Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
για τα μπανια του λαου

ΓΙΑ ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αν επιβεβαίωσε κάτι η απόφαση της Συνόδου Κορυφής, αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από τη μοναδική ελληνική περίπτωση! Για άλλη μια φορά στην Ιστορία, η Ελλάδα φαίνεται να διασώζεται στο παρά πέντε από τους “προστάτες” της (συμμάχους ή/και εταίρους, ο χαρακτηρισμός υποκειμενικός…)

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως κατά ένα περίεργο λόγο, η Ελλάδα καταφέρνει να είναι το “χαϊδεμένο παιδί” της διεθνούς κοινότητας. Θέλετε η γεωστρατηγική της θέση, θέλετε το θυμικό των Ελλήνων, θέλετε η ιστορία της, θέλετε η “ευελιξία” της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ; Ό,τι κι αν ισχύει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, η ουσία δεν αλλάζει. Η Ελλάδα “μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς της Δόξα τραβά…”

Να σημαίνει αυτό ότι τα δύσκολα πέρασαν; Ότι η κρίση έφυγε κι ότι από αύριο οι Έλληνες θα μπορούν να απολαμβάνουν ξένοιαστοι το καλοκαίρι τους, τα μπάνια τους, αναπολώντας και προσδοκώντας την επιστροφή στην παλιά “γλυκιά ζωή” των προηγούμενων χρόνων; Να σημαίνει ότι για άλλη μια φορά καταφέραμε να ξεγελάσουμε τους “κουτόφραγκους” που υποχρεώθηκαν να μας σώσουν, για να μην καταστραφούν οι ίδιοι;

Κάπως έτσι θα δουν ορισμένοι τις αποφάσεις της περασμένης Πέμπτης. Όμως, η αλήθεια είναι διαφορετική. Διότι για όσους αγαπούν πραγματικά την Ιστορία και όχι την εθνική μυθοπλασία, γνωρίζουν πως τίποτα δεν γίνεται με το αζημίωτο. Και πως η Ελλάδα ήταν και παραμένει μια χώρα με περιορισμένη εθνική κυριαρχία και οικονομία απόλυτα εξαρτημένη από τους “προστάτες” της, οι οποίοι φροντίζουν να κάνουν διαχρονικά “χρυσές δουλειές” στον τόπο.

Αυτό θα συνεχίσει να γίνεται και στο προσεχές μέλλον. Με τις αποφάσεις τους, οι Ευρωπαίοι και τη γενναία δανειοδότηση προς την Ελλάδα, διασφάλισαν τόσο τις επιχειρήσεις τους, όσο και τον τρόπο περαιτέρω διείσδυσης τους στον πυρήνα της ελληνικής οικονομίας. Το κατά πόσο κάτι τέτοιο θα εξασφαλίσει και το μέλλον Ελλήνων εργαζομένων και επιχειρήσεων, θα φανεί στην πράξη, πλην όμως ελάχιστοι τρέφουν αυταπάτες πως θα είναι ρόδινο. Ποιοι για παράδειγμα θα λαμβάνουν τα δάνεια που θα χορηγούν στο εξής οι προστατευμένες απ” την ΕΚΤ, ελληνικές τράπεζες. Ποιοι θα κάνουν χρήση των κοινοτικών κονδυλίων που θα απελευθερωθούν στο πλαίσιο του νέου “σχεδίου Μάρσαλ”; Ποιο θα είναι το νέο μοντέλο “ανάπτυξης” και ποιοι θα το διαμορφώσουν;

Προβληματισμοί και ερώτημα που θα απαντηθούν μετά το καλοκαίρι. Για την ώρα, σημασία έχει πως “τα μπάνια του λαού” μπορούν να γίνουν με εξασφαλισμένες τις ελληνικές καταθέσεις…