Τελικά, η νέα κινητικότητα (πολλοστή κατά την τελευταία κρίσιμη εικοσιπενταετία των εξουσιομανών δημαγωγών, των πονόψυχων λαϊκιστών, των «πατριδοκάπηλων», των «προδοτών», των ευρωπαϊστών, των ευρωσκεπτικιστών, των εθνοκεντρικών, των εθνομηδενιστών, των φιλελεύθερων, των νεοφιλελεύθερων, των σοσιαλιστών, των αριστερών, των μνημονιακών, των αντιμνημονιακών, των «καλωτουμπιστών», τρομάρα μας!) αποκάλυψε εκτυφλωτικά την άλλη, τη θλιβερή όψη, του Σκοπιανού και όχι μόνο.

Διότι, συνεχώς και καθημερινώς και άλλες εξελίξεις και μέτρα ή παραλείψεις ή τερτίπια ή μισόλογα αποκαλύπτουν την εφιαλτική όψη των πάμπολλων οικονομικών, κοινωνικών και εθνικών προβλημάτων, τα οποία συνεχώς αυξάνονται, πληθύνοντα και κορυφώνονται εξαιτίας της άφρονος τακτικής «ες αύριον τα σπουδαία» ή του κομματικού «στρίβειν» για αλλότριες, κομματικές κυρίως, σκοπιμότητες.

ΤΟ «ΝΕΑ ΜΑΚΕΔΟΝΊΑ» ΠΟΥ ΟΛΟΙ …ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ

Έτσι, η νέα κινητικότητα για την ονομασία των Σκοπίων και μάλιστα ως «Νέα Μακεδονία» διαψεύδει τη γνωστή πρόβλεψη του τότε (13 Φεβρουαρίου του 1993) πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. «Μετά από δέκα χρόνια κανένας δεν θυμάται αυτό το όνομα» (Μακεδονία)». Παράλληλα, δικαιώνει πλήρως τη γνωστή ρήση του Μάρξ. «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη φορά ως φάρσα».

Μάλιστα, η ρήση αυτή του Μαρξ δικαιώνει και τον αγανακτισμένο Μακρυγιάννη, ο οποίος έλεγε: «Πατρίδα, πατρίδα, ήσουνε άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν»!

Ας «επισκεφτούμε» λίγο γρήγορα την άλλη, τη θλιβερή, όψη του Σκοπιανού κατά την πρώτη εμφάνισή του. (Λέμε «εμφάνιση» διότι προϋπήρχε από το 1943 ως δημιούργημα του «φίλου» μας Τίτο, αλλά και τότε η Ελλάς … «εκοιμάτο». Ενώ το 1986, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου σε ομιλία του στο 3ο Σώμα Στρατού είχε δηλώσει ο όρος «Μακεδονία» είναι εσωτερικό θέμα της … Γιουγκοσλαβίας!).

Ήταν το 1991, όταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας επέφερε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1991, την ανεξαρτητοποίηση της ως τότε «ομόσπονδης Δημοκρατίας της Μακεδονίας», η οποία διεκδικούσε την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Τότε, στην πρώτη αυτή φάση η ιστορία εμφανίστηκε, όπως επισημαίνει ο Μάρξ, ως «τραγωδία».

Η ΠΡΩΤΗ ΡΗΞΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ – ΣΑΜΑΡΑ

  • Στις 16 Δεκεμβρίου 1991 σημειώθηκε η πρώτη ρήξη Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Αντώνη Σαμαρά.

Την ημέρα εκείνη, συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών-μελών της ΕΟΚ. Κεντρικό θέμα η αναγνώριση των νέων κρατών που προέκυψαν στην Ανατολική Ευρώπη, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ένωσης.

Βασικότερα κριτήρια για την αναγνώρισή τους ήταν τα εξής:

  • ο σεβασμός του «χάρτη» του ΟΗΕ,
  • η αναγνώριση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την τελική πράξη του Ελσίνκι, καθώς βέβαια και
  • ο σεβασμός προς τους γείτονες (έλλειψη αλυτρωτικού πνεύματος κτλ.).

Τότε, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δήλωσε ξεκάθαρα ότι για να αναγνωριστεί η νεότευκτη Δημοκρατία των Σκοπίων θα έπρεπε να εκπληρώνονται τρεις προϋποθέσεις:

  • να εγγυάται το Σύνταγμα της καινούριας Δημοκρατίας ότι δεν τρέφει εδαφικές αξιώσεις έναντι της Ελλάδας,
  • να διευκρινίσει ρητά ότι δεν υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα και, τέλος,
  • να αλλάξει το όνομά της κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να μην δημιουργούνται παρεξηγήσεις σε ό,τι αφορά την ιστορική συνέχεια.

Την ίδια ημέρα, ο Αντώνης Σαμαράς μετατράπηκε σε… «Μακεδονομάχο». Όμως, δύο εβδομάδες νωρίτερα στη συνδιάσκεψη των Βρυξελλών, δηλαδή στις 2 Δεκεμβρίου 1991, είχε υπογράψει, μαζί με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους συναδέλφους του, τον περίφημο «Κανονισμό 3567/91» του Συμβουλίου υπουργών Εξωτερικών της ΕΟΚ.

Σύμφωνα με αυτόν η νεότευκτη Δημοκρατία των Σκοπίων αναγνωρίζεται ως… «Μακεδονία» σκέτο! Την ημέρα εκείνη, πρωτοεμφανίστηκε η ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας»…

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΉΡΙΑ

  • Τότε, στην Ελλάδα συγκαλείται υπουργικό Συμβούλιο. Προετοιμάζονται συλλαλητήρια. Παρεμβαίνουν η ΕΟΚ και ο ΟΗΕ με τις γνωστές αποφάσεις, οι οποίες ποτέ δεν εφαρμόστηκαν από νέο κρατίδιο.

Αυτές οι αποφάσεις θύμισαν το περιβόητο Συνέδριο της Βιέννης του 1815. [Για την Ιστορία, το Συνέδριο της Βιέννηςτο οποίο έληξε στις 9 Ιουνίου του 1815. Οι σύνεδροι, μετά την αδυναμία να πάρουν αποφάσεις (οι ευρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις ήθελαν ξανασχεδιάσουν τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, να καθορίσουν τα όρια των χωρών τους και τις σφαίρες επιρροής τους μετά τους γαλλικούς επαναστατικούς πολέμους, τους ναπολεόντειους πολέμους, την οριστική διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την εν εξελίξει κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) το΄ριξαν στο … χορό!]

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

  • Το 1992 πραγματοποιούνται συλλαλητήρια στη Θεσσαλονίκη για την ελληνικότητα της Μακεδονίας και σύσκεψη υπό τον τότε πρόεδρο Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Συμφωνία όλων (πλην της κ. Παπαρήγα) ήταν ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνο εάν τηρηθούν οι τρεις όροι της ΕΟΚ (16-12-91). Με την αυτονόητη διευκρίνιση παράλληλα ότι το όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία. Τότε αποπέμπεται ο Αντώνης Σαμαράς και το υπουργείο Εξωτερικών και αναλαμβάνει ο ίδιος ο Μητσοτάκης.

Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥ

  • Το 1993 ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της ιστορίας του Σκοπιανού ως τραγωδίας. Τα συστατικά εκείνης της φάσης:

Η επιστολή Σαμαρά προς Μητσοτάκη στις 15 Μαρτίου του 1993 με βαριά υπονοούμενα.

Η παραίτηση του Γεωργίου Ράλλη από το βουλευτικό αξίωμα στις 27 Μαρτίου του 1993. Έγινε όταν άρχισε η συζήτηση στη Βουλή με κεντρικό θέμα την ενημέρωση της εθνικής αντιπροσωπείας από τον τότε πρωθυπουργό Κων. Μητσοτάκη για τις εξελίξεις στο ζήτημα των Σκοπίων. Και όταν το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας κατά της τότε κυβέρνησης, που τελικά απορρίφθηκε στις 29 Μαρτίου. Ο Ράλλης κατηγόρησε ευθέως την κυβέρνηση Μητσοτάκη για ατυχείς χειρισμούς στην υπόθεση των Σκοπίων. Παράλληλα κατηγορούσε και το ΠΑΣΟΚ για την αδιαλλαξία που επιδείκνυε.

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Η αποχώρηση στις 30 Ιουνίου του 1993 του Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία και η ίδρυση από αυτόν του νέου κόμματος, της «Πολιτικής Άνοιξης».

Η έντονη αντίδραση στις 7 Σεπτεμβρίου του 1993 του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη σε σκληρή δήλωση του Αντώνη Σαμαρά.

Οι μεγάλες συγκρούσεις την ίδια ημέρα σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Η δήλωση την ίδια ημέρα του τότε βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Στέφανου Στεφανόπουλου, στενού φίλου του Σαμαρά, ότι καθίσταται πλέον ανεξάρτητος βουλευτής και αίρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση. Έτσι η κυβέρνηση έχασε μία υπερπολύτιμη έδρα. Η ΝΔ έμεινε με μόλις 151 βουλευτές, έναν δηλαδή παραπάνω από το όριο αυτοδυναμίας.

Την άλλη ημέρα, Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 1993, δύο ακόμα βουλευτές της ΝΔ αποχώρησαν από το κόμμα το οποίο τους εξέλεξε. Ο Νίκος Κλείτος και ο Βασίλης Μαντζώρης προσχώρησαν στην ΠΟΛΑΝ του Σαμαρά. Το σχέδιο Σαμαρά προέβλεπε όμως να μην είναι αυτοί που θα ρίξουν την κυβέρνηση. Γι’ αυτό και απλά ανακοινώθηκε η παραίτησή τους από το βουλευτικό αξίωμα.

Έτσι η Νέα Δημοκρατία παρέμεινε με 151 βουλευτικές έδρες. Την επόμενη ημέρα, Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 1993, ένας σχετικά άγνωστος βουλευτής, ο Γιώργος Συμπιλίδης, κατέθεσε στο γραφείο του προέδρου της Βουλής δήλωση. Σύμφωνα με την αυτήν ήρε την εμπιστοσύνη του προς την κυβέρνηση. Καθίσταται ανεξάρτητος βουλευτής. Αποχωρεί από τη ΝΔ και προσχωρεί στην Πολιτική Άνοιξη.

Την ίδια ώρα ένας άλλος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, στενός συνεργάτης του Σαμαρά, ο Άκης Γεροντόπουλος, παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα. Προσχώρησε κι αυτός στην Πολιτική Άνοιξη.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1993…

Και η φάση αυτή ολοκληρώθηκε με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να σπεύσει στις 9 Σεπτεμβρίου του 1993 να συναντηθεί με τον πρόεδρο της δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή. Εισηγείται τη διάλυση της Βουλής και τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, προκειμένου η νέα ισχυρή κυβέρνηση που θα προέκυπτε να αντιμετώπιζε τα φλέγοντα εθνικά θέματα.

Ο πρόεδρος αμέσως αποδέχτηκε την εισήγηση του τότε πρωθυπουργού. Συμφωνήθηκε οι εκλογές να διεξαχθούν την Κυριακή 10 Οκτωβρίου 1993, τις οποίες φυσικά κέρδισε το ΠΑΣΟΚ.

Και για να μην ξεχάσουμε τον Μαρξ… Υπενθυμίζουμε ότι η ιστορία αυτή, σε όλη αυτήν την περίοδο των 25 ετών, τη δεύτερη φορά επαναλήφθηκε και επαναλαμβάνεται ως φάρσα…

Οι δύο από τους πρωταγωνιστές των ημερών αυτών του Σεπτεμβρίου του 1993 και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που αποχώρησαν από την παράταξή τους και ίδρυσαν μάλιστα δικό τους κόμμα, ο μεν Κωστής Στεφανόπουλος έγινε …πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο δε Αντώνης Σαμαράς …πρωθυπουργός του 2012!!!

Είχε προηγηθεί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μετά γνωστά «Ιουλιανά»του 1965!

Επίσης, ύστερα από 25 χρόνια διαβάζουμε ότι προτείνεται ως ονομασία των Σκοπίων η «Νέα Μακεδονία». Δηλαδή μια ονομασία που είχε πέσει, μεταξύ πολλών άλλων ονομασιών, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το 1992 ως Νova Makedonija (πακέτο Πινέιρο), το οποίο απορρίψαμε μετά βδελυγμίας, συλλαλητηρίων και έντονων πολιτικών και κομματικών αντιδράσεων.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Δημήτρη Στεργίου στο new deal

Previous articleΜΕΛΙ: ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Next articleΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΣΟΒΑΡΟ ΛΟΓΟ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ
Ο Δημήτριος Στεργίου είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στην Παλαιομάνινα Αιτωλοακαρνανίας το 1942 από αγρότες γονείς. Μετά την αποφοίτησή του με άριστα (πρώτος) από το Γυμνάσιο της Παλαμαϊκής Σχολής Μεσολογγίου το 1961, σπούδασε πολιτικές και οικονομικές και, στη συνέχεια, φιλοσοφικές επιστήμες. Από το 1966 έως το 1970 ήταν μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού "Τραπεζική και Οικονομοτεχνική Επιθεώρηση" και μελετητής-αναλυτής στο ομώνυμο "Οικονομοτεχνικό Κέντρο", που κατήρτιζε μελέτες χρηματοδότησης από τις τράπεζες επιχειρήσεων για την πραγματοποίηση μεγάλων επενδύσεων. Το 1971 προσελήφθη στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη ως συντάκτης του "Οικονομικού Ταχυδρόμου", ενώ παράλληλα έγραφε μεγάλες κοινωνικοοικονομικές έρευνες στις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Τα Νέα". Το 1978 έγινε αρχισυντάκτης και στη συνέχεια διευθυντής Σύνταξης του "Οικονομικού Ταχυδρόμου" και αρθρογράφος-σχολιογράφος στα "Νέα" καθώς και υπεύθυνος της στήλης "Μικρο-Μακροοικονομικά" στο "Βήμα της Κυριακής". Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών και έχει βραβευθεί από φορείς και οργανώσεις.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.