να πάρει άμεσα μια δανειακή δόση που το ύψος της είναι αντίστοιχο με τα λεφτά που χάθηκαν από την ελληνική οικονομία! Αυτό αν δεν είναι χρεοκοπία πολιτικής, και επικοινωνιακής πολιτικής τι είναι;
Το Κόμμα του Μνημονίου παρουσιάζει και ένα επιχείρημα πιο γενικό ως προς τα μελλούμενα. Υποστηρίζει ότι πρώτα πρέπει να τακτοποιηθούν τα των συμφωνιών της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου και μετά να πάμε σε εκλογές. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι οι πρόσφατες συμφωνίες είναι κακές διότι εκχωρούν κυρίαρχα δικαιώματα της χώρας, ενώ εισάγεται η αρχή της ύπατης αρμοστείας.

 Στην πραγματικότητα, τρόικα και δικομματισμός δεν βιάζονται να τακτοποιήσουν τα των συμφωνιών, «για να μην χαθούν». Εκείνο για το οποίο βιάζονται είναι να προλάβουν τον λαό. Να τον παρεμποδίσουν να εκφραστεί και να αναβάλλουν όσο μπορούν τις εκλογές. Ο πραγματικός φόβος της τρόικας και του νέου ραγιαδισμού δεν είναι οι μεταξύ τους δυσλειτουργίες, αλλά ο λαός. Δεν είναι σίγουροι το τι θα τους βγάλουν οι εκλογές και πώς θα αντιμετωπιστεί μια εκλογική αμφισβήτηση των κάκιστων συμφωνιών μεταξύ τρόικας και Βενιζέλου – Παπανδρέου. Αν και κατά πόσο την επομένη των εκλογών θα μπορούν να επιβάλλουν ό,τι θέλουν, έτσι όπως το έκαναν μέχρι σήμερα διαπραγματευόμενοι με ασπόνδυλους. Προκειμένου, λοιπόν, να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, θέλουν να δέσουν τον γάιδαρο πριν να μιλήσει ο λαός.