Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
γκαστρωμενη καλπη

ΓΚΑΣΤΡΩΜΕΝΗ ΚΑΛΠΗ

Εκεί που οι Ευάγγελος Βενιζέλος και Αντώνης Σαμαράς αδυνατούν να εξηγήσουν για το επερχόμενο αδιέξοδο της χώρας στην περίπτωση που η κάλπη βγάλει ακυβερνησία ή αντιμνημονιακό πολιτικό συσχετισμό, σπεύδουν σε βοήθεια, θεσμικοί παράγοντες της αγοράς.

Το …χορό άνοιξε ένα μήνα νωρίτερα ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος. Ο πρόεδρος του ΣΕΒ σε μια συνέντευξη Τύπου που έγινε ακριβώς για να στείλει συγκεκριμένο πολιτικό μήνυμα, είχε πει τότε πως το πραγματικό δίλημμα δεν είναι μνημόνιο ή αντιμνημόνιο. Το πραγματικό δίλημμα είναι Ευρώπη – ή όχι Ευρώπη. Τότε μάλιστα, τόλμησε – παραβιάζοντας ένα άγραφο νόμο που απαγορεύει στους “επιχειρηματίες” να κάνουν πολιτικές παρεμβάσεις – να επιτεθεί κατά των κομμάτων της “ανευθυνότητας”, όπως κατηγόρησε ευθέως τα κόμματα της Αριστεράς.

Προφανώς, ο πρόεδρος του ΣΕΒ δεν παραφρόνησε ξαφνικά. Αντιθέτως, έχει αρχίσει πια και στην Ελλάδα να ακούγεται η φωνή των επιχειρηματιών. Μετά από μια μακρά περίοδο ιδεολογικοπολιτικής επικυριαρχίας της Αριστεράς, οι άνθρωποι της αγοράς δεν φοβούνται πολιτικές αντιπαραθέσεις τέτοιου είδους. Η ζωή οδηγεί από μόνη της στην απενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας. Την καθιστά την μόνη, την τελευταία ελπίδα της χώρας για να βγει απ” την κρίση.

Από την άλλη, ωστόσο, προδίδει και μια αγωνία. Για ποια Ελλάδα θα μιλάμε την 7η Μαΐου; Οι παρεμβάσεις Δασκαλόπουλου – και χθες ηχηρότερη του Γιώργου Προβόπουλου – αποδεικνύουν πως δεν υπάρχει σίγουρη απάντηση. Η συγκεκριμένη κάλπη είναι πολύ …γκαστρωμένη – όπως θα έλεγε κι ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης.

Τι θα είναι το …παιδί, λοιπόν, ουδείς το γνωρίζει. Και για να σώσει, ό,τι μπορεί να σωθεί την τελευταία στιγμή, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας προειδοποιεί πως η προσπάθεια δεν θα πρέπει να διακοπεί τώρα και πως οι μεταρρυθμίσεις είναι η ώρα να προχωρήσουν με μεγάλη ταχύτητα.

Το ερώτημα είναι αν οι πολίτες εκλάβουν την παρέμβαση Προβόπουλου, ως προειδοποίηση ή ως εκφοβισμό. Αν πράγματι πιστέψουν ότι πρόκειται για το πρώτο, θα πρέπει να πιστέψουν πως κινδυνεύει να μείνει αναξιοποίητη η “ευκαιρία” – όπως χαρακτηρίζει το Μνημόνιο ο Διοικητής και να ψηφίσουν μνημονιακά. Αν πιστέψουν ότι πρόκειται για το δεύτερο και πως η παρέμβαση Προβόπουλου είναι για την προστασία των τραπεζιτών, τότε το ενδεχόμενο να ψηφίσουν περισσότεροι αντιμνημονιακά, είναι μεγάλο.

Κατά συνέπεια το πρόβλημα είναι τι τελικώς θα πιστέψουν οι ψηφοφόροι. Και όχι κατά πόσο θα φοβηθούν τα χειρότερα. Πλην όμως η αλήθεια σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση αναζητείται. Κι όσο θα αναζητείται, ουδείς μπορεί να προβεί σε ασφαλείς προβλέψεις.