«Να λέτε πάντα στον εαυτό σας ότι ανήκετε σε μια συλλογικότητα πιο μεγάλη, πιο δυνατή από εσάς: το γαλλικό έθνος». Λόγια από τις ευχές του Μακρόν για το νέο έτος στους πολίτες της χώρας του.

Ίσως ένας «προοδευτικός» να μειδιάσει ειρωνικά διαβάζοντας τις παραπάνω φράσεις.

ΤΟ ΈΘΝΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ

Μπορούμε ακόμα να μιλάμε για έθνος όταν αυτό σήμερα κακοποιείται μεταξύ ατομισμού και παγκοσμιοποίησης; Από την γέννησή του, το κράτος ήθελε να’ ναι παράγοντας ενσωμάτωσης των διαφορετικοτήτων ώστε να δυναμώσει η πολιτική αρετή.

Η γαλλική επανάσταση είδε το έθνος ως μάχη εναντίον της ανισότητας με στηρίγματα: πολιτική και πολιτισμό.

Η πρώτη εγκαθιδρύει την ισότητα ως θεμέλιο της δημοκρατικής σταθερότητας. Η δεύτερη ορίζει το «μαζί» ως ταυτότητα: ένα μείγμα γλωσσών και τρόπου ζωής, κάτι το εύκαμπτο.

Από τα ανωτέρω συμπεραίνεται ότι δεν θα’ πρεπε ούτε η αριστερά ούτε η διεθνιστική δεξιά να’ ναι δύσπιστες προς το έθνος. Γιατί το σημερινό πρόβλημα είναι η απουσία δημοκρατικής συμμετοχής του πολίτη στις αποφάσεις. Η όποια δε καταστροφή του έθνους μάλλον αναρχία θα’ φερνε και υποταγή στην αχαλίνωτη όρεξη των αγορών και της πολιτιστικής ανεπάρκειας. Η απουσία ενός σαφούς μετα-εθνικού σχεδίου είναι εμφανής. Είναι λάθος λοιπόν με λόγια πολιτικού ρεαλισμού κάθε ανεθνική στρατηγική. Ο στόχος μας πρέπει να’ ναι άλλος: ένας δημιουργικός συνδυασμός λαού και κράτους.

ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ

Κατά τον Ρουσσώ, δεν μπορεί να υπάρξει Δημοκρατία δίχως το πολιτικό και κοινωνικό στοιχείο.

Που σημαίνει ότι το όποιο θεσμικό δημοκρατικό πλαίσιο πρέπει να γεννιέται από την δυνατότητα έκφρασης της λαϊκής θέλησης. Κατά τον Χέγκελ, του οποίου κι η άποψη επικράτησε, ο λαός είναι το κράτος, ο λαός είναι οι ψηφοφόροι που ψηφίζουν και θεμελιώνουν την αντιπροσωπευτική Δημοκρατία. Στην σημερινή βαθιά παγκόσμια κρίση μπορούν και πρέπει κατά τη γνώμη μου να γίνει σύνθεση και των δύο θεωριών.

Ο ΛΑΌΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΔΟΣ

Ο λαός να αναβαθμιστεί μέσω εκπαίδευσης ως μια συλλογικότητα ατόμων, ικανών να μπορούν να ελέγχουν και να εμπλουτίζουν τη νομο-πολιτική, εθνο-πολιτιστική και κοινωνική διάσταση της Πολιτείας.

Μαζί με την αναλογική ισότητα κατά τον Αριστοτέλη, να μπουν οι βάσεις ενός ισορροπημένου δημοκρατικού έθνους που θα’ ναι γόνιμο στην Ευρώπη των εθνών και στην παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα.

Κοινωνική πρόοδος, έθνος, λαός και Δημοκρατία μπορούν να συνεργήσουν δημιουργικά. Το πιστεύω ακράδαντα.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Δημοσθένη Δαββέτα στο new deal

Previous articleΗ ΚΥΠΡΟΣ ΕΚΛΕΓΕΙ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Next articleΓΙΑΤΙ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ;
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
Ο Δημοσθένης Δαββέτας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer γράφει ήδη από το 1982 άρθρα και δοκίμια για τα περιοδικά και τις εφημερίδες Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux-Arts Magazine, Galleries Magazines, Liberation, Parkett, Risk στις πολιτιστικές στήλες. Από το 2010 αρθρογραφεί για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος. Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, συμμετέχει στην σύνταξη καταλόγων και μονογραφιών σημαντικών καλλιτεχνών για Μουσεία, ενώ δίνει διαλέξεις σε Σχολές Τέχνης και Πανεπιστήμια.