Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ

Ο Νίκος Κοτζιάς γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Σχολή
Μωραίτη το 1968. Σπούδασε Οικονοµικά και Πολιτική Φιλοσοφία στην
Αθήνα και στο Giessen της Γερµανίας. Η διδακτορική του διατριβή από το
Πάντειο Πανεπιστήµιο είχε τίτλο: «Πολιτικές Θεωρίες του Κράτους». Η µετα-
διδακτορική του διατριβή είχε τίτλο: «Πολιτικές Θεωρίες της Ευρωπαϊκής
Ολοκλήρωσης». ∆ίδαξε και υπηρέτησε ως ερευνητής στα Πανεπιστήµια του
Marburg της Γερµανίας, της Οξφόρδης στη Μεγάλη Βρετανία και του Harvard
στις ΗΠΑ. Είναι µέλος του St Antony’s College - Oxford University, Senior
Fellow στο Weatherhead Centre for International Relations στο Πανεπιστήµιο
του Harvard. Είναι συνιδρυτής του Προγράµµατος Νοτιανατολικής Ευρώπης
στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστηµίου της Οξφόρδης.


O Νίκος Κοτζιάς υπήρξε µέλος της µαθητικής οργάνωσης της νεολαίας
Λαµπράκη από το 1965. Ιδρυτικό µέλος της ΚΝΕ και µέλος του Κεντρικού
Συµβουλίου της στη διάρκεια της χούντας. Αργότερα µέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Καταδικάστηκε δις από στρατοδικείο. Στη διάρκεια της χούντας υπήρξε
γραµµατέας της Οµοσπονδίας φοιτητικών συλλόγων στη ∆υτική Γερµανία και
∆υτικό Βερολίνο καθώς και γραµµατέας του Συντονιστικού των
αντιδικτατορικών φοιτητικών οργανώσεων. Συνέβαλε στην οργάνωση και
καθοδήγησε µεγάλες απεργίες, όπως εκείνη της Πεσινέ και της Λάρκο το 1977.
Συνέβαλε αποφασιστικά στη δηµιουργία των περιοδικών «Επιστηµονική
Σκέψη» και «∆ιαλεκτική», ενώ συµµετείχε στην Επιστηµονική Επιτροπή
πολλών άλλων. Ιδρυτικό µέλος του ΚΜΕ, του FEG Marbourg και του
«Ιδρύµατος Νίκος Πουλαντζάς».


Το 1989 παραιτήθηκε την ίδια βραδιά της συγκρότησης της κυβέρνησης
Τζαννετάκη από τα καθοδηγητικά όργανα της αριστεράς στα οποία
συµµετείχε. Είναι ο πρώτος που την κατάγγειλε δηµόσια ως την απαρχή του
«βρώµικου 1989».
ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ
εκσυγχρονισμενη αυτοκτονια

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ

Πριν από ένα χρόνο έγραφα από αυτή τη φιλόξενη στήλη ότι σε λίγο θα μας πάρουν και το δικαίωμα στην αυτοκτονία, που το έχουν όλα τα όντα του ζωικού βασιλείου. Το οικονομικό, δηλαδή, δικαίωμα της χρεοκοπίας. Εκείνο που δεν φανταζόμουνα ήταν ότι η κυβέρνηση θα κατάφερνε να μετατρέψει τη χρεοκοπία από διαπραγματευτικό όπλο σε εργαλείο εκβιασμού σε βάρος μας.

Έχει, πλέον, επέλθει μια ποιοτική αλλαγή: η χρεοκοπία της Ελλάδας όχι μόνο δεν είναι στα χέρια της Ελλάδας, αλλά χρησιμοποιείται ως εργαλείο εκβιασμού σε βάρος της στις διακρατικές σχέσεις και εκφοβισμού της κοινωνίας στην εσωτερική πολιτική.

Φυσιολογικά, σε μια διαπραγμάτευση, το τελευταίο όπλο που διαθέτει κανείς είναι η σφαίρα με την οποία θα χρεοκοπήσει και θα οδηγήσει το όλο οικοδόμημα σε έκρηξη, συμπαρασύροντας και εκείνους που πιέζουν τον αυτόχειρα. Οι τελευταίοι, ως είναι λογικό για τα συμφέροντά τους, επιδιώκουν να τον αφοπλίσουν. Να αρπάξουν, δηλαδή, από τη χώρα κάθε δυνατότητα να αποφασίσει εκείνη, έστω και την ύστατη στιγμή. Πρώτα της πήραν την κυριαρχία.

Συγκρότησαν την τρόικα και την έστειλαν όχι μόνο να ελέγχει, αλλά να γνωρίζει τα πάντα και να συναποφασίζει πάνω στα σημαντικά. Κατόπιν, έστειλαν «ειδικούς» που χωρίς τη συγκατάθεσή τους δεν μπορεί να αποφασιστεί τίποτα το ουσιαστικό και άρχισε ο περιορισμός της δημοκρατίας. Ο Βενιζέλος μάς είπε μάλιστα ότι δεν πρέπει να κάνουμε κριτική στην τρόικα διότι ενοχλείται, ως να επρόκειτο για μοναρχία.

Η τρόικα αναπτύσσει, ταυτόχρονα, τις σχέσεις της με συμπατριώτες μας που τους προσελκύει ο νέος ραγιαδισμός. Σε κοινή δράση μαζί τους, προωθεί μια πολιτική που, όπως ήδη είπα πριν από 20 μήνες, είναι εκ των προτέρων σίγουρο ότι θα αποτύχει. Ηδη έχει σχεδόν διπλασιαστεί το εξωτερικό χρέος. Εχει μειωθεί το ΑΕΠ κατά 15%.

Η ανεργία κάνει άλματα, κάτι το οποίο σημαίνει ότι μειώνεται η φορολογητέα ύλη και οι ασφαλιστικές εισφορές, ενώ, ταυτόχρονα, αυξάνουν οι απαιτήσεις κοινωνικών δαπανών. Αύξηση που είναι αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της ανεργίας και των μαζικών πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Μειώνονται οι δημόσιες επενδύσεις, ενώ στα ίδια πλαίσια της πολιτικής της μείωσης του κράτους, αποδιοργανώνονται οι δημόσιες υπηρεσίες και δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις αρμοδιότητες και στα καθήκοντα που έχουν επωμιστεί.

Τέλος, γίνεται μια τρομερή ανακατανομή εισοδήματος και πλούτου από τους κάτω προς τους πάνω και από το εσωτερικό της Ελλάδας στο εξωτερικό. Το εξωτερικό χρέος βαδίζει προς το 11% του ΑΕΠ της χώρας και από αυτό τα 2/3 είναι τόκοι. Ολα τα μεγέθη δείχνουν ότι η οικονομία δεν αντέχει και θα καταρρεύσει ή θα μας χρεοκοπήσουν όποτε και όπως το επιθυμεί η τρόικα και υπό τον έλεγχό της.

Η κατεύθυνση της πολιτικής δεν αλλάζει ως θα ήταν ηθικά σωστό και οικονομικά λογικό. Μάλιστα οι εταίροι απαιτούν ακόμα πιο εντατική εφαρμογή της και άρα περισσότερη ύφεση! Η καταστροφή έρχεται. Δεν φτάνει που μας επέβαλαν αυτή την πολιτική και δεν μας αφήνουν να πάρουμε ανάσα, τώρα έχουν στα χέρια τους και το χρονοδιάγραμμα της ζωής μας. Κάποιοι που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους πανηγυρίζουν πως οι ξένοι θα μας βάλουν σε τάξη. Δηλαδή, που θα μας αυτοκτονήσουν εκσυγχρονισμένα και ελεγχόμενα!

Το άρθρο δημοσιεύεται στην «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ».