Δεν πάει πολύς καιρός που η νέα κυβέρνηση της Ιρλανδίας, προσερχόταν στη Σύνοδο Κορυφής που συνέπεσε να συγκληθεί λίγο μετά την εκλογή της με όπλο το βασικό προεκλογικό της σύνθημα που δεν ήταν άλλο από την επαναδιαπραγμάτευση των σκληρών όρων του εκεί μνημονίου.

Πολιτικοί που παρακολούθησαν τις αντιδράσεις των δανειστών-εταίρων έλεγαν πως δεν θα εύχονταν ούτε σε εχθρούς να αντιμετωπίσουν τέτοια σκληρή αντίδραση και καθολική απαξίωση, κάτι που ανάγκασε νέα κυβέρνηση και πλανημένους ψηφοφόρους να προσγειωθούν ανώμαλα στη βάναυση πραγματικότητα. Η ίδια εικόνα παρατηρείται και στη χώρα μας, όπου η άρχουσα αντίληψη στο σύνολο της αντιπολίτευσης είναι ότι η χώρα παρεδόθη άνευ όρων και πως υπέγραψε το μνημόνιο υπό το κράτος πανικού χωρίς καν να μελετήσει τους όρους.

Αυτά βέβαια λέγονται από τα πιο μετριοπαθή στελέχη της αντιπολίτευσης, γιατί υπάρχουν αρκετοί που εντρυφούν μετά μανίας στα σενάρια της «παγκόσμιας συνομωσίας» κατά της χώρας μας, με την ελληνική κυβέρνηση μάλιστα να είναι συνένοχη στα σχέδια αυτά. Για πολλούς που τους αρκεί να καταγγέλλουν και να εκτονώνονται, πράγμα σύνηθες στον τόπο μας, κάτι τέτοιο αν επιβεβαιωνόταν, τουλάχιστον σε ψυχολογικό επίπεδο μπορεί να ήταν ευεργετικό!

Ωστόσο, δυστυχώς βέβαια, η πραγματικότητα είναι άλλη και απογοητευτική γι’ αυτούς. Είναι γεγονός πως το πρώτο μνημόνιο δεν κρίθηκε επαρκές από τις αγορές και για το λόγο αυτό η Ε.Ε. εκπόνησε νέο σχέδιο βοήθειας, το οποίο ήδη τόσο οι δικές μας ολιγωρίες, όσο και οι πολυφωνίες αλλά και τα εσωτερικά προβλήματα των εταίρων, το έχουν καταστήσει αν όχι ανενεργό, πάντως σίγουρα κατά δήλωση του Β. Σόιμπλε, αναθεωρήσιμο.

 Και μόνο η αναβλητικότητα αυτή με τα περιορισμένα διαθέσιμα στα κρατικά ταμεία δημιουργεί ασφυξία στην πολιτική και οικονομική διαχείριση της συγκυρίας από οποιαδήποτε κυβέρνηση, πόσο μάλιστα από τη σημερινή που έχει απολέσει σε μεγάλο βαθμό την εμπιστοσύνη των εταίρων και δανειστών. Μέσα σε αυτό το κλίμα ήταν τουλάχιστον άστοχη η ενέργεια των ελληνικών αρχών να προτάξουν αντί την πιστή εφαρμογή των συμφωνηθέντων, την πολιτική ελαστικοποίηση του προγράμματος, λόγω μεγάλης και «απρόσμενης;» ύφεσης. Τα αποτελέσματα με την αιφνίδια αποχώρηση της Tρόικας, τα γνωρίζουμε όλοι καθώς οι απαιτήσεις της έγιναν σκληρότερες και άμεσης εφαρμογής. Έχει ωστόσο η όλη εξέλιξη ένα θετικό στοιχείο μέσα σε τόσα αρνητικά. Απέδειξε σε όλους μας τι αξία έχουν τα συνθήματα περί επαναδιαπραγμάτευσης και άλλου δρόμου, που ανεύθυνα εξακοντίζουν διάφοροι «σωτήρες», χαϊδεύοντας αυτιά και προσφέροντας ανώδυνες λύσεις

Ο Κωνσταντίνος Ανδρέου είναι συγγραφέας

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.