Προωθείται  εκτενώς  στη  Χώρα  η  λεγόμενη  θεωρία  των  άκρων. Δηλαδή  ότι  αυτή  τη  στιγμή  υπάρχει  ένας  κοινωνικός   διπολισμός, ο  οποίος  εάν  καταρρεύσουν  τα  μετριοπαθή  αστικά  κόμματα θα   εκδηλωθεί με  όρους  αναρχίας  από  τις  συγκρούσεις  μεταξύ  των ακραίων. Η  πολιτική  λογική  αυτή  δεν  είναι  καινούργια . Επιστρατεύεται  κάθε φορά που  υπάρχει  μία ριζοσπαστικοποίηση  της  κοινωνίας.

Η  πρώτη  της  εμφάνιση  είναι  στην  Κατοχική  Ελλάδα όπου, περί  το  1942, ο ΕΛΑΣ  ελέγχει  τα 2/3 περίπου  της  Ελλάδας  . Εκεί  αναπτύσσεται  η  συζήτηση  «και  μετά  την  απελευθέρωση  τί?».

Ο  βενιζελογενής  αντικομμουνισμός  έχει  εκπαιδεύσει  μία γενιά  να   θεωρούν  ότι  το  χειρότερο  που  μπορεί  να  συμβεί  στη  Χώρα  είναι  ένα  μπολσεβικικό  κράτος. Σε  απομνημονεύματα  πρωταγωνιστών  της  Εθνικής  Αντίστασης, που  προέρχονται  από  τη συντηρητική  παράταξη , ο προσβληματισμός  αυτός  είναι  πολύ  έντονος , αφού  βλέπουν  την  κομμουνιστογενή   ηγεσία  του ΕΑΜ  και του ΕΛΑΣ  , αλλά  όχι  το  ότι  στην  πολυπληθή  λαϊκή  βάση  δεν  υπήρχε  η  ανάλογη  ζύμωση  και το  ότι   η  φυσιογνωμία  παρέμενε  εκείνη  του  εθνικοαπελευθερωτικού  κινήματος   και  όχι  του ταξικού  προλεταριακού στρατού.

Ο φόβος   της  ριζοσπαστικοποίησης   εξουδετερώνει  την  ιδέα  της  εθνικής  ανεξαρτησίας . Η  συνεργασία  με  τον ξένο  κατακτητή  τυποποιείται  ως προτιμώτερη  από  τον κίνδυνο  της  απελευθέρωσης  με  τίμημα  τη ριζοσπαστικοποίηση  της  κοινωνίας . Διότι  πέρα  από  τους  δωσιλόγους  ιδρυτές κάποιος  έπρεπε  να  στελεχώσει  τα  τάγματα  ασφαλείας . Και  πέρα  από  τα  εγκληματικά  στοιχεία  που  συγκρότησαν  αρχικά  τον πυρήνα , υπήρξαν  και  Έλληνες  οι οποίοι  έβλεπαν  ως  πλέον  πατριωτική  κίνηση  την  συνεργασία  με  τον κατακτητή  παρά  την  εκδίωξη  του κατακτητή  με  κίνδυνο  την  εγκαθίδρυση  ενός  μπολσεβικικού  κράτους . Η  συνεργασία  με  τις  Δυνάμεις Κατοχής  νομιμοποιείται  από  το  Δίκαιο  της  ( τότε ) Κρίσης .  Αν  θα  διαβάσουμε  την  αλληλογραφία  των δωσιλόγων , η ίδρυση  των Ταγμάτων Ασφαλείας  προκρίνεται  ως  τακτική «αυτοάμυνας  στο  μπολσεβικισμό» .

Από  την  άλλη , η  ηγεσία  του ΚΚΕ   γνωρίζει  ότι  η  ριζοσπαστικοποίηση δεν  τείνει  στη  σύμπηξη  κομμουνιστικού  επαναστατικού  κινήματος . Και  ενδομύχως  δεν  επιθυμεί  την  κλιμάκωση  ενός  ριζοσπαστικού απελευθερωτικού  αγώνα . Θέλει  να   ακυρώσει  οποιαδήποτε  πιθανότητα  μη  κομμουνιστικού  ριζοσπαστισμού .  Γι’  αυτό  το  λόγο δίνει  εντολή  στην κομμουνιστική ηγεσία του  ΕΛΑΣ  να  μη  προχωρήσει  στην  απελευθέρωση  των  Αθηνών . Συμπράττει  στην  κυβέρνηση  Εθνικής  Ενότητας . Συνυπογράφει  τη Βάρκιζα . Και  μετά  πράττει  όλως  αντιφατικώς , μη  αποδεχόμενη  τη  λογική  του  κοινοβουλευτισμού  και  του  δημοψηφίσματος . Επιλέγει  τη  λογική  της  εμφύλιας  σύρραξης  για  να  προωθήσει  την   σπέκουλα . Και  πληρώνει  το  μεγάλο  αντίτιμο  όλος  ο προοδευτικός  λαός , αφού  μετέπειτα  ο νικητής  νομιμοποιεί  όλη  την  αντικομμουνιστική  υστερία  επί 2 δεκαετίες , στην  οποία  καταπνίγονται  και παρασύρονται  στην άβυσσο  όλες  οι ηρωικές πράξεις  της  Εθνικής  Αντίστασης . Το ΚΚΕ  καταγράφει όμως μια  τακτική νίκη , αφού  έτσι  έχει  την  υπεροχή  λόγω  του μηχανισμού  του  να  οικειοποιηθεί  την  Εθνική  Αντίσταση .

Αργότερα , επί κυβερνήσεων  κέντρου  , και  λίγο πριν  την  αποστασία του 1965 , η  συζήτηση  επανέρχεται  από  τον  ίδιο τον Γεώργιο  Παπανδρέου , προκειμένου  να  απομονώσει πολιτικά  τις  πορείες και τις  διαδηλώσεις  που  διοργανώνει  η  ΕΔΑ  και  γνωρίζουν  μεγάλη  επιτυχία . Και  πάλι  η  ΕΔΑ   έχει μία  κομμουνιστογενή  ηγεσία  . Και  πάλι  ο μηχανισμός  του ΚΚΕ  δεν βλέπει  με  καλό  μάτι  την  ΕΔΑ , αφού  η ριζοσπαστικοποίηση και  πάλι  δεν συντελείται  με  τους  όρους  που  επιθυμεί το ΚΚΕ , είναι  μια  πατριωτική   κίνηση , σοσιαλίζουσα   ίσως  αλλά  όχι  κομμουνιστική . Έχει  ως  στόχους   τη  δημοκρατικοποίηση  της  αστικής  κοινωνίας  και όχι  την  ανατροπή  της  αστικής  κοινοβουλευτικής  δημοκρατίας . Τότε , ξανά , οι διαπαιδαγωγημένες  από  τον  αντικομμουνισμό  δυνάμεις  επιλέγουν  τη  λογική της  « αυτοάμυνας » , ήτοι  της  ακροδεξιάς  βίας  κατά  του  ριζοσπαστικού  κινήματος  ,  η  οποία  είχε  ήδη  σχηματοποιηθεί  με  τη  δολοφονία Λαμπράκη .  Δυστυχώς  και  πάλι  η  θεωρία  των  άκρων  δεν ευνοεί  τις  δυνάμεις  του κέντρου  ή  της  αστικής  δεξιάς  , αλλά  τις  ακροδεξιές – φασιστικές  δυνάμεις, οι  οποίες  καταλήγουν  στην  χούντα  1967 – 1974 .

Και  πάλι , λίγο  μετά   την  πτώση  της  δικτατορίας  η  κυβέρνηση  Καραμανλή, προσχωρεί  σε  αυτή  τη  λογική  την  οποία  προωθεί  με  τον  όρο  «αριστεροχούντισμός» , για  να  καταπνίξει  το αίτημα  των λαϊκών  διεκδικήσεων . Η  δολοφονία  των  Κουμή – Κανελλοπούλου , νομιμοποιείται  ως  παράπλευρη  απώλεια  από  τις  κυβερνήσεις  Καραμανλή , και  ως  αντίβαρο  στην  περιθωριακή  δράση  της  πολιτικά  απομονωμένης  «17 Νοέμβρη» .

 

Στο  ίδιο  μοτίβο  συνεχίζεται  η  αντιαριστερή  υστερία  του  μετά το ’85 ΠΑΣΟΚ , το  οποίο , πλέον , δεν  χρειαζόταν  τις  άλλες  δημοκρατικές  δυνάμεις  , με  κύριους  εκφραστές  τον  Ευάγγελο Γιαννόπουλο  και  τον Θόδωρο Πάγκαλο .
Συντρίβεται  η  αναθεωρητική  αριστερά   με   καταγραφή  ανόδου  ποσοστών  στο  ΚΚΕ  που φτάνει  σε  μεγάλη αποδοχή  και υψηλά  εκλογικά  αποτελέσματα .

 

 

Η κρίση  επαναφέρει  την  ιστορία  των δύο άκρων  στο  προσκήνιο . Και  πάλι  αυτή  η  θεωρία  εκπορεύεται  από  τον κεντρώο  χώρο . Είτε  αρχικά  από  το  ΠΑΣΟΚ  που   απώλεσε με  την πολιτική  του  τα  ερείσματά  του  στην κεντοαριστερά , και  σήμερα  από  τη  Νέα  Δημοκρατία , η  οποία  απώλεσε  τους  δεσμούς  της  με  τη  λαϊκή  πατριωτική  δεξιά . Ο λαός  ο οποίος  δεν γνωρίζει  την  ιστορία  του  είναι  βέβαιο  ότι  θα  αναγκαστεί  να  την  ξαναζήσει .
Και  πάλι  τυποποιείται  ο ριζοσπαστισμός  ως  αδιέξοδο . Και  πάλι  ισχύει  το  κατοχικό  και  μετά  τι ? Παραθεωρώντας  το  γεγονός ότι  ο άνθρωπος  που  υψώνει  τα  αντανακλαστικά  της  αυτοάμυνας  απέναντι  σε  μία  δολοφονική  επίθεση δεν  σκέφτεται  « και  αν  επιβιώσω , πως  θα  παντρέψω  την  κόρη μου  σε  15 χρόνια ».

 

Επιχειρείται και  πάλι  η  συμμαχία  της  γραφειοκρατικής  ηγεσίας  του  ΚΚΕ  με  τις  μνημονιακές  δυνάμεις . Δεν  είναι  τυχαία  ούτε  η  προσπάθεια  αποδόμησης  του  ΣΥΡΙΖΑ  από  το  ΚΚΕ , ούτε   ο ξαφνικός  έρως  των  εκπροσώπων της  μνημονιακής  λογικής  με  το  πολιτικό πτώμα  του  ΚΚΕ . Ούτε  η  προσπάθεια  τοποθέτησης  του ΚΚΕ  εκτός  των άκρων .  Το  ΚΚΕ  υιοθετεί  την  τοποθέτηση  του  εκτός  ριζοσπαστικού  κινήματος , αφού  βλέπει  ότι  η  απήχησή  του  περιορίζεται και  ο μοναδικός  σκοπός  του  είναι  η  σταλινική  αποδόμηση  της άλλης  αριστεράς.

Η  αναπτυσσόμενη  θεωρία  των άκρων όμως  δεν ευνοεί  τα  αστικά  κόμματα . Με  τη  θεωρία   των  άκρων  συνετρίβησαν  στο  παρελθόν .  Ο μόνος που  ευνοείται από   η  θεωρία  των  άκρων  είναι  η Χρυσή Αυγή . Αφού  είναι  το  άκρο  που  αναπτύσσει  την  «αυτοάμυνα »  κατά   της   ανύπαρκτης  «αριστερής βίας » . Και  τούτο  γιατί  στο  ερώτημα  ποιος  θα αποσοβήσει  τον  κίνδυνο  από  την  αριστερά  , η  απάντηση  δεν  είναι   το  αστικό  κέντρο , αλλά  η  άκρα δεξιά . Μπουνιές  δεν  θα  παίξει  με  την  αριστερά ο κ. Σαμαράς , ή  τα  μέλη  της κοινοβουλευτικής  του ομάδος , διότι  δεν  μπορούν . Σε  αυτό  το  γήπεδο  όμως το  οποίο προκρίνεται  από  τις  κεντρίστικες  αντιλήψεις   θα  διαπρέψουν  τα  μέλη  της  Χρυσής Αυγής .

 

Με  πολιτικούς  όρους . Επιλέγοντας  τη  θεωρία  των  άκρων  το  επόμενο  πολιτικό  ερώτημα  δεν  θα  είναι  μνημόνιο  ή  αντιμνημόνιο , συγκυβέρνηση εθνικής  ευθύνης  ή  ΣΥΡΙΖΑ . Θα  είναι  δυστυχώς  Χρυσή  Αυγή  ή  ΣΥΡΙΖΑ . Οι συνιστώσες  της  εθνικής  συνευθύνης  πολύ  φοβούμαι  ότι  θα στηρίξουν  τη  Χρυσή Αυγή , για  την  αποτροπή  του  κινδύνου ΣΥΡΙΖΑ . Στο  ερώτημα  που  θα  τεθεί  Χρυσή  Αυγή  ή  ΣΥΡΙΖΑ ,  κάθε  εκτός  ΣΥΡΙΖΑ ψήφος  θα  προσμετράται  υπέρ  της  Χρυσής  Αυγής .

 

 

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.