Ο Κώστας Δημ. Χρονόπουλος στηλιτεύει τον τρόπο που κάποιοι προστατεύουν υποτίθεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων, των περιθωριακών και των παράνομων, καλλιεργώντας την ελευθεριότητα που κτυπά εντέλει την ελευθερία της πλειονότητας.


Τραγικά τα περιστατικά, όπως το πρόσφατο του 14χρονου μαθητή που αυτοκτόνησε, επειδή δεν άντεξε το μπούλινγκ /βία συμμαθητών του (!).

Δεν γνωρίζω αν, πότε, οψέποτε ή καθόλου (όπως συνέβη πχ με τον Άλεξ και τον Γιακουμάκη) βρεθούν – και τιμωρηθούν – οι ένοχοι.

Ούτε με απασχολούν οι λεπτομέρειες με τις οποίες ασχολούνται ΜΜΕ και κάποιοι συμπολίτες μου.

Θεωρώ ότι οφείλουμε να επικεντρωθούμε όλοι μας -κατ” εξοχήν οι εξουσιαστές μας – στην πρόληψη.

Δεν επιτρέπεται να αφήνονται οι μαθητές στο έλεος ευάριθμων κομπλεξικών, καταπιεσμένων και ενστικτοκατευθυνόμενων συμμαθητών τους.

Γνωρίζω τον ηλιθιόλουστο /κρετινογενή αντίλογο των αρρωστημένων «Δημοκρατών» της … «προοδευτικής οπισθοδρόμησης» ότι πχ: Δεν επιτρέπεται /ενδείκνυται η αυστηρή επιτήρηση, η επίπληξη, ο κολασμός, η αποπομπή /αποβολή στα … ζωηρά παιδιά που βιαιοπραγούν.

Στην κοινωνία μας κάθε απόβρασμα, δέρνει, βιάζει, εκβιάζει και απολαμβάνει την χυδαιότητά του. Η κοινωνία μας χαρακτηρίζεται από αχαρακτήριστη ελευθεριότητα, αχαλιναγώγητη ασυδοσία και αδικαιολόγητη ατιμωρησία.

Σιχαμεροί, παμπόνηροι ψηφοζήτουλες πολιτικάντηδες  αρνούνται πεισματικά να πάρουν δραστικά μέτρα πάταξης του φαινομένου.

Η ελευθεριότητα των περιθωριακών

Δεν αντιδρούν γιατί … σέβονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων, των περιθωριακών, των ψυχανώμαλων, και των σε ημιαγρία κατάσταση ευρισκόμενων «παιδιών». Δηλαδή επειδή … δεν σέβονται τον εαυτό τους ούτε την αποστολή τους !

Πολυποίκιλα και ποικιλώνυμα τα κρούσματα από ομάδες ευγενών κοινωνικών καταστροφέων.

Τα Δημοτικά, τα Γυμνάσια, τα Λύκεια και τα ΑΕΙ, δεν θα μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστα, ανέγγιχτα. Παράλληλα ο εθισμός, ο μιθριδατισμός, η αδιαφορία του κοινού, διευκολύνει το έργον των παρανομούντων. Αλλά και κάποιων ιθυνόντων, οι οποίοι είτε από ανικανότητα, ή από αντικοινωνική σκοπιμότητα διάσπασης /διάλυσης του κοινωνικού ιστού δεν παρεμβαίνουν (;).

Πολλοί πολίτες αγανακτούν. Ακόμη και φιλήσυχοι άνθρωποι.

Άκουσα κάποιον να λέει: «Αν έχανα από μπούλινγκ το παιδί μου, δεν θα με ενδιέφερε τόσο η σύλληψη και τιμωρία των ενόχων. Θα έπαιρνα τον νόμο στα χέρια μου και θα καθάριζα: πολιτικούς, και δασκάλους που παρακολουθούν αμέτοχοι τα όσα συμβαίνουν». Δείτε σε τι ακρότητες (καταδικαστέες βέβαια) μπορεί να οδηγήσει η ανοχή στις έκνομες ενέργειες, το μπούλινγκ κ.ο.κ.

Η Αστυνόμευση των χώρων Παιδείας είναι επιβεβλημένη.

Η τιμωρία παραδειγματική.  Η αποβολή περιθωριακών εγκληματικών εξωσχολικών ατόμων, εκ των ων ουκ άνευ.

Κανείς δεν θέλει να χάσει (από βία, εκβιασμό, βιασμό, ναρκωτικά κ.α) το παιδί του, επειδή πρέπει να σπουδάσει!…

Εκτιμώ ότι η συνέχιση της αδιαφορίας των αρμοδίων στην αντιμετώπιση παρόμοιων φαινομένων συνιστά μέγιστο, κοινωνικό έγκλημα, απαράδεκτο.

ΥΓ Αλήθεια τι έγινε με την πρότασή μου – προ καιρού- αναφορικά με τα καθάρματα διαρρήκτες που σακατεύουν τα θύματά τους;

Άλλαξε ο νόμος; Γιατί άλλο να κλέβεις/ ληστεύεις και άλλο να ξυλοφορτώνεις μέχρι θανάτου ή να «σιδερώνεις» το θύμα.

Δεν θα έπρεπε στην περίπτωση αυτή να γνωρίζουν οι κ.κ μπουκαδόροι ότι δεν θα βγουν ποτέ (και όχι μόνον …) από την φυλακή;

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Κώστα Δημ. Χρονόπουλου στο new deal

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.