Ο Γιώργος Παπασίμος σημειώνει ότι η εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης για καθαρά πολιτικούς και επικοινωνιακούς στόχους, και όχι για την πραγματική διερεύνηση υπαρκτών σκανδάλων, μπορεί να επιφέρει την πλήρη διάλυση και των τελευταίων υγιών «αρμών», που υπάρχουν στο σημερινό «παραλυτικό» θεσμικό σύστημα της Χώρας.


Ένα εκ των ζητουμένων, πλέον, στην Ελλάδα της βύθισης και της παρακμής, είναι η εφαρμογή των αυτονόητων. Όσων δηλαδή ισχύουν στις υπόλοιπες Δυτικές Κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες.

Από την μια, η πολιτική νομιμοποίηση και η εμπιστοσύνη, που πρέπει να απολαμβάνει η εκλεγμένη εκτελεστική εξουσία. Και, από την άλλη, ο σεβασμός των ανεξάρτητων λειτουργιών της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας, όπως αυτές προσδιορίστηκαν και ισχύουν από τον Διαφωτισμό μέχρι σήμερα. Ο σεβασμός της πλήρους ανεξαρτησίας αυτών των εξουσιών, και ιδίως της δικαστικής εξουσίας, δεν μπορεί να υποχωρήσει έναντι οποιουδήποτε. Ακόμα και αν επικαλείται προσπάθεια χτυπήματος της ατιμωρησίας, που αποτελεί μια από τις βασικότερες πτυχές του νόθου πολιτικού εποικοδομήματος και του ιδιότυπου «κλεπτοκρατισμού», που δομήθηκε κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης και ειδικότερα κατά την ύστερη περίοδο αυτής.

Είναι αυτό το …Σύστημα, που ως βασικό πυρήνα έχει, αφενός, την ισχυρή διαπλοκή της παρασιτικής, οικονομικής ολιγαρχίας με το Κράτος και την εξουσία, καθώς και με όλους τους ιδεολογικούς και κατασταλτικούς θεσμούς. Και, αφετέρου, την πλήρη ατιμωρησία. Ατιμωρησία, που επιβλήθηκε, είτε μέσω του νομοθετικού πλέγματος, με χαρακτηριστική περίπτωση το Νόμο περί ευθύνης Υπουργών, βάσει του οποίου παραγράφηκαν τεράστια σκάνδαλα, όπως αυτό της Siemens, του Βατοπεδίου, των δομημένων ομολόγων, της προμήθειας στρατιωτικού υλικού κ.λπ.. Είτε μέσω της εξάρτησης και του επηρεασμού φορέων και εκπροσώπων της δικαιοσύνης, που λειτούργησε και λειτουργεί σε ανάλογες περιπτώσεις, ως οιονεί ασπίδα της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας.

Εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης

Η απόπειρα «εργαλειοποίησης» και χρησιμοποίησης της Δικαιοσύνης για καθαρά πολιτικούς και επικοινωνιακούς στόχους, και όχι για την πραγματική διερεύνηση υπαρκτών σκανδάλων, όπως για παράδειγμα το τεράστιο σκάνδαλο της Νοvartis και των άλλων φαρμακευτικών εταιριών σε συνδυασμό με την γιγάντωση της φαρμακευτικής δαπάνης από το 2002 έως το 2009, από 2 δισ. σε 5 δισ. ευρώ, μπορεί να επιφέρει την πλήρη διάλυση και των τελευταίων υγιών «αρμών», που υπάρχουν στο σημερινό «παραλυτικό» θεσμικό σύστημα της Χώρας.

Η χρησιμοποίηση του σκανδάλου της Novartis από την σημερινή κυβέρνηση, την ίδια σχεδόν ημέρα του μεγαλειώδους συλλαλητηρίου στην Αθήνα κατά της κατάπτυστης Συμφωνίας των Πρεσπών, με στόχο την αλλαγή πολιτικής ατζέντας, μέσω του επικοινωνιακού χτυπήματος των πολιτικών της αντιπάλων, εντάσσεται σε μια τέτοια ανεπίτρεπτη «εργαλειοποίηση» της Δικαιοσύνης. Μάλιστα, με τις τελευταίες εξελίξεις και την μετατροπή προστατευόμενου μάρτυρα σε κατηγορούμενο, δυναμιτίζει και τα τελευταία στοιχεία αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος. Τραυματίζει την ήδη υπονομευμένη εικόνα της Δικαιοσύνης στην κοινή γνώμη.

Ο λόγος στην Δικαιοσύνη

Οι, δε, ανόητες δημόσιες επιθέσεις και υποδείξεις Υπουργών σε δικαστικούς λειτουργούς και η ανεξέλεγκτη δράση διαφόρων «τηλεοπτικών αστέρων», που καθημερινά πλήττουν βάναυσα το τεκμήριο αθωότητας, πιστοποιούν τον «κατήφορο» και το «λασπώδες» πολιτικό έδαφος. Και αυτό σε μια κρίσιμη περίοδο για τη Χώρα, που βρίσκεται σε καθεστώς «οιονεί αποικίας χρέους» και απειλείται με «εθνικούς ακρωτηριασμούς» από την επιθετική Τουρκία.

Στη σημερινή «πολυπλόκαμη» κρίση, η Δικαιοσύνη, παρά το γεγονός, ότι αποτελεί έναν εκ των βασικών ιδεολογικών θεσμών του «πελατειακού» Ελληνικού Κράτους και, εξ αυτού του λόγου, έχει ανάλογες οσμώσεις και εξίσου μεγάλες ευθύνες, οφείλει να τιμήσει την αποστολή, που της έχει αναθέσει το Σύνταγμα. Να υπερβεί τα κακώς κείμενα στο εσωτερικό της. Να αποκρούσει τις πιέσεις και τις δεσμεύσεις των πολυποίκιλων μηχανισμών της διαπλοκής και πολιτικής εξουσίας. Εάν δεν αντισταθεί επαρκώς, τότε είναι βέβαιο, ότι θα παρασυρθεί και η ίδια, πλήρως και απόλυτα, στα «βοθρολύματα», που μας κατακλύζουν καθημερινά.

Previous articleΘεσμική εκτροπή ενόψει;
Next articleΠλεόνασμα λόγου, αλλά έλλειμμα έργου
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ
Ο Γιώργος Παπασίμος γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων στις 21-10-1960 από αγροτική οικογένεια. Τελείωσε το Λύκειο στα Τρίκαλα το 1978. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο. Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος της Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ», ενώ σήμερα είναι μέλος της "Πρωτοβουλίας 14ης Μάη". Διετέλεσε αναπληρωτής Γραμματέας του Τομέα Διαφώτισης της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1988 – 1993). Ιδρυτικό μέλος τουΔΗ.Κ.ΚΙ. (1995), μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, εκπρόσωπος Τύπου αυτού έως το 2004 και υποψήφιος Βουλευτής στον Νομό Τρικάλων.Υποψήφιος Νομάρχης Τρικάλων το 2002, επικεφαλής της Νομαρχιακής Αγωνιστικής Συσπείρωσης (Ν.Α.ΣΥ.), όπου εκλέχθηκε Νομαρχιακός Σύμβουλος (2003 – 2006). Κατέθεσε ολοκληρωμένες προτάσεις για την δυναμική και ισόρροπη ανάπτυξη των Τρικάλων. Αρθρογραφεί για διάφορα θέματα πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας σε διάφορες ημερήσιες εφημερίδες της Αθήνας και των Τρικάλων («ΑΥΓΗ», «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ», «ΕΡΕΥΝΑ», «ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ» κ.λπ.). Συνεργάσθηκε με το περιοδικό «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ» κατά την περίοδο 1988 – 1993. Τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας των Τρικάλων «Η ΕΡΕΥΝΑ» από το έτος 2007 έως σήμερα, με την στήλη «ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ».

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.