Στην κατάσταση ασφυξίας που έχει περιέλθει ο ιδιωτικός τομέας (επιχειρήσεις και εργαζόμενοι) είναι απολύτως λογικό να αναζητείται η αιτία του δράματος. Και είναι επίσης απολύτως να λογικό να προβάλλονται εξηγήσεις εύκολα πειστικές.

Μια απ’ αυτές είναι η άμεση συρρίκνωση του Δημόσιου τομέα. Όχι πως το εύρος και η δυσλειτουργία του «πελατειακού Κράτους» δεν είναι αποτελεί ένα λόγο της δυσχερούς κατάστασης που έχει περιέλθει η χώρα. Πλην όμως δεν είναι ο βασικός! Αλλιώς πως εξηγείται, άλλες χώρες που υιοθέτησαν το μοντέλο του «μικρού και ευέλικτου κράτους» να αντιμετωπίζουν κι αυτά την κρίση χρέους που εκτίναξε τους προϋπολογισμούς τους ή φαινόμενα όπως η ραγδαία αύξηση της ανεργίας που απειλεί να προκαλέσει εκτεταμένες κοινωνικές αναταραχές.Η αύξηση σε 43,8 εκατομμύρια Αμερικανών ανέργων που ζουν ήδη κάτω από το όριο της φτώχειας – «μόλις» 39,8 εκ. το 2010 και 34,2 εκ. το 2009 – οφείλεται στον υπέρογκο και δυσλειτουργικό αμερικανικό Δημόσιο τομέα; Ή, ποιος ασχολούνταν σοβαρά με το Δημόσιο όταν η ελληνική οικονομία ήκμαζε και με τον α ή τον β το «Κεφάλαιο» έκανε τη δουλειά του και αύξανε την κερδοφορία του;

Είναι προφανές πως σε καταστάσεις αδιεξόδου αναζητείται πάντα ένας αποδιοπομπαίος τράγος που θα απαλύνει το αίσθημα της απόγνωσης. Αλλά πόσο λιγότερο δυστυχισμένος θα είναι ένας άνεργος του ιδιωτικού τομέα, όταν θα δει ένα συνάδελφο του τού Δημοσίου να δυστυχεί κι αυτός βρισκόμενος εκτός αγοράς εργασίας; Αν η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει στο σημείο να αναζητά ψήγματα ευτυχίας στη δυστυχία του άλλου, τότε η χρεοκοπία δεν θα είναι μόνο οικονομική, αλλά κατά βάση ηθική. Κι αυτό είναι ακόμα πιο καταστροφικό.

Ασφαλώς, είναι ελάχιστοι εκείνοι που θα υποστήριζαν πως ο δημόσιος τομέας στην χώρα δεν χρειάζεται ριζική αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμό. Πως με ευθύνη της πολιτικής τάξης δημιουργήθηκε ένα «τέρας» που επιτάχυνε την κατάρρευση της οικονομίας από το Φθινόπωρο του 2008 – όταν οι τράπεζες έκλεισαν ουσιαστικά τις στρόφιγγες του χρήματος προς τις επιχειρήσεις, ως αντίδραση στο φαινόμενο της κατάρρευσης της Lehman Brothers και ό,τι γνώριζαν πως θα επακολουθήσει. Και πως το «τέρας» αυτό συνέβαλε στην ηθική και οικονομική αποσάθρωση των παραγωγικών συντελεστών της χώρας – ικανών τώρα να τη σύρουν από το τέλμα της κρίσης.

Από την άλλη όμως, πόσοι θα πίστευαν πραγματικά πως η απόλυση 100.000 δημοσίων υπαλλήλων θα έλυνε το πρόβλημα της χώρας; Το αντίθετο! Στις παρούσες συνθήκες θα το επιδείνωνε. Είναι όμως αυτή η απαίτηση της Τρόικας. Η οποία έχει εξαναγκάσει την κυβέρνηση σε μια πολιτική που αποδεδειγμένα οδηγεί την Ελλάδα στην οριστική κατάρρευση.

 

Previous articleΤΟ ΚΕΡΑΜΙΔΙ ΝΑΝ ΚΑΛΑ!
Next articleΘΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.