Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κώστας είναι οικονομολόγος. Γεννήθηκε το 1953 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ήθελε να γίνει Αρχαιολόγος αλλά σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Το 1979 προσλήφθηκε ως Ελεγκτής στην μετά είκοσι χρόνια «δολοφονηθείσα» ελεγκτική εταιρία Arthur Andersen. Από τότε πήρε το δρόμο της επιχειρηματικής οργάνωσης και της πληροφορικής. Άρα τον Αύγουστο του 2011 συμπληρώνει 32 χρόνια έντονης επαγγελματικής εμπειρίας στην πρώτη γραμμή των θεμάτων εκσυγχρονισμού και οργάνωσης των επιχειρήσεων.
Τα τελευταία 22 χρόνια είναι επιχειρηματίας της τεχνολογίας. Έχει εμπειρίες συνεργασίας μέσα από εκατοντάδες εταιρίες και οργανισμούς σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Βρετανία, η Κύπρος, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Ιταλία, οι ΗΠΑ, η Βουλγαρία, η Γερμανία και άλλες, όπου λειτούργησε ως προμηθευτής και σύμβουλος υπηρεσιών και λογισμικού.
Για δυο χρόνια υπήρξε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
δεν ηλθε και το τελοσ του κοσμου

ΔΕΝ ΗΛΘΕ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Αν οι προηγούμενες συμφωνίες απέτυχαν, γιατί να πετύχει η τωρινή; Μπορεί το νέο μνημόνιο να πετύχει να αναστρέψει το κλίμα στη χώρα και να ανοίξει τον δρόμο προς την ανάπτυξη και την απασχόληση; Ποια είναι τα καινούργια στοιχεία που κάνουν τη σημερινή συμφωνία πιο σωστή; Αυτά είναι μερικά καίρια ερωτήματα, των οποίων η διερεύνηση θα επιχειρηθεί από τους αντιπροσώπους του ελληνικού λαού.

Ενα από τα κύρια προβλήματα των προηγούμενων συμφωνιών ήταν ότι όλα τα εμπλεκόμενα μέρη είχαν περιορισμένη εξουσία να σχεδιάσουν, να αποφασίσουν και να δράσουν στην καταπολέμηση όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής ευρύτερης κρίσης.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ, το Eurogroup, η ελληνική κυβέρνηση, το ΔΝΤ, το IIF (o Τσ. Νταλάρα) και οι άλλοι συνδαιτυμόνες στο τραπέζι είχαν ο καθένας ξεχωριστά δεμένα τα χέρια τους. Επρεπε να ρωτήσουν τις δυνάμεις που στηρίζουν κάθε μέρος, τα κράτη, τις κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια κ.ο.κ. Κανένα μέρος δεν ήταν σε θέση να ασκήσει αποφασιστική δράση –και κυρίως έγκαιρα– προκειμένου να καταπολεμήσει οποιοδήποτε τμήμα της κρίσης. Το κάθε μέρος προσπαθούσε να μη χρεωθεί την ευθύνη της ελληνικής χρεοκοπίας. Και τότε όλοι οι άλλοι σχεδόν αυτόματα και βολικά έδειχναν προς την ελληνική πλευρά, η οποία ούτε θεατρικά ούτε ουσιαστικά παρουσίαζε κάποια πρόοδο. Εστω και αν στο πλάι αναγνωριζόταν πως τα μέτρα και το χρονοδιάγραμμα ήταν φιλόδοξα ή και πρακτικά ανεφάρμοστα.

Τολμούμε να ισχυριστούμε ότι το νέο μνημόνιο είναι μία από τα ίδια, αλλά παρουσιάζει περισσότερες ευκαιρίες για την Ελλάδα: δεν ξαναγράφεται, δεν διορθώνεται και δεν συμπληρώνεται. Ενα τέτοιο πρόγραμμα χωρίς ενδιάμεσες διορθώσεις αποκλείεται να υλοποιηθεί. Αλλά όποιος επιχειρήσει να το διορθώσει, θα το χαλάσει, θα ανατρέψει τη συμφωνία. Η διόρθωση θα είναι πιο οδυνηρή από την επαναδιαπραγμάτευση.

Σύντομα στην Ευρώπη θα έλθουν τα πάνω κάτω (αρχή από τη Γαλλία τον Απρίλιο). Ετσι φαίνεται ότι η πορεία στο προβλεπτό μέλλον περιλαμβάνει και άλλα μνημόνια και άλλες διαπραγματεύσεις. Γιατί; Απλούστατα, διότι σε λίγο θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν σε πανευρωπαϊκή βάση το θέμα της ανεργίας και της ανάπτυξης. Δεν μπορούν να μας αφήσουν έξω. Αρα η τωρινή δεν είναι η τελευταία διαπραγμάτευση. Είναι πιθανότερο ότι πριν τελειώσει το 2012, το νέο μνημόνιο θα είναι ιστορία. Διότι σύντομα θα αρχίσουν στην Ευρώπη να δείχνουν ο ένας τον άλλον και θα αφήσουν ήσυχο επιτέλους το μαύρο πρόβατο – Ελλάδα όταν βγουν τα πιο σοβαρά προβλήματα στην επιφάνεια. Μέχρι τότε εμείς δεν πρέπει να έχουμε βγάλει τα μάτια μας μόνοι μας.