Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017
η κουλτουρα του εθελοντισμου

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ

της ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΠΕΛΛΑ

Δεν υπάρχει κουλτούρα του εθελοντισμού στην Ελλάδα, παρ’ όλο που σαν λαός είμαστε πονόψυχος, Που σκύβουμε στη δυστυχία του άλλου και προστρέχουμε να βοηθήσουμε όποτε  υπάρχει ανάγκη.

Αυτό συζητούσαμε με τον συνάδελφο του διπλανού γραφείου αφηγούμενη το περιστατικό μιας φίλης εκπαιδευτικού, η οποία όταν ζήτησε από το διευθυντή του σχολείου της να απουσιάσει μια μέρα για να συμμετάσχει στην εθελοντική αιμοδοσία που διοργάνωνε η ΕΛΜΕ  προσέκρουσε στην άρνησή του.

Όταν του ανέφερε ότι τυπικά και νομικά έχει το δικαίωμα, τότε απέσπασε μια στρυφνή αποδοχή. Και αναφερόμαστε σε ένα διευθυντή, ο οποίος κόπτεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως κατά καιρούς προβάλλει σε διάφορες εκπαιδευτικές δραστηριότητες .

Και όταν ένας άνθρωπος ευαισθητοποιημένος αντιμετωπίζει κατ’ αυτόν τον τρόπο την εθελοντική αιμοδοσία,  τότε δεν πρέπει να απορούμε για ότι οι ανάγκες της χώρας μας δε καλύπτονται πλήρως  και βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να εισάγουμε αίμα από τον Ελβετικό Ερυθρό Σταυρό, πράγμα που δεν μας τιμά και είναι οικονομικά ασύμφορο.

Δυστυχώς η έλλειψη και η ανεπάρκεια αίματος είναι μια ακόμα υπαρκτή κατάσταση που έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα να θέτει σε κίνδυνο την ζωή όσων χρειάζονται το αίμα ως θεραπευτικό μέσο. Και αυτό που είναι το πιο δυσάρεστο, είναι ότι οι περισσότεροι δεν το προσφέρουν από άγνοια περισσότερο, και όχι από αδιαφορία για να σώσουν μια ζωή. Μπαίνουν στη διαδικασία της αιμοδοσίας μόνο όταν κάποιος δικός τους, συγγενής ή φίλος χρειάζεται αίμα.

Και η προσφορά αίματος, είναι μια πράξη απλή ως προς τη διαδικασία της, που το μόνο που πρέπει να διαθέσει κάποιος είναι περίπου δέκα λεπτά, αλλά μπορεί να είναι καθοριστική για τη ζωή κάποιου άλλου. Γιατί το αίμα ούτε παράγεται, ούτε αντικαθίσταται. Μόνο προσφέρεται. Είναι ζήτημα ζωής. Είναι ζήτημα τιμής.
Η εθελοντική και όχι αμειβόμενη αιμοδοσία είναι ουσιαστική γιατί αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για ασφάλεια και επάρκεια αίματος.

Είναι πρωταρχικής σημασίας η εκπαίδευση, η μεθόδευση από όλους τους φορείς και από την πλευρά της πολιτείας να δραστηριοποιήσει του πολίτες χαμηλού κινδύνου  από μικρή ηλικία να γίνουν εθελοντές αιμοδότες,  οι οποίοι θα προσφέρουν αίμα τακτικά.

Πάνω από όλα πρέπει να δραστηριοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.