Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017
επικινδυνο το αισθημα αδικιασ

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΔΙΚΙΑΣ

του ΚΩΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ 

Κανένας δεν αμφιβάλλει πως ο αγώνας που προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΔΕΚΟ θα είναι σκληρός, όπως κάθε εμφύλιος.

Γιατί οι προερχόμενοι από τα σπλάχνα του Κινήματος μεγαλοπαράγοντες και εργατοπατέρες φυσικά, έστω κι αν δεν πιστεύουν στην τελική ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής για μετοχοποίηση των δημόσιων οργανισμών, ο τρόπος που έχουν πολιτευθεί μέχρι σήμερα τους οδηγεί στον μονόδρομο της σύγκρουσης μέχρις εσχάτων.

Και αυτό επειδή κάθε διαλλακτικότητα μετά τις εμπρηστικές δηλώσεις που έχουν προηγηθεί, θα φανεί στην τάξη των προνομιούχων που εκφράζουν και κυρίως εκπροσωπούν, ως συναλλαγή. Άρα είναι αναγκασμένοι να πάνε μέχρι τέλος, έστω κι αν αυτό σημαίνει την οριστική τους ήττα και απαξίωση. Φυσικά θα ήταν αφέλεια και κουτοπονηριά να κατηγορείται συλλήβδην ως προνομιούχος, η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων των επιχειρήσεων αυτών, κρίνοντας από το μέσο όρο που προκύπτει από το σύνολο του μισθολογικού κόστους. Λίγες δεκάδες ή και εκατοντάδες μέσα στο σύνολο των χιλιάδων είναι αυτοί που καρπούνται και τις μεγάλες αμοιβές και απολαμβάνουν την πίτα των πλασματικών υπερωριών και τα έξτρα επιδόματα.

Λίγες δεκάδες συμβούλων εισπράττουν όσα εισπράττει το παραγωγικό δυναμικό των εργαζομένων, το οποίο μάλιστα όχι μόνο δεν αμείβεται για την παραγωγικότητά του, πολλές φορές γίνεται και στόχος της προνομιούχου νομενκλατούρας, επειδή «χαλάει την πιάτσα». Και αυτό έπρεπε και να το υπολογίσει και να το αναδείξει η κυβέρνηση, γιατί σίγουρα θα διευκόλυνε την προσπάθειά της να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου, για την οποία έχει ευθύνες και αυτή που στο κυβερνητικό παρελθόν της, άφησε να ανθίσουν τα περισσότερα απ’ αυτά τα αγκάθια.

Γιατί αν δεν λειτουργούσε ως Προκρούστης στις αμοιβές των εργαζομένων εξομοιώνοντας θύτες και θύματα, προκαλώντας απόλυτο αίσθημα αδικίας στους ευσυνείδητους υπαλλήλους που δουλεύουν και για τους κηφήνες της κομματοκρατίας, τότε δεν θα είχε μόνο την πλειοψηφία των πολιτών μαζί της, όπως ανέδειξε η δημοσκόπηση της Publik Issue για την Καθημερινή, αλλά και τους ίδιους τους εργαζόμενους που έχουν ζήσει στο πετσί τους τις αυθαιρεσίες των «ρετιρέ» των συνδικαλιστικών ηγεσιών και των μερικών δεκάδων προνομιούχων παρατρεχάμενών τους. Και πρέπει να γνωρίζουν οι «φωστήρες» της κυβέρνησης ότι το αίσθημα αδικίας είναι τόσο επικίνδυνο, που μπορεί να δημιουργήσει μέτωπα ετερόκλιτα που να πάνε κόντρα όχι μόνο στις αυτονόητες αλλαγές που προωθεί, αλλά  ακόμα και σ’ αυτήν την κοινή λογική. 

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΧΡΗΜΑ ΤΡΙΤΗ