Το πρωτογενές πλεόνασμα δεν είναι μια απλή υπόθεση για αρκετούς λόγους. Ο σοβαρότερος είναι πως ο προβλεπόμενος ρυθμός ανάπτυξης του 2% θα υπολείπεται του μνημονιακού στόχου για 3,5% πλεόνασμα. Το ερώτημα λοιπόν από που θα καλυφθεί η διαφορά του 1 – 1,5% δηλαδή 2 δισ. περίπου ετησίως.


Επειδή γίνεται αρκετή συζήτηση σχετικά με την υπερπαραγωγή του πρωτογενούς πλεονάσματος-μαμούθ των 4,6 δισ. περίπου. Και επειδή «εκτιμάται» ότι το πρωτογενές πλεόνασμα προκύπτει ως αποτέλεσμα υπεραπόδοσης των δημοσιονομικών στόχων. Δυστυχώς αυτό που συμβαίνει είναι κάτι χειρότερο…

Το χειρότερο έγκειται:

στην αδυναμία υποστήριξης σοβαρών πολιτικών κοινωνικής προστασίας.

στην αδυναμία ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους για τις πληττόμενες από την κρίση ευάλωτες κοινωνικές ομάδες πληθυσμού.

στο «φρένο» υλοποίησης του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Αυτό θα προκαλούσε αναθέρμανση της απασχόλησης με παράλληλη αύξηση της ζήτησης. (Σημειώνεται ότι φέτος το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων θα κλείσει στα 6,1-6,2 δισ. – έναντι στόχου 6,75 δισ.) και

στην καθυστέρηση πληρωμής υποχρεώσεων του Δημοσίου προς τρίτους.

Αυτό έχει ως συνέπεια να στερούνται πολύτιμοι πόροι και ρευστότητα από την πραγματική οικονομία. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι μέχρι και τον Οκτώβριο τού 2017 ελήφθησαν από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας -ΕΜΣ 5,1 δισ. ευρώ για την αποπληρωμή τους, το Δημόσιο συνεχίζει να χρωστάει 4,49 δισ.

Το πρωτογενές πλεόνασμα δεν είναι απλή υπόθεση

Η υπόθεση όμως του πρωτογενούς πλεονάσματος δεν είναι μία απλή υπόθεση και για έναν άλλο σπουδαίο λόγο.

Η επίτευξη πλεονασματικών προβλέψεων της τάξης τού 3,5% ως ποσοστό του ΑΕΠ ετησίως για τα επόμενα πέντε χρόνια, είναι δεδομένη. Αντίστοιχα, βάση τις προβλέψεις του προϋπολογισμός ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας θα αγγίξει το 2%. Θα υπολείπεται δηλαδή του πλεονάσματος. Κατά συνέπεια με δεδομένη την κανονική εκτέλεση του προγράμματος, η πραγματική οικονομία θα κληθεί να εισφέρει ετησίως την διαφορά τού 1% του ΑΕΠ. Δηλαδή περίπου 1,8 δισ., ώστε να καλύπτεται ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Επειδή κάτι τέτοιο είναι δύσκολα εφικτό, θα μεταφραστεί ως εξής: Είτε σε θεαματική μείωση δημόσιων δαπανών. Είτε σε περαιτέρω αύξηση των φόρων –με ό,τι βεβαίως αυτό συνεπάγεται για την οικονομία και την λειτουργία της αγοράς.

Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι το αποτέλεσμα της υστέρησης εσόδων ανά μήνα, ανέρχεται στα 180-200 εκ. ευρώ. Νοικοκυριά και επιχειρήσεις υφίστανται φορολογική κόπωση. Συνεπώς, η διεύρυνση της φορολογικής βάσης καθίσταται λοιπόν υποχρεωτική. Όπως επίσης και η αύξηση της απασχόλησης μέσω χρήσης και ελαστικών μορφών απασχόλησης. Αλλιώς δεν θα σταματήσει η στοχοποίηση των συγκεκριμένων και διαρκώς συρρικνούμενων φορολογικών υποζυγίων της κοινωνίας.

Λέξη – κλειδί η βιώσιμη ανάπτυξη

Είναι σαφές ως εκ τούτου ότι η λέξη-κλειδί είναι όχι απλά το θετικό πρόσημο στην ανάπτυξη. Είναι και μία δυναμική, διαρκής και βιώσιμη ανάπτυξη για πολλά χρόνια. Τόσο για την έξοδο της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου με άρση της αβεβαιότητας, ικανοποιητικές επιτοκιακές αποδόσεις ομολόγων. Όσο και για την έξοδο από τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Διαφορετικά, με αναιμική ανάπτυξη, δεν θα μπορέσει η χώρα να ανταποκριθεί αξιοπρεπώς στις υποχρεώσεις της χωρίς τις χρηματοδοτικές εκταμιεύσεις των δανειστών.

Επιπλέον, όσον αφορά τον ρυθμό ανάπτυξης, η συμμετοχή της κατανάλωσης στον ρυθμό μεγέθυνσης είναι γύρω στο 67% του ΑΕΠ. Έτσι γίνεται αυτόματα αντιληπτό πόσο μεγάλη αναγκαιότητα υπάρχει για δύο πράγματα:

Πρώτον, τις εξαγωγές. Η συμμετοχή τους στο ΑΕΠ το πρώτο εξάμηνο αυξήθηκε κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες με άνοδο 51% σε σταθερές τιμές. Όμως, η παράλληλη αύξηση και των εισαγωγών δεν βοήθησε στην μείωση του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου. Και,

Δεύτερον, τις ξένες άμεσες επενδύσεις (ΞΑΕ). Αυτές παραμένουν στο 1,6% περίπου του ΑΕΠ (τα 2,8 δισ.) με στοιχεία τού 2016. Ως εκ τούτου απομακρύνουν κάθε προοπτική ανάπτυξης. Επιπρόσθετα και οι επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου έχουν κατακρημνιστεί στα 22 δισ. ευρώ από τα 55 δισεκατομμύρια ευρώ το 2008, με τις αποσβέσεις όμως στα 32 δισ., που στην ουσία σημαίνει αποεπένδυση.

Previous articleΧΩΡΙΣ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΜΠΕΣΑ ΚΑΙ ΤΣΙΠΑ
Next article…ΓΡΑΜΜΗ ΣΑΜΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΑΔΟΥΡΙΣΤΑΝ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΑΪΡΗΣ
Ο Αντώνιος Ζαΐρης γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Πολιτικές επιστήμες και έκανε Μεταπτυχιακές σπουδές (ΜΒΑ) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Είναι Διδάκτωρ Οικονομικής Κοινωνιολογίας από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η διδακτορική του διατριβή ήταν σε θέματα Μικρο-οικονομικής, με ειδίκευση στο Λιανικό εμπόριο. Εχει διατελέσει επί 30 χρόνια Διευθυντικό στέλεχος Πωλήσεων και Μarketing καθώς και Γενικός Διευθυντής σε διάφορες Πολυεθνικές Εταιρείες και σε μεγάλες Ελληνικές Επιχειρήσεις. Από το 2005 μέχρι τον Ιούνιο του 2012 υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Λιανικών Πωλήσεων Ελλάδας (ΣΕΛΠΕ). Από τον Ιούλιο του 2012 μέχρι τον Νοέμβριο του 2013 είχε τη θέση του Γενικού Διευθυντή της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας του Υπουργείου Εξωτερικών. Απο τον Σεπτέμβριο του 2013 και για ένα χρόνο είχε υπηρετήσει ως Αναπληρωτής Εθνικός εκπρόσωπος στην Διακυβερνητική Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ για θέματα βιώσιμης Ανάπτυξης. Σήμερα είναι Αναπλ. Αντιπρόεδρος του ΣΕΛΠΕ . Έχει επίσης διατελέσει Σύμβουλος Επιχειρήσεων σε θέματα Οργάνωσης και Διοίκησης, ενώ διαθέτει και 25ετή εμπειρία ως Εκπαιδευτής στον χώρο της ενδοεπιχειρησιακής εκπαίδευσης. Έχει δώσει σειρά διαλέξεων σε διάφορα Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του Εξωτερικού και έχει γράψει πλειάδα άρθρων και μελετών τόσο σε οικονομικές εφημερίδες όσο και σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά. Έχει διδάξει ως Επισκέπτης - Εισηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (2002-2006) , στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Πειραιά (1996-1997), στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης( 2011-2013) καθώς επίσης και στα μεταπτυχιακά προγράμματα Διοίκησης Επιχειρήσεων των Πανεπιστημίων University of New York in Tirana και University of New York in Prague και στο Πανεπιστήμιο Τοulouse capitol 1. Από το 2014 μέχρι και σήμερα είναι μέλος Συνεργαζόμενου Εκπαιδευτικού Προσωπικού στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο στην ενότητα Μάρκετινγκ . Είναι μέλος της Ενωσης Αμερικάνων Οικονομολόγων (ΑΕΑ) ,του Βρετανικού Ινστιτούτου Μάνατζμεντ (BIM), του Κέντρου Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Goethe της Φρανκφούρτης (CFS), της Εταιρείας Ανωτάτων Στελεχών Επιχειρήσεων (ΕΑΣΕ), της Ελληνικής Ακαδημίας Marketing (ΕΑΜ) και της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων. Έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή συνέδρια και έχει αρκετές ακαδημαικές δημοσιεύσεις με το σύστημα κριτών. Εχει επίσης δώσει συνεντεύξεις σε γνωστές ελληνικές και ξένες εφημερίδες. Μεταξύ άλλων, είναι συγγραφέας των βιβλίων: «Ποιά Ανάπτυξη ; » , «Total Business Success», 2009 από τις εκδόσεις Aθ. Σταμούλη (σε συνεργασία με τον Γ. Σταμάτη), «Ο ρόλος του Ηγέτη-Μάνατζερ στη σύγχρονη επιχείρηση», «Πως να κάνετε επιτυχημένες Πωλήσεις» και «η Πρακτική των Πωλήσεων» ,2005 από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εκδοτική, «Ανακαλύπτοντας τον τροχό – Σε αναζήτηση μιας νέας πολιτικής», 2005 από τις εκδόσεις Δαρδανός (σε συνεργασία με τον Γ. Σταμάτη)και «Για ένα νέο δημοκρατικό πρότυπο», 2010 από τις εκδόσεις Κριτική. Είναι παντρεμένος με την Δέσποινα Βούλγαρη και έχει δύο παιδιά τον Γιώργο και τον Κωνσταντίνο-Φώτιο.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.