Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος σημειώνει ότι πέρα από τα τρέχοντα προβλήματα της οικονομίας, (κόκκινα δάνεια, χρέος κοκ) υπάρχει μια πραγματικότητα για την οποία ελάχιστα γίνεται λόγος. Είναι η δομή της οικονομίας. Αυτή εμποδίζει την ευημερία μας που είναι θέμα συλλογικής ευφυίας.


Δεν υπάρχει καμία αντίρρηση ότι το πρόβλημα των κόκκινων δανείων είναι σοβαρό. Και από την έκβασή του, σε μεγάλο βαθμό, εξαρτάται το μέλλον των τραπεζών μας. Επίσης, εξίσου σοβαρά είναι και μακροοικονομικά θέματα. Όπως αυτά της δημοσιονομικής διαχείρισης, των πλεονασμάτων και της αποσβέσεως του μεγάλου μας χρέους. Για όλα αυτά καθημερινά γίνεται λόγος στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Αλλά και στις συναντήσεις μεταξύ των φορέων της οικονομίας με κυβερνητικούς και άλλους παράγοντες.

Το πρόβλημα είναι η δομή της οικονομίας

Πίσω όμως από αυτές τις συζητήσεις υπάρχει μια επίμονη πραγματικότητα. Είναι αυτή των δομών της οικονομίας, της αντοχής τους σε νέες συνθήκες αλλά και του τρόπου που πρέπει να λειτουργήσουν σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Σε αυτά κυριαρχούν η ταχύτητα και η μαζική αποπληροφόρηση. Συμπληρωματικά θα λέγαμε ότι ένα πρόσθετο θέμα είναι αυτό της διαδικασίας μέσω της οποίας οι άνθρωποι βελτιώνουν την ποιότητα και το περιεχόμενο της ζωής τους.

Για να το διατυπώσουμε με πιο απλά λόγια. Το μεγάλο ερώτημα του σήμερα και του αύριο για τη χώρα είναι αυτό του τύπου της διαδικασίας μέσω της οποίας επιτυγχάνεται βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. Και από την άποψη αυτή, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα. Πολύ πιο σύνθετα από όσο μπορούν να τα φανταστούν οι εμπλεκόμενοι στις προαναφερόμενες διαδικασίες.

Η ευημερία ενός έθνος είναι υπόθεση συλλογικής ευφύιας

Ιδιαίτερα δε, όταν σημαντικές και καθόλα έγκυρες μελέτες για την ελληνική οικονομία, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι υπό τις σημερινές συνθήκες η χώρα μας δεν πρόκειται να φθάσει το επίπεδο που είχε το 2007 παρά το 2039!!! Μετά από 20 χρόνια δηλαδή. Και το ερώτημα είναι πως μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος αυτός νωρίτερα και υπό ποιές προϋποθέσεις.

Όλα δείχνουν ότι στις σημερινές αναπτυγμένες χώρες, η ανάπτυξη ταυτίζεται με την πρόοδο της γνώσης. Όπως και με τη διαδικασία που συμβάλλει στο να δημιουργούνται θεσμοί εντός των οποίων η γνώση παράγεται. Διανέμεται ευρέως στα μέλη της κοινωνίας. Και αξιοποιείται από αυτά για την ποσοτική και ποιοτική βελτίωση της ζωής τους. Εάν θέλαμε να δούμε το όλο θέμα πιο βαθιά και από μια άλλη οπτική γωνία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι σήμερα η ανάπτυξη και η ευημερία ενός έθνους είναι υπόθεση συλλογικής ευφυίας. Έχουμε ξεκάθαρα διεθνή δείγματα χωρών που βρίσκονται στην κορυφή και οι οποίες μπορούν να αποδείξουν ότι όσο μεγαλύτερη είναι η συλλογική ευφυία, τόσο πιο αναπτυγμένο είναι και το έθνος.

Στο επίπεδο αυτό λοιπόν, τα νέα για τη χώρα μας κάθε άλλο παρά ευχάριστα είναι. Στην ετήσια έκθεση ανταγωνιστικότητας του παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για το 2018, η Ελλάδα κατατάσσεται μόλις στην 57η θέση. Υποχώρησε κατά τέσσερεις θέσεις σε σχέση με το 2017. Ακόμα χειρότερα, σε ότι αφορά τις νέες πατέντες, δηλαδή νέα προϊόντα, μεταξύ των 70 χωρών που φιγουράρουν στη σχετική έκθεση, η χώρα μας είναι 66η. Βρίσκεται πάνω από τις τέσσερεις αφρικανικές χώρες που κλείνουν την κατάταξη. Αρνητικές είναι επίσης όλες οι μετρήσεις για το επίπεδο παραγωγικότητας της οικονομίας, για το οποίο ισχύει η ρήση «κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Πως θα βγούμε από το τέλμα

Έξοχο λοιπόν προβάλλει το ερώτημα. Πως είναι δυνατόν, με πενιχρή ανταγωνιστικότητα, χαμηλότατη παραγωγικότητα και εντελώς ασήμαντη τάση για τη δημιουργία νέων προϊόντων, η χώρα να μπορέσει να πετύχει ρυθμούς ανάπτυξης 3 – 4% το χρόνο, που μόνο αυτοί μπορούν να της επιτρέψουν να βγει από το σημερινό τέλμα.

Όλες αυτές οι διαπιστώσεις μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ήρθε η ώρα για κυριολεκτικά γενναίες πολιτικές. Πολιτικές ερήμην του όποιου πολιτικού κόστους, στους τομείς της εκπαίδευσης, των κλειστών επαγγελμάτων και της αντιμετώπισης των συντεχνιών, της καινοτομίας και της καθιέρωσης της έρευνας ως σημαντικού εργαλείου πλέον ανόδου του πνευματικού και του βιοτικού επιπέδου της χώρας.

Για να το πούμε με πιο απλά λόγια. Σε παγκόσμιο επίπεδο γίνεται λόγος ότι βρισκόμαστε στην εποχή των ανατροπών (disruptions). Στην Ελλάδα, όμως, ύστερα από μια δεκαετία σχεδόν στασιμότητας και μνημονιακής επιτήρησης, πρέπει να σημάνει η ώρα της μεγάλης ανατροπής (bigdisruption). Είναι επείγουσα και ζωτική βέβαια η ανάγκη να αφήσουμε πίσω ενα στρεβλό παρελθόν. Να δούμε με άλλα μάτια το μέλλον. Αυτό του 21ου αιώνα και μιάς εποχής που ελάχιστα μοιάζει με αυτή που ήδη φεύγει όλο και πιο γρήγορα.

Previous articleΗ προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ και η ΕΡΤ
Next articleΜε 35.000 χρέος ξεκινούν τα παιδιά μας
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.