Έχουν δίκιο οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα (όταν δεν τα πιάνουν με τα χέρια…). Τα μέτρα λιτότητας είναι πρωτοφανή. Οι πολίτες κατέρχονται βιαίως βιοτικό επίπεδο, πολλοί, μετά βίας καταφέρνουν να είναι συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους και αρκετοί περισσότεροι μετά βίας επιβιώνουν.

Είναι λοιπόν λογικό κάπου να θέλουν να ξεσπάσουν. Νοιώθουν εξαπατημένοι. Νοιώθουν προδομένοι. Νοιώθουν αδικημένοι. Και για όλα τα κακά που τους συμβαίνουν δεν μπορούν παρά να ενοχοποιούν τον παραπλήσιο «προνομιούχο» βουλευτή. Αυτόν ξέρουν, αυτόν ψήφισαν, με αυτόν «συναλλάχθηκαν», αυτός είναι που ψηφίζει τα μέτρα εις βάρος τους, που «δεν αντιδρά όσο πρέπει», που ο ίδιος δεν υπόκειται τις «θυσίες», που εξακολουθεί να διαμαρτύρεται μεν φαινομενικά, αλλά στο τέλος συμβιβάζεται για …«τη σωτηρία της χώρας».Καλώς ή κακώς όμως οι πολίτες το βλέπουν διαφορετικά. Μάλλον για τη σωτηρία της τσέπης του κόπτεται. Διότι, όπως είναι γνωστό, αν ένας βουλευτής διαφωνεί με το κόμμα του, την κυβέρνηση του ή την πολιτική της, τουλάχιστον, τουλάχιστον, παραιτείται. Στη περίπτωση των βουλευτών της πλειοψηφίας όποιος πρόλαβε, χωρίς να αναγκαστεί να ρίξει τη κυβέρνηση και να επωμιστεί την ιστορική ρετσινιά του «αποστάτη», ή να τους κάνεις τη χάρη να παραδώσει μια βουλευτική έδρα που με κόπο, έξοδα και αρκετούς συμβιβασμούς απέκτησε…

Οι υπόλοιποι εγκλωβίστηκαν. Όπως εγκλωβίστηκαν προ ετών στο Χρηματιστήριο χιλιάδες «επενδυτές» που πίστεψαν οι αφελείς πως ο δείκτης θα πήγαινε στις 7.000 και αυτός σήμερα φλερτάρει με το ίδιο νούμερο μείον ένα μηδενικό στο τέλος… Όπως εγκλωβίστηκαν κι όσοι πίστεψαν ότι θα αποκτούσαν επιτέλους κι αυτοί ένα σπίτι κι έσπευσαν να το αγοράσουν (να το δανειστούν καλύτερα) με τις απίστευτες τιμές που δημιουργούσε η φούσκα των ακινήτων με τη γενναιόδωρη και ανεξέλεγκτη στεγαστική πίστη.

Έτσι, εγκλωβισμένοι νοιώθουν σήμερα οι βουλευτές. Δεν κινδυνεύουν βέβαια να χάσουν χρήματα, ή να τους πάρουν το σπίτι. Κινδυνεύουν όμως από κάτι χειρότερο. Τη δημόσια διαπόμπευση και κατακραυγή. Να γυρίζουν στον τόπο τους και να πρέπει να κρύβονται από φόβο μήπως φύγει καμιά αδέσποτη… βρισιά, καρπαζιά, γιαούρτη. Εκεί που εισέπρατταν χαμόγελα λυκοφιλίας, ακόμα και ειλικρινές χειροκρότημα.

Προτού λοιπόν επιχειρήσουν το απονενοημένο διάβημα (όπως οι δυστυχείς που πηδάνε από τα μπαλκόνια, υποκύπτοντας στο βάρος των χρεών και των κατασχέσεων) και παρατηθούν, επιχειρούν μια ύστατη προσπάθεια να μεταβιβάσουν σε άλλους μέρος των βαρών και ευθυνών. Αυτό σηματοδοτούν οι εισηγήσεις για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, χωρίς βεβαίως άμεση μεταβολή της σύνθεσης της Βουλής που φυσικά θα έστελνε πολλούς σπίτι τους και ως δακτυλοδεικτούμενους και ως μη προνομιούχους…

 

Previous articleΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΜΗΤΗΡ ΠΑΣΗΣ ΜΑΘΗΣΕΩΣ;
Next articleΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.