Ο Δημοσθένης Δαββέτας υποστηρίζει ότι η σχέση Γερμανίας – ΗΠΑ δημιουργεί νέα δεδομένα για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η Ευρώπη θα πρέπει να στηριχθεί στις αξίες της. Στη δημιουργία μιας συμμαχίας των Δημοκρατιών και της πολυμέρειας αφοπλισμού, εμπορίου, της μάχης εναντίον της κλιματικής αλλαγής.


Μετά την τελευταία Νατοϊκή σύνοδο (15- 17 Φεβρουαρίου) όλοι κατάλαβαν ότι η Ατλαντική συμμαχία δεν είναι πια όπως παλιά. Ιδρύθηκε  το 1963 και από ναός του ΝΑΤΟ που ξεκίνησε κατέληξε σε Μαυσωλείο του.

Το σοκ μεταξύ Άντζελα Μέρκελ και Μάικ Πενς, δυναμίτισε την τόσο πιστή από το 1949 σχέση Γερμανίας – ΗΠΑ. Υποστηρίζοντας την πολυμέρεια των αποφάσεων η Κάγκελα Μέρκελ μαστίγωσε επίσης αλύπητα την ασάφεια της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον ειδικά τώρα με τον Τραμπ. Την κατηγόρησε για Εμπορικό πόλεμο με την Κίνα που χτυπά παράλληλα την Ευρώπη. Για αποχώρηση από το σύμφωνο εμπορικής συνεργασίας στον Ειρηνικό που αφήνει ελεύθερο το πεδίο δράσης της Κίνας στην Ασία. Για αποχώρηση από την συμφωνία της Βιέννης για τα πυρηνικά του Ιράν. Αλλά και αποχώρηση από Αφγανιστάν και Μέση Ανατολή αφήνοντας έτσι χώρο δράσης εκεί για Ρωσία και Ιράν.

Η επιστροφή των ΗΠΑ ως μια χώρα – ηγέτη του ελεύθερου κόσμου όπως γεννήθηκε το 1945 μετά το τέλος του πολέμου είναι ψευδαίσθηση. Που σημαίνει αμέσως ότι οι συνέπειες είναι τεράστιες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Έτσι, η Ευρώπη βρίσκεται απέναντι σε ένα στρατηγικό κενό σε σχέση με τις απειλές που δέχεται. Απειλή από τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της Κίνας, η οποία μέσω του εμπορίου καταλαμβάνει όλο και περισσότερα στρατηγικά σημεία στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Απειλή από την Ρωσία, η οποία εργαλειοποιεί προς το συμφέρον της, στηρίζοντας όλα τα λαϊκιστικά ευρωπαϊκά κινήματα.

Απειλή από Ιράν και Τουρκία, οι οποίες θέλουν να την αποσταθεροποιήσουν και να την ελέγξουν μέσα από το πολιτικό Ισλάμ.

Απέναντι σε αυτές τις απειλές η Ευρώπη βρίσκεται άοπλη. Δεν μπορεί να στηριχθεί σε μια εδαφική σταθερότητα από τότε που η Ρωσία εισέβαλε στην Κριμαία και το Ντομπας, ακυρώνοντας τις συμφωνίες του Ελσίνκι του 1975 περί μη αλλαγής των συνόρων.

Δεν μπορεί να στηριχθεί στην πυρηνική ισορροπία από τότε που η Ρωσία χρησιμοποιεί τους πυραύλους SSC-8 .

Δεν μπορεί να στηριχτεί στις ΗΠΑ οι οποίες αφήνοντας μεγάλους χώρους στις Δημοκρατορίες , δίνουν την αίσθηση φανταστικού συμμάχου.

Για μια νέα Ευρωπαϊκή Ασφάλεια

Συνεπώς η Ευρώπη δεν έχει άλλη επιλογή παρά να μείνει στις αξίες της, όπως το οικονομικό και κοινωνικό της μοντέλο. Και να αναζητήσει ταυτόχρονα τρόπους και μέσα που θα δυναμώσουν την ασφάλεια της. Που σημαίνει ότι πρέπει να μετατραπεί προοδευτικά σε πολιτική δύναμη και σε στρατηγικό πρωταγωνιστή.

Ο Ευρωπαϊκός στρατός μοιάζει με χίμαιρα όσο απουσιάζει ένα κοινό ευρωπαϊκό όραμα. Μια συμφωνία για κοινά ζωτικά συμφέροντα και μια κοινή κουλτούρα δράσης. Αυτές όμως οι ελλείψεις δεν μπορούν να εμποδίσουν μια ευρωπαϊκή στρατηγική ασφάλειας που να θεμελιώνεται σε συγκεκριμένες βάσεις. Όπως, κοινές στρατιωτικές δράσεις, προγράμματα αμυντικής βιομηχανίας, έρευνα (κυρίως σε σχέση με την τεχνητή νοημοσύνη), οικονομική στήριξη βασισμένη σε ευρωπαϊκά κονδύλια της τάξεως περίπου των 13 δισεκατομμυρίων ευρώ. Επίσης χρειάζεται μια αυτόνομη στρατηγική ως προς την μάχη εναντίον της τρομοκρατίας. Έλεγχο συνόρων που ξεκινά από την Μεσόγειο. Έρευνα ως προς το διάστημα και τον κυβερνοχώρο. Αλλά και την εκ νέου ενίσχυση του ΝΑΤΟ δίχως να διώχνει όλο και πιο μακριά της την Ρωσία όπως γίνεται κυρίως τα τελευταία πέντε χρόνια.

Κοντολογίς η δημιουργία μιας συμμαχίας των Δημοκρατιών και της πολυμέρειας αφοπλισμού, εμπορίου, της μάχης εναντίον της κλιματικής αλλαγής, θα μπορούσε να θεμελιώσει μια νέα Ευρώπη όπου θα υπήρχαν κοινά σημεία (ιδιαίτερα στο ζήτημα του περιβάλλοντος) με την Ινδία, την Ιαπωνία, τον Καναδά, το Μεξικό, την Κολομβίας, την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία. Οι συνεχόμενες απειλές που κρέμονται πάνω από το κεφάλι της Ευρώπης υποχρεώνουν ηγέτες και κατοίκους της γηραιάς Ηπείρου να σκεφτούν το ταχύτερα δυνατόν τρόπους που θα δυναμώσουν την Ευρωπαϊκή ασφάλεια. Και ταυτόχρονα θα προστατεύσουν με ηθικό και πολιτικό τρόπο την Ελευθερία που είναι το θεμέλιο πολιτισμού της Ευρωπαϊκής ιστορίας και συνείδησης. 

Previous articleΕυρωπαϊκό Συμβούλιο Καινοτομίας και μοντέρνα Ελλάδα
Next articleΏρα μηδέν για τη χώρα με ΣΥΡΙΖΑ…
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
Ο Δημοσθένης Δαββέτας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer γράφει ήδη από το 1982 άρθρα και δοκίμια για τα περιοδικά και τις εφημερίδες Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux-Arts Magazine, Galleries Magazines, Liberation, Parkett, Risk στις πολιτιστικές στήλες. Από το 2010 αρθρογραφεί για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος. Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, συμμετέχει στην σύνταξη καταλόγων και μονογραφιών σημαντικών καλλιτεχνών για Μουσεία, ενώ δίνει διαλέξεις σε Σχολές Τέχνης και Πανεπιστήμια.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.