Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

new-Deal ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Επιλογές θεμάτων και άξιων προσοχής άρθρων από την συντακτική ομάδα του new-Deal
η μυστικη στοχευση του μνημονιου και η εξηγηση τησ συμπεριφορασ των δανειστων

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΤΟΧΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ

του ΛΑΜΠΡΟΥ ΚΑΛΑΡΥΤΗ

Αν οι διαπραγματεύσεις είναι το μέσο για την επίτευξη ενός στόχου, τότε αυτό που πραγματικά έχουν στο μυαλό τους οι Γερμανοί και η τρόικα δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με αυτό που υποστηρίζουν δημόσια. Ο λόγος είναι απλός: Αυτά που ζητούν οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που υποτίθεται ότι επιδιώκουν. Το οικονομικό πρόγραμμα που έχει επιβληθεί μέχρι τώρα στην Ελλάδα, αντί να οδηγήσει στη «διάσωσή» της, την έχει φέρει στα πρόθυρα της επίσημης χρεοκοπίας.

Αντί οι δανειστές να διορθώσουν αυτά που εμφανώς έχουν οδηγήσει μέχρι εδώ, ζητούν και άλλα μέτρα, στην ίδια λογική, που βεβαίως θα οδηγήσουν προς την ίδια κατεύθυνση.

Μετά από τόσα μέτρα τα οποία εκμηδένισαν το εισόδημα, ισοπέδωσαν την αγορά και εξαθλίωσαν εκατομμύρια Έλληνες, το δημοσιονομικό όφελος είναι ανύπαρκτο. Το έλλειμμα για το 2011, έναντι πρόβλεψης 9% του ΑΕΠ, διαμορφώθηκε στο 9,3%-9,4%, το πραγματικό όμως είναι περίπου 10,5%, όσο ήταν το 2010. Μετά από ένα χρόνο μέτρων πρωτοφανούς αγριότητας, το αποτέλεσμα είναι μηδενικό και αντί η συνταγή να διορθωθεί, επαναλαμβάνεται με μεγαλύτερη ένταση.

Για  το 2012 αρχικά προέβλεπαν ακόμα και ανάπτυξη, πριν παραδεχθούν ότι πάμε για νέα ύφεση, ακόμα και εδώ όμως έπεσαν έξω διότι η μείωση του ΑΕΠ που θα ενσκήψει θα είναι τουλάχιστον 5%, διπλάσια απ’ ότι υπολόγιζαν.

Οι δε μακροπρόθεσμες προβλέψεις τους για το χρέος είναι τόσο έγκυρες όσο ήταν και αυτές για το έλλειμμα και την ύφεση. Έχουν ήδη παραδεχθεί ότι ο στόχος για χρέος  120% του ΑΕΠ το 2020 δεν είναι εφικτός με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, αλλά ακόμη και αν ήταν μιλάμε για ποσοστό χρέους περίπου  όσο ήταν και όταν μπήκαμε στο Μνημόνιο. Άρα μετά από δέκα χρόνια οικονομικής γενοκτονίας και οικονομικο-πολιτικής κατοχής της χώρας, θα βρισκόμαστε εκεί που ήμασταν όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μεθόδευσε την είσοδο μας στο μηχανισμό.

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βρίσκεται στην εξής θέση: Ή θα αποδεχθεί τα νέα μέτρα που απαιτούν οι δανειστές και θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια σε επίσημη χρεοκοπία και σε δεύτερη φάση σε έξοδο από το ευρώ ή θα αρνηθεί να υποστεί ακόμα μία μάταιη βιαιότητα και θα οδηγηθεί πάλι στο ίδιο αποτέλεσμα, χρεοκοπία, με τους δανειστές να φορτώνουν την ευθύνη για την κατάληξη στην ίδια τη χώρα. Γι’ αυτό και ήδη δυσφημούνται οι Έλληνες διεθνώς ως «ειδική περίπτωση», αρνούμενοι να συνεργαστούν και απρόθυμοι να προωθήσουν τις «μεταρρυθμίσεις». Ακόμα και ο Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος έσπευσε να δηλώσει ότι δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» μεταφέροντας την πίεση της τρόικας στο εσωτερικό αντί τα ελληνικά επιχειρήματα στην τρόικα, αρχίζει να υποψιάζεται ότι οι ξένοι διατυπώνουν απαιτήσεις που προφανώς αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές χωρίς να υπάρξει πολιτική κατάρρευση και κοινωνική έκρηξη, και μάλιστα πριν τη χρεοκοπία.

Επειδή κανείς που χειρίζεται τέτοια θέματα δεν είναι – ή δεν θα έπρεπε να είναι – τόσο άσχετος ώστε να μην βλέπει ότι το πρόγραμμα έχει αποτύχει και έχει δολοφονήσει την οικονομία και την κοινωνία, προφανώς κάτι άλλο συμβαίνει.
Αν κάποιος πάρει τα πράγματα από το τέλος προς την αρχή, από το αποτέλεσμα αναζητώντας το κίνητρο, ίσως βγάλει ασφαλέστερα συμπεράσματα για την φαινομενικά ανορθολογική συμπεριφορά κυρίως των Γερμανών.

Η Ελλάδα, μέσα σε δύο χρόνια έχει στην κυριολεξία εξουδετερωθεί.  Ως παράγων στην ευρύτερη περιοχή έχει γεωπολιτικά αδρανοποιηθεί. Στην κατάσταση που βρίσκεται, τα περιθώριά της να οργανώσει τη συμμετοχή της στις εξελίξεις και να διεκδικήσει θέση στο αναδυόμενο τοπίο, έχουν συρρικνωθεί δραματικά. Μία χώρα η οποία έχει ήδη απολέσει σημαντικό μέρος της κυριαρχίας της, με τι αποθέματα να διεκδικήσει ρόλο;  Η επίσημη χρεοκοπία, αν επέλθει, θα ολοκληρώσει την ακύρωσή της.

Οικονομικά έχει καταστραφεί και αυτό που ακολουθεί, επί ερειπίων,  είναι εισβολή και κατοχή διαρκείας από ξένες οικονομικές δυνάμεις. Για να επιτευχθεί αυτό έπρεπε προηγουμένως να συνθλιβεί η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, οι μικρομεσαίες αλλά και  μεγαλύτερες επιχειρήσεις, ώστε τη θέση τους να καταλάβουν οι επικυρίαρχοι. Δεν αρκεί, δε, οι ιδιοκτήτες να μεταβληθούν σε υπαλλήλους, ώστε να σταματήσει η Ελλάδα να είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοαπασχολούμενων στην Ευρώπη. Πρέπει οι ιδιοκτήτες να μεταβληθούν σε φθηνούς υπαλλήλους, μαζί με τους προϋπάρχοντες, ώστε να διαμορφωθεί ένα ελκυστικό επενδυτικό πακέτο, προδιαγραφών αποικίας.

Κάτι άλλο που επίσης φρόντισε η τρόικα να εκλείψει είναι μία ακόμη  ελληνική «ιδιαιτερότητα»:  Η ειδική σχέση του Έλληνα με την ακίνητη περιουσία, με το σπίτι του. Έχοντας υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης και γενικώς ιδιοκτησίας, εξασφάλιζε μία σχετική «αυτονομία» υπό την έννοια ότι μπορούσε να διαχειριστεί τα ακίνητα του είτε επενδυτικά είτε ως πηγή εισοδήματος είτε ως «μαξιλάρι» σε μία δύσκολη συγκυρία. Οι δανειστές, με την αμέριστη συνεργασία πρώτα του Γιώργου Παπακωνσταντίνου και στη συνέχεια του Ευάγγελου Βενιζέλου, οδηγούν σε έμμεση δήμευση της ακίνητης ιδιοκτησίας  μέσω της υπερφορολόγησης (τέλη, αύξηση αντικειμενικών αξιών, «έκτακτα» χαράτσια). Έτσι, μαζί με τη δημόσια περιουσία και τον ορυκτό πλούτο της χώρας που βάζουν στο χέρι μέσω των εγγυήσεων, στερούν και την ιδιωτική περιουσία ώστε να μην υπάρχει δίχτυ ασφαλείας ούτε σε προσωπικό επίπεδο.

Σε ότι αφορά το PSI,  το «κούρεμα» που θα υποστούν οι τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία είναι τέτοιο που – κυρίως τα δεύτερα  – δεν θα συνέλθουν ποτέ και το πιθανότερο είναι ότι οι συντάξεις θα οδηγηθούν σε επίπεδο ημερομισθίου.

Το Μνημόνιο είχε εξ αρχής συνοχή, συνέχεια και συνέπεια σε αυτά που προέβλεπε και τα οποία οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση. Από τη σκοπιά της δημοσιονομικής  λογικής το πρόγραμμα δεν βγάζει νόημα. Ως εργαλείο γεωπολιτικής εξουδετέρωσης μίας χώρας όμως, τελικά αποδεικνύεται επιτυχημένο. Χρειάστηκε βέβαια προεργασία και εκ των έσω βοήθεια από «χρήσιμους ηλίθιους», ιδεοληπτικούς ή απλά «πρόθυμους» για τους δικούς τους λόγους. Έτσι μπαίνουν στη θέση τους και πολλές ψηφίδες από την πρώιμη περίοδο, αμέσως μετά τις εκλογές, όταν ακόμη «λεφτά υπήρχαν».

Το ελληνικό δράμα που λέγεται «πρόγραμμα διάσωσης» οδηγείται στην κορύφωσή του, αλλά δυστυχώς όχι στο τέλος του. Γίνεται σαφές όμως και στον πλέον δύσπιστο, ιδιαίτερα μετά τη συμπεριφορά της τρόικας και των Γερμανών τις τελευταίες ημέρες, ότι το σχέδιο δεν ήταν «διάσωσης» αλλά δολοφονίας. Και όπως γίνεται σε όλα τα εγκλήματα θα πρέπει να αναζητηθεί ο ένοχος και οι συνεργοί. Άρα η διερεύνηση από Εξεταστική Επιτροπή των συνθηκών υπό τις οποίες δολοφονήθηκε η χώρα, είναι ευθύνη και καθήκον των πολιτικών δυνάμεων. Πρωτίστως αυτών που διεκδικούν την εξουσία.

Το άρθρο του Λάμπρου Καλαρύτη δημοσιεύεται στην εφημερρίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ»