Πλησιάζει (αν δεν έχει ήδη έρθει) η ώρα που οι Έλληνες θα πρέπει να σκεφτούν ενδόμυχα και να αποφασίσουν αν επιθυμούν να εργάζονται σε αλλοδαπό ή ημεδαπό εργοδότη, για πόσο και με ποιες προοπτικές. Διότι επί της ουσίας αυτό είναι και το ουσιαστικό ερώτημα που καλούνται να απαντήσουν από τη στιγμή που είναι ορατή η ανακατανομή οικονομικής ισχύος στην Ελλάδα σε υψηλό επίπεδο.

Για τα υπόλοιπα απαντά η πραγματικότητα, την οποία άλλωστε ελάχιστα μπορούν να επηρεάσουν. Η χώρα βρίσκεται σε εξαιρετικά δεινή θέση, είναι φτωχή, είναι φθηνή. Προσφέρεται για να “επενδύσει” κανείς φθηνά, με ασφάλεια και με υψηλά περιθώρια κέρδους. Φθηνά γιατί υπάρχει υπερπροσφορά σε γη και επιχειρήσεις προς πώληση που ρίχνει τις τιμές. Με ασφάλεια γιατί οι προσαρμογές στις εργασιακές σχέσεις επιτρέπουν την φθηνή και “ευέλικτη απασχόληση” των εργαζομένων από τις επιχειρήσεις. Και με ψηλά περιθώρια κέρδους αφού τα ήδη υπαρκτά και αναγκαία δίκτυα και υποδομές θα αξιοποιήσουν και θα αξιοποιηθούν την ένταση παραγωγής.

Το ερώτημα είναι ποιοι θα ελέγχουν ή/και θα κατέχουν τα δίκτυα και τις υποδομές. Ποιοι θα ελέγχουν ή/και θα έχουν την παραγωγή. Κρίνοντας από την κατάσταση στο λιανεμπόριο δεν θα πρέπει να υπάρχουν αμφιβολίες για ό,τι συμβεί και σε άλλους τομείς. Εφόσον λοιπόν το λιανεμπόριο ελέγχεται από δυο-τρεις πολυεθνικούς βορειοευρωπαϊκού κολοσσούς, γιατί να μην ελεγχθεί στο τομέα των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, της γεωργικής παραγωγής, του τραπεζικού.

Αν μάλιστα επιβεβαιωθούν φήμες που κυκλοφορούν στην αγορά τότε θα δούμε στην ελληνική οικονομία να εμφανίζονται νέοι ισχυροί παίκτες που θα αντικαταστήσουν της Έλληνες “ολιγάρχες” που εσχάτως ανακάλυψαν οι New York Times. Το θέμα είναι οι νέοι παίκτες “κατακτούν” την ελληνική οικονομία ή “επενδύουν” σε αυτή; Ο καθένας το βλέπει από τη δική του σκοπιά.

Το σίγουρο σε μια τέτοια περίπτωση είναι πως το κράτος που (θα) είναι κι αυτό υπό τον ξένο έλεγχο, υποχρεωτικά θα βελτιώσει τους κανόνες και τις υπηρεσίες τους προς τους Έλληνες εργαζόμενους τους οποίους θέλει και να παράγουν και να καταναλώνουν για να αποπληρώνουν χρέη…

Εκ των πραγμάτων δημιουργείται ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς και της οικονομίας το οποίο και κατά περίπτωση, θα επηρεάσει αρνητικά ή θετικά τον κάθε ένα – αναλόγως του βαθμού και της ικανότητας προσαρμογής στα νέα δεδομένα. Πρόκειται ασφαλώς για βίαιη προσαρμογή, αλλά ως φαίνεται οι αποφάσεις για την Ελλάδα είναι ειλημμένες και ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία υλοποίησης τους. Απ” εδώ και πέρα η μάχη θα δίνεται σε άλλο επίπεδο και σε άλλο πεδίο…

Previous articleΗ ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ
Next articleΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΙ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.