Η πυρκαγιά στο Μάτι οδήγησε σε μια τραγωδία. Οι πολίτες ζητούν να αποδοθούν οι ευθύνες στους υπεύθυνους. Εδώ όμως δεν μιλάμε για την πολιτική ευθύνη. Αυτήν την αποδίδει ο λαός. Εδώ μιλάμε για την αντικειμενική – η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και ποινικές ευθύνες. Είναι έτοιμη η Δημοκρατία να αποδώσει την αντικειμενική ευθύνη στα πολιτικά πρόσωπα; Ή μήπως θα θεωρηθεί πολιτική εκδίκηση;


Στο Βασικό Ερώτημα απαντούν οι Μάξιμος Σενετάκης, Θανάσης Κ., Παναγιώτης Μαυρίδης.

Ο Μάξιμος Σενετάκης εξηγεί ότι η επιμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην απόδοση ευθυνών αποτελεί προσπάθεια του Προέδρου της ΝΔ να επαναφέρει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος. Ένα κράτος που είναι σε θέση να αποδίδει Δικαιοσύνη – για να προστατεύεται, κατ” επέκταση, η Δημοκρατία.

Η Δημοκρατία δεν εκδικείται

Ο Θανάσης Κ. υποστηρίζει ότι η Δημοκρατία πρέπει να τιμωρεί. Και προειδοποιεί την Αντιπολίτευση ότι η επιείκεια μπορεί να είναι επικίνδυνη γιατί κουκουλώνει ενοχές και ξεχαρβαλώνει την δημοκρατική νομιμοποίηση.

Από την άλλη, ο Παναγιώτης Μαυρίδης υπενθυμίζει ότι η Δημοκρατία δεν εκδικείται, αλλά Δικαιοσύνη αποδίδει. Κι αυτό δίνει στον Αλέξη Τσίπρα την ευκαιρία να παραιτηθεί και να επιτρέψει στο λαό να του αποδώσει την πολιτική ευθύνη και στην Δικαιοσύνη να του απονείμει τυχόν αντικειμενική ευθύνη που του αναλογεί.


  • ΜΑΞΙΜΟΣ ΣΕΝΕΤΑΚΗΣ
  • ΘΑΝΑΣΗΣ Κ.
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Κυριάκος ήδη κυβερνά

ΜΑΞΙΜΟΣ ΣΕΝΕΤΑΚΗΣ Ο Μάξιμος Σενετάκης σημειώνει ότι πλέον οι πολίτες δεν κοιτούν τι κάνει ή τι δεν κάνει ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτός εμετρήθη. Εκείνον που κοιτούν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο πρόεδρος της ΝΔ, με την τραγωδία στο Μάτι, έδειξε ότι μπορεί να επαναφέρει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος.

Ο Μάξιμος Σενετάκης σημειώνει ότι πλέον οι πολίτες δεν κοιτούν τι κάνει ή τι δεν κάνει ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτός εμετρήθη. Εκείνον που κοιτούν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο πρόεδρος της ΝΔ, με την τραγωδία στο Μάτι, έδειξε ότι μπορεί να επαναφέρει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος.

Είναι πλέον ζήτημα χρόνου. Αργά ή γρήγορα εκλογές θα γίνουν. Ήδη ο προεκλογικός κύκλος άνοιξε. Ο Πρωθυπουργός σταθμίζει τα δεδομένα για να καταλήξει ποια χρονική συγκυρία θα είναι η λιγότερη επιζήμια για τον ίδιο.

Το πρωθυπουργικό δίλλημμα είναι μάλλον ευδιάκριτο. Έχει να προσμερτίσει το κόστος δυο κακών επιλογών.

Από την μια η κακή συγκυρία του Φθινοπώρου. Με νωπές τις πληγές από την τραγωδία στο Μάτι να ακυρώνουν ουσιαστικά το αφήγημα της “καθαρής εξόδου”. Από την άλλη την επίσης κακή συγκυρία τον Μάιο του 2019. Τότε που στις εφιαλτικές μνήμες του καλοκαιριού, θα προστεθούν η κύρωση της συμφωνίας για το Μακεδονικό, οι περικοπές των συντάξεων, η μείωση του αφορολόγητου και ό,τι άλλο απρόοπτο συμβεί σε μια κυβέρνηση που ήδη παρουσιάζει “μεταρρυθμιστική κόπωση” και όχι μόνο…

Έτσι, για τη συγκυρία του Φθινοπώρου ο Αλέξης Τσίπρας ελπίζει να διασώσει όσο πολιτικό κεφάλαιο του απομένει. Για την συγκυρία της Άνοιξης του 2019 κινδυνεύει να το έχει εξαντλήσει πλήρως.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές πως ολοένα και λιγότεροι ασχολούνται με τους προβληματισμούς ή τους οραματισμούς του “44χρονου” Πρωθυπουργού. Το έργο του στα τρισήμισυ χρόνια διακυβέρνησης είναι χειροπιαστό. Οι πολίτες μπορούν να το κρίνουν και να αποτιμήσουν.

Διαισθάνομαι όμως πως το θέμα τους δεν είναι πλέον ο Τσίπρας. Ως Πρωθυπουργός εμετρήθη…

Πλέον, οι πολίτες αξιολογούν τον Μητσοτάκη

Το θέμα είναι, πώς οι πολίτες μετρούν και αξιολογούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τον βλέπουν ήδη να κυβερνά και τον κρίνουν προκαταβολικά. Είναι άλλη μια παραδοξότητα της συγκυρίας. Δεν ακούς πλέον κριτική για το τι κάνει ή δεν κάνει ο Πρωθυπουργός. Ακούς …προκαταβολική κριτική για το τι θα έκανε ή δεν θα έκανε στη θέση του ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Άλλοτε ειρωνικό, άλλοτε ειλικρινές, σίγουρα πάντως δημοφιλές το ερώτημα: “Δηλαδή θα έρθει ο Κυριάκος να μας σώσει;” Ή “δηλαδή ο Κυριάκος θα τα έκανε καλύτερα”

Καταρχήν δεν πιστεύω σε Μεσσίες που σώζουν λαούς. Πιστεύω ότι ένας λαός σώζεται και επιβιώνει μόνο όταν εμπιστεύεται τη Δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Μπορεί η κρίση  να κλόνισε την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δημοκρατία μας. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να καβάλησε το κύμα της “αγανάκτησης” για τη βιαιότητα της απαιτούμενης (και αναγκαίας) δημοσιονομικής προσαρμογής, για να επιβάλλει μια συλλογιστική απαξίωσης των πάντων.

Ευτυχώς όμως, δεν τα κατάφερε. Διότι το “νέο” που θα αντικαθιστούσε το “παλιό”, φάνηκε εμπαθές και ανεπαρκές. Ολοκληρωτικό παρά “προοδευτικό”. Εντέλει καταστροφικό.

Η διαχρονική αξία της ΝΔ

Οπότε ναι. Ο Κυριάκος και η ΝΔ θα τα έκανε και θα τα κάνει πολύ καλύτερα. Όχι μόνο γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι η σύγχρονη εκδοχή του Ευρωπαίου πολιτικού, αλλά και γιατί ηγείται μιας παράταξης με διαχρονική αξία. Διαχρονικό παραμένει κάτι που έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται. Να αυτολογοκρίνεται, να αυτοκαθάρεται, να μεταρρυθμίζεται, να εκσυχρονίζεται, να αλλάζει… Χωρίς να κλονίζει το θεμέλιο της ύπαρξης του, χωρίς να αλλοιώνει τον χαρακτήρα και τον πυρήνα των αξιών του.

Ο σεβασμός στους θεσμούς και στο κράτος δικαίου αποτελεί θεμέλιο της ύπαρξης ενός κράτους. Ο σεβασμός στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών, προϋπόθεση εύρυθμης λειτουργίας της Δημοκρατίας.

Χρειάζεται να επιστρέψουμε στις βασικές έννοιες. Να ξαναδούμε και να καταλάβουμε την αξία της Δημοκρατίας, της Εθνικής Κυριαρχίας, της Δικαιοσύνης, της Ασφάλειας, της Παιδείας, της Ορθοδοξίας.

Ό,τι εκδηλώνει αυταρχικές συμπεριφορές. Ό,τι αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα. Ό,τι εμποδίζει τη Δικαιοσύνη να επιτελεί ανεξάρτητη το έργο της. Ό,τι υπονομεύει την Ασφάλεια και την προστασία του πολίτη. Ό,τι υποβαθμίζει την Παιδεία. Ό,τι αλλοιώνει το θρησκευτικό φρόνημα και την εθνική ταυτότητα, πρέπει να αποκαλύπτεται και να αντιμετωπίζεται.

Μια σειρά από παρεμβάσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στα ζητήματα που προκύπτουν καθημερινά επιβεβαιώνει το σεβασμό του ίδιου και της ΝΔ στις βασικές αξίες που κράτησαν το Έθνος όρθιο στους αιώνες.

Ο Κυριάκος ήδη κυβερνά

Με την τελευταία τραγωδία στο Μάτι έγινε εμφανές και στον πλέον καχύποπτο, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να είναι ο θεματοφύλακας των παραπάνω αξιών. Ότι μπορεί να επαναφέρει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος. Όχι το κράτος πατερούλη που θα δίνει επιδόματα και θα βολεύει ημετέρους. Αλλά σε ένα κράτος που θα παρέχει ίσες ευκαιρίες προς όλους, ασφάλεια και δικαιοσύνη.

Χωρίς ανούσιες υστερίες. Χωρίς φθηνούς μικροπολιτικούς εντυπωσιασμούς. Με σεμνότητα και σεβασμό στα θύματα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε τα αυτονόητα. Απονομή Δικαιοσύνης για τους υπαίτιους της τραγωδίας και πλήρη ανασχεδιασμό του μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας. Χωρίς Δικαιοσύνη, χωρίς Ασφάλεια, το κράτος αποσυντίθεται, η Δημοκρατία αυτοκαταργείται.

Back to the basics, όπως θα έλεγε κάποιος το “ξαναρχίζουμε από τα βασικά” σε άπταιστα …ελληνικά! Χωρίς θεσμούς, χωρίς κράτος δικαίου, χωρίς ασφάλεια, καμία χώρα δεν κυβερνιέται.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το γνωρίζει καλά και έχει ήδη αρχίσει να κυβερνά.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Μάξιμου Σενετάκη στο new deal

Η Δημοκρατία δεν εκδικείται, όμως τιμωρεί

ΘΑΝΑΣΗΣ Κ. Ο Θανάσης Κ. αναγνωρίζει ότι η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Συμπληρώνει όμως ότι πρέπει να τιμωρεί. Στο πλαίσιο αυτό υπενθυμίζει στην Αντιπολίτευση ότι η επιείκεια μπορεί να είναι επικίνδυνη γιατί κουκουλώνει ενοχές και ξεχαρβαλώνει την δημοκρατική νομιμοποίηση. new deal

Ο Θανάσης Κ. αναγνωρίζει ότι η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Συμπληρώνει όμως ότι πρέπει να τιμωρεί. Στο πλαίσιο αυτό υπενθυμίζει στην Αντιπολίτευση ότι η επιείκεια μπορεί να είναι επικίνδυνη γιατί κουκουλώνει ενοχές και ξεχαρβαλώνει την δημοκρατική νομιμοποίηση.

Το ακούω και το διαβάζω τελευταία όλο και συχνότερα… Και συμφωνώ απολύτως! Ιδιαίτερα ως προς το τελευταίο: Τιμωρεί! Πολλοί απ’ όσους το επαναλαμβάνουν, φοβάμαι ότι δεν το εννοούν. Επιμένουν στο «δεν εκδικείται»…

Όμως, η τιμωρία στη Δημοκρατία ΔΕΝ είναι θέμα «εκδίκησης»… Και δεν οδηγεί αναγκαστικά στο διχασμό… Κάποιες φορές, μάλιστα, η δίκαιη τιμωρία εκτονώνει προληπτικά κάθε διάθεση για εκδίκηση. Κι έτσι ενώνει το λαό…

Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια κατακραυγή κατά της κυβέρνησης. Δεν οφείλεται στα εγκληματικά της σφάλματα κατά την πρόσφατα πυρκαγιά στο Μάτι. Η απογοήτευση του κόσμου έβραζε στο υπέδαφος, διαχεόταν παντού μέσα στην κοινωνία καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Κλιμακωνόταν συνεχώς. Και δεν είχε καμία σχέση με αυτό που ονομάζουμε φυσιολογική «κυβερνητική φθορά». Δεν ήταν πολιτική απογοήτευση. Ήταν κοινωνική απόγνωση που πυροδοτούσε ένταση και δεν εκτονωνόταν.

Η τραγωδία στο Μάτι δημιούργησε ψυχολογικό ρήγμα

Όλα αυτά τα ξέραμε πολλούς μήνες πριν…

Η πολύνεκρη καταστροφή στο Μάτι, και ο άθλιος τρόπος που την διαχειρίστηκε η κυβέρνηση, απλώς προκάλεσαν ένα πολιτικό και ψυχολογικό ρήγμα μέσα στην κοινωνία.

Που έχει ποιοτικές και ποσοτικές διαστάσεις πλέον:

Ποιοτικές διαστάσεις:

  1. Η απογοήτευση πολλών με την κυβέρνηση, μετατράπηκε σε τρία πράγματα συμπυκνωμένα: οργή, απέχθεια, αηδία!
  2. Η αντιπαλότητα μετατράπηκε σε ανοικτή εχθρότητα.
  3. Η αίσθηση ότι η κυβέρνηση αδίκησε πολλούς ή κορόιδεψε τους πάντες, μετατράπηκε σε εκδικητική διάθεση εναντίον της…

Και ποσοτικά: Μεταστράφηκαν εναντίον της κυβέρνησης όλοι: Ακόμα και μερικές από τις πιο φιλοκυβερνητικές φυλλάδες. Ειδικά τώρα που φαίνεται πως και οι ξένοι που τους στήριζαν, τώρα πια τους εγκαταλείπουν. (Μέχρι και η διαβόητη ΕΦ.ΣΥΝ, κυκλοφόρησε με τίτλο: Ούτε μια παραίτηση, ούτε λίγα τσίπα! Δεν ξύπνησαν ξαφνικά τα δημοκρατικά ανακλαστική της ΕΦΣΥΝ, Να «διασωθεί» προσπαθεί. Αλλά αυτό κάτι δείχνει…)

Η απέχθεια προς την κυβέρνηση δεν είναι απλώς «μεγάλη» και «διογκούμενη». Είναι πια καθολική! ΔΕΝ έχουμε ξαναδεί τίποτε τέτοιο ως τώρα. Γι’ αυτό και υπάρχει δυσκολία να το διαχειριστούμε…

Οι «αγανακτισμένοι» του 2011, έκαναν μια «εφόρμηση» στην εξουσία. Τα αποτελέσματά της οποίας προκάλεσαν πολύ μεγαλύτερα δεινά και καταστροφές από όλα όσα είχαν προκαλέσει την τότε «αγανάκτηση». Όσοι έλεγαν το 2011 ή το 2012 ή το 2013, «τι άλλο, χειρότερο, μπορεί να μας συμβεί πια», τώρα ξέρουν!

Η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Όμως τιμωρεί

Αυτοί που διαμαρτύρονται σήμερα είναι πολλαπλάσιοι, αλλά διαφορετικού ύφους, διαφορετικές ποιότητας, διαφορετικού «πρόσημου»:

  • ΔΕΝ ζητούν ένα νέο βολικό ψέμα να πιστέψουν. Ζητάνε να τιμωρηθούν όσοι κορόιδεψαν τον κόσμο και χαντάκωσαν τη χώρα.
  • Δεν λαϊκίζουν οι ίδιοι. Ζητούν να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι λαϊκιστές.
  • Δεν ζητάνε εύκολες και ανέξοδες παροχές. Ούτε «τσιμπάνε» πια σε «παροχές». Ζητάνε να τιμωρηθούν όσοι εκμαυλίζουν τον κόσμο με ψεύτικες υποσχέσεις.
  • Δεν βιαιοπραγούν, ούτε εκτονώνονται (ακόμα τουλάχιστον). Σφίγγουν τα δόντια και ζητάνε να μη ξεπουληθεί η πατρίδα τους, και να μη μείνουν ατιμώρητοι όσοι πήραν μια προβληματική χώρα και τη μετέτρεψαν σε Κρανίου Τόπο…

Τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό το προηγούμενο εξάμηνο ένωναν το λαό, δεν κήρυσσαν το μίσος. Και οι αυθόρμητες εκδηλώσεις στις πλατείες, προχθές, με τα κεράκια για τους αδικοχαμένους, δεν είναι πολιτικός «ακτιβισμός». Ούτε οι χιλιάδες που έσπευσαν να βοηθήσουν με κάθε τρόπο τους πυρόπληκτους, όταν το κράτος του ΣΥΡΙΖΑ τα είχε κάνει μαντάρα. Ήταν βαθύτερη έκφραση κοινωνικών συναισθημάτων, χωρίς ντουντούκες πεζοδρομιακών συνθημάτων… Συναισθημάτων αυθεντικών – όχι επικοινωνιακά «επεξεργασμένων», αυθόρμητων – όχι «καθοδηγούμενων» που υποκινούνται από βαθιά κοινωνικά ανακλαστικά - όχι από ιδεολογικές εμμονές.

Συναισθήματα πατριωτικά, συντηρητικά και φιλελεύθερα ταυτόχρονα!

  • Πατριωτικά, γιατί εκφράζουν ως έσχατη καταφυγή των απελπισμένων: την αγάπη προς την «κοινή πατρίδα»,
  • Συντηρητικά, γιατί εκφράζουν την ανάγκη κοινωνικής συσπείρωσης και συνοχής, όταν γύρω υπάρχει η διάλυση και ο καλλιεργούμενος διχασμός.
  • Αλλά και φιλελεύθερα, διότι στον πυρήνα τους εκφράζουν την πίστη στην Ελευθερία του Ανθρώπου και στην Αξιοπρέπεια του Προσώπου, ενάντια σε μια κυβέρνηση που ξεπουλάει εθνικά συμφέροντα, που τρομοκρατεί, απειλεί και καθυβρίζει όσους της αντιστέκονται, που εγκαταλείπει τους πολίτες στην τύχη τους έναντι κακούργων, που αφήνει εντελώς ανυπεράσπιστους τους πολίτες στις καταστροφές, που ζητάει τα ρέστα από τα θύματα και καθυβρίζει τους νεκρούς!

Αστικός πολιτισμός τέλος

Αυτό το κύμα κοινωνικής απέχθειας δεν εκτονώνεται με ανασχηματισμούς, ούτε εξαγοράζεται με υποσχέσεις παροχών (που ελάχιστοι τις πιστεύουν πια, έτσι κι αλλιώς…). Αλλά και δεν τιθασεύεται με επικλήσεις «αστικού πολιτισμού» σε συνθήκες που τίποτε δεν λειτουργεί – κι όταν απέναντι σου έχεις Πολάκηδες και Βερναρδάκηδες και Σκουρλέτηδες…

Προσοχή: Μέχρι τώρα είχαμε «επαγγελματίες προοδευτικούς» εκπαιδευμένους να φωνάζουν, να πιέζουν, να απαιτούν, να τιμωρούν, και να κερδίζουν «διεκδικητικά». Τώρα έχουμε ένα βουβό κύμα κοινωνικής οργής, που δεν φωνάζει, δεν βρυχάται, δεν διεκδικεί, δεν ελπίζει να κερδίσει κάτι χειροπιαστό. Απαιτεί την Ασφάλειά του, υπερασπίζεται την Αξιοπρέπειά του, και ζητάει πια να τιμωρηθούν όσοι προσέβαλαν την Πατρίδα του και τον πέταξαν στα σκυλιά.

Αυτό το φαινόμενο δεν ξέρουμε πράγματι πώς να το αντιμετωπίσουμε. Και καλά θα κάνουμε να μη το υποτιμήσουμε. Γιατί όταν το βουβό κύμα από τα έγκατα της κοινωνίας βγαίνει στην επιφάνεια, γίνεται λάβα και τα καίει όλα…

Απόδοση Δικαιοσύνη και Τιμωρία των υπευθύνων

Ένα αστικό δημοκρατικό κόμμα εξουσίας, μπροστά σε ένα τέτοιο φαινόμενο, πρέπει να ξεκαθαρίσει τα εξής 5 πράγματα:

Πρώτον, στην δημοκρατία τα πολιτικά σφάλματα τιμωρούνται πολιτικά. Αυτοί που τα διέπραξαν καταψηφίζονται.

Δεύτερον, στη δημοκρατία τα ηθικά παραπτώματα των κυβερνώντων στιγματίζονται ηθικά. Αυτοί που τα διέπραξαν εισπράττουν τη δημόσια απαρέσκεια.

Τρίτον, στη δημοκρατία τα ποινικά αδικήματα κατά την άσκηση της εξουσίας, κολάζονται! Για τα πρώτα προβλέπονται οι εκλογές. Για τα δεύτερα οι Εξεταστικές Επιτροπές. Και για τα τρίτα οι Προανακριτικές Επιτροπές - και τελικά τα Ειδικά Δικαστήρια.

Επικίνδυνη η επιείκεια

Τέταρτον, αν τα πολιτικά σφάλματα της διακυβέρνησης δεν αποδοκιμάζονται εκλογικά, όσοι τα διέπραξαν αποθρασύνονται και τα επαναλαμβάνουν. Αν τα ηθικά σφάλματα της εξουσίας δεν στιγματίζονται, όσοι τα διέπραξαν εξαχρειώνονται. Κι αν τα ποινικά αδικήματα των κυβερνώντων δεν τιμωρούνται παραδειγματικά, η ανομία γενικεύεται και η δημοκρατία υπονομεύεται. Σε κάθε περίπτωση η «επιείκεια» απέναντι σε όλα αυτά είναι απαράδεκτη και επικίνδυνη. Είναι πια τοξική. Ιδιαίτερα όταν ήδη υπάρχει κύμα βουβής κοινωνικής οργής...

Ειδικά Δικαστήρια

Πέμπτον, μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ θα γίνουν και Εξεταστικές Επιτροπές και Προανακριτικές Επιτροπές και, όπου προκύψει κάτι χειροπιαστό, θα υπάρξουν και Ειδικά Δικαστήρια. 

  • Το τι έγινε το πρώτο εξάμηνο του 2015 θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το ότι φτάσαμε στο σημείο να επιβληθούν capital controls θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το πώς έγινε η παρωδία δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το πόσο μας στοίχισαν όλο αυτό το «κολλασμένο» εξάμηνο θα απαντηθεί πλήρως: 86 δισεκατομμύρια; 100 δισεκατομμύρια; 200 δισεκατομμύρια;
  • Το ποιος έπαιξε ποιο ρόλο τότε, θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το πώς άνοιξαν τα σύνορα και ήλθε τσουνάμι λαθρομεταναστών που μετά παγιδεύτηκαν στην Ελλάδα, και παραμένουν εγκλωβισμένοι σε hot spots, θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το ποιος ήταν ο ρόλος των περιβόητων ΜΚΟ, ποιες οι σχέσεις κάποιων απ’ αυτές με διακινητές και ποιες οι σχέσεις τους με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το πώς διαλύθηκε η αστυνομία και πως χτίστηκε το «αριστερό παρακράτος» που κατήγγειλε ο πρώτος υπουργός Δημόσιας Τάξης του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Πανούσης, θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το ποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν άμεση σχέση με τα «τάγματα εφόδου» που οργιάζουν ατιμώρητα επί των ημερών του, θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το πώς οργανώθηκε η ασφυκτική παρέμβαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στη Δικαιοσύνη την οποία κατήγγειλαν δεκάδες φορές οι Ενώσεις Δικαστικών (κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ στο παρελθόν!) θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το πώς στήθηκε, πόσους απασχολεί και πόσο στοιχίζει το πελατειακό «παρακράτος» του ΣΥΡΙΖΑ στο δημόσιο, θα απαντηθεί πλήρως. 
  • Το πώς στήθηκαν οι «χρηματοδοτήσεις» ημετέρων στα δημόσια έργα και πόσο στοίχισαν, θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το πώς στήθηκε η χρηματοδοτική «παράγκα» στην Τράπεζα Αττικής – και πόσο στοίχισε – θα απαντηθεί πλήρως.
  • Το πώς στήθηκε η σκευωρία με τη Νοvartis κατά πολιτικών προσώπων, και γιατί δεν διερευνήθηκε καθόλου η πραγματική διάσταση της υπόθεσης με το χρηματισμό γιατρών (όπως συνέβη σε όλο τον κόσμο) θα διερευνηθεί πλήρως.
  • Το πώς στήθηκε το ξεπούλημα του Μακεδονικού και ποιοι έπαιξαν ποιο ρόλο, θα διερευνηθεί πλήρως.
  • Το πώς αφοπλίστηκε η Αστυνομία επί ΣΥΡΙΖΑ, θα διερευνηθεί πλήρως.
  • Το τι έγινε το Δεκέμβριο του 2008 όταν κάηκε η Αθήνα, όπως και το τι έγινε το Μαϊο του 2010, όταν κάηκε η Μαρφίν, θα διερευνηθει πλήρως. Και θα έλθουν στο φώς, όλα τα στοιχεία που υπάρχουν, όλες οι μαρτυρίες και όλες οι φωτογραφίες…
  • Το πώς εγκαταλείφθηκε η Πυροσβεστική χωρίς πτητικά μέσα και χωρίς ανταλλακτικά για τα οχήματα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επιχειρήσει ταυτόχρονα σε δύο μέτωπα της Αττικής (όταν πριν μερικά χρόνια έδινε επιτυχώς τη μάχη σε δεκάδες μέτωπα φωτιάς ταυτόχρονα), ασφαλώς θα διερευνηθεί.
  • Το γιατί άλλαξαν τρείς αρχηγοί στην Πυροσβεστική, ποιοι επιλέγηκαν, με τι κριτήρια επιλέγηκαν, ποιοι εξοβελίστηκαν και πως συνέβη όταν χρειάστηκε, να δείξουν πρωτοφανή… ανυπαρξία, θα διερευνηθεί πλήρως.
  • Το ποιοι έδωσαν την κρίσιμη στιγμή την εντολή να εκτραπεί η κίνηση οχημάτων από τη λεωφόρο Μαραθώνος μέσα στο Μάτι, την ώρα που έμπαινε η φωτιά και έπρεπε να είχε ήδη εκκενωθεί το Μάτι, θα διερευνηθεί πλήρως. Και το γιατί δεν εκκενώθηκε εγκαίρως το Μάτι, θα απαντηθεί επίσης…
  • Το τι λειτουργεί και τι όχι στην ούτως καλούμενη «Πολιτική Προστασία» και γιατί δεν λειτούργησε τίποτε σε μια «μέτρια» πυρκαγιά πριν κάψει μια ολόκληρη κωμόπολη, θα διερευνηθεί πλήρως.

Νέο ξεκίνημα, αλλιώς η χώρα βουλιάζει

Αυτά όλα – και κάμποσα ακόμα - πρέπει να απαντηθούν, για να κάνει η χώρα νέο ξεκίνημα. Γιατί χωρίς νέο ξεκίνημα θα συνεχίσει να βουλιάζει…

Αυτά όλα είναι απαραίτητο να απαντηθούν πλήρως, για να αποκτήσουν ξανά οι άνθρωποι εμπιστοσύνη στη δημοκρατία και στον εαυτό τους. Αυτά όλα είναι απαραίτητα, για να μη μετατραπεί το κύμα της υπόκωφης κοινωνικής οργής σε ηφαιστειακή έκρηξη που θα καταστρέψει τα πάντα. Να στιγματιστούν πρακτικές να αποδοκιμαστούν υπαίτιοι να τιμωρηθούν ένοχοι. Και πολύ «υψηλά ιστάμενοι»…

Οι Έλληνες δίδαξαν στην ανθρωπότητα την Τραγωδία. Τώρα πρέπει να αποδείξουν πως είναι ικανοί και για την Κάθαρση. Την απαραίτητη και αναπόφευκτη κορύφωση της Τραγωδίας. Γιατί χωρίς Κάθαρση η Τραγωδία διαιωνίζεται. Και το σώμα της κοινωνίας σαπίζει… Αυτό που εκτονώνει την κοινωνική οργή και βάζει τα θεμέλια για νέο ξεκίνημα είναι η απαραίτητη Κάθαρση.

Η «επιείκεια» απλώς κουκουλώνει ενοχές, συντηρεί ανυπόφορες στρεβλώσεις και φέρνει πιο κοντά την καταστροφική Έκρηξη. Η Κάθαρση ενώνει το λαό και σταθεροποιεί τη Δημοκρατία. Η επιείκεια («κουκούλωμα» καλύτερα), θρυμματίζει την κοινωνική συνοχή και ξεχαρβαλώνει τη δημοκρατική νομιμοποίηση.

Η δημοκρατία τιμωρεί! Και μόνον έτσι στέκει…

ΥΓ. Κι όσοι, μετά απ’ όσα συνέβησαν, κηρύσσουν το κουκούλωμα στο όνομα της «επιείκειας» και της… «πολιτικής σταθερότητας», είναι δόλιοι και επικίνδυνοι. Η απλώς αθεράπευτοι ανόητοι…

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Θανάση Κ. στο new deal

Η Δημοκρατία δεν εκδικείται, Δικαιοσύνη όμως απονέμει

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ Ο Παναγιώτης Μαυρίδης υπενθυμίζει ότι η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Κι αυτό δίνει στον Αλέξη Τσίπρα την ευκαιρία να προχωρήσει σε παραίτηση. Έτσι θα επιτρέψει στο λαό να του αποδώσει την πολιτική ευθύνη και στην Δικαιοσύνη να του απονείμει την αντικειμενική ευθύνη του αναλογεί. new deal

Ο Παναγιώτης Μαυρίδης υπενθυμίζει ότι η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Και αυτό δίνει στον Αλέξη Τσίπρα την ευκαιρία να προχωρήσει σε παραίτηση. Έτσι θα επιτρέψει στο λαό να του αποδώσει την πολιτική ευθύνη και στην Δικαιοσύνη να του απονείμει την αντικειμενική ευθύνη που του αναλογεί.


Πέραν από τις πολιτικές ευθύνες του Πρωθυπουργού και των υπουργών του για την τραγωδία στο Μάτι, υπάρχουν και οι αντικειμενικές - προφανώς και οι ποινικές…

Η Δημοκρατία, συντεταγμένα και με σεβασμό στο κράτος δικαίου, οφείλει να λειτουργήσει. Εύρυθμη λειτουργία του κράτους και κατ’ επέκταση της Δημοκρατίας, χωρίς απονομή Δικαιοσύνης δεν νοείται.

Η Δικαιοσύνη οφείλει να επιτελέσει στο ακέραιο το έργο της. Να εξειδικεύσει την αντικειμενική ευθύνη για την τραγωδία στο Μάτι, να προσδιορίσει τις ευθύνες και να τις αποδώσει αναλογικά.

Η πολιτική ευθύνη είναι άλλο ζήτημα. Είναι πολιτικό. Είναι άλλο το έργο της πολιτικής ηγεσίας και άλλο της δικαστικής. Δυο αυτοτελείς πυλώνες της Δημοκρατίας που λειτουργούν ανεξάρτητα τηρώντας την αρχή της διάκρισης των εξουσιών.

Η πολιτική ευθύνη διαμορφώνεται στη συνείδηση των πολιτών και αποδίδεται από το εκλογικό σώμα, δηλαδή το λαό.

Ευκαιρία Τσίπρα η παραίτηση

Για αυτό και ο Πρωθυπουργός οφείλει να παραιτηθεί. Για να επιτρέψει στον, καθ’ ύλην αρμόδιο στις Δημοκρατίες, λαό, να του αποδώσει τις πολιτικές ευθύνες που του αναλογούν μέχρι σήμερα.

Ανάληψη πολιτικής ευθύνης που δεν συνεπάγεται παραίτηση είναι μια ρητορική υπεκφυγή. Όσο η προχειρότητα, η ανευθυνότητα, η ανικανότητα του Πρωθυπουργού και των υπουργών του, αποκαλύπτεται. Όσο όλα τα προσχήματα για ευθύνες άλλων καταρρέουν. Όσο ο αριθμός των νεκρών ανεβαίνει, η στάση του πρωθυπουργού αγγίζει (αν δεν υπερβαίνει) τα όρια του κυνισμού, του αμοραλισμού, του χυδαίου.

Ο πρωθυπουργός δεν έχει κανένα λόγο να εκτείθεται άλλο. Ο Βασιλιάς είναι γυμνός! Το βλέπουν όλοι πλέον.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν χρειάζεται να σπαταλήσει το όποιο πολιτικό κεφάλαιο τού έχει απομένει. Θα το χρειαστεί για τη συνέχεια… Δεν χρειάζεται καν να επιδείξει πολιτική γενναιότητα και να παραιτηθεί. Αρκεί να σκεφτεί κυνικά και απολύτως ρεαλιστικά το προσωπικό του συμφέρον. Η παραίτηση είναι ευκαιρία. Όχι για να αποδράσει. Αλλά για να μην επιβαρύνει περαιτέρω τη θέση του.

Ό,τι και να έγινε στο Μάτι. Όποια και αν είναι τα αίτια, παλιά νέα, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι η Ιστορία θα γράψει ότι επί Πρωθυπουργίας Αλέξη Τσίπρα κάηκαν και πνίγηκαν πάνω από 100 άνθρωποι σε δυο περιοχές της Αττικής που απέχουν μόλις μισή ώρα από το σημείο που ασκεί τα πρωθυπουργικά του καθήκοντα…

Ασυγχώρητος ο διχασμός

Είναι ευκαιρία λοιπόν για τον Αλέξη Τσίπρα να επιδείξει στοιχειώδη πολιτική διορατικότητα. Να παραιτηθεί για να εκτονώσει το θυμό και την οργή του κόσμου. Διότι όσο δεν ικανοποιείται το περί δικαίου αίσθημα, ο θυμός θα φουντώνει. Θα φουντώνει γιατί οι πολίτες δεν θα τον βλέπουν μόνο ως ένα πολιτικό που είπε “ψέματα” για να κερδίσει την εξουσία (δεν ήταν ο μόνος). Δεν θα τον βλέπουν ως δημαγωγό (δεν ήταν ο μόνος). Δεν θα τον βλέπουν ως ανίκανο (δεν είναι ο μόνος). Δεν θα τον κατατάξουν στη συνείδηση τους ως “γκαντέμη” (δεν θα είναι ο πρώτος).

Για όλα τα παραπάνω μπορεί να ζητήσει συγνώμη. Εκείνο όμως που κανείς δεν θα του συγχωρήσει και η Ιστορία θα του χρεώσει αμείλικτα είναι αν επιχειρήσει να διχάσει το λαό. Διότι η πόλωση και ο διχασμός είναι μονόδρομος αν επιδιώξει να παραμένει στην εξουσία… Και ο Αλέξης Τσίπρας θα χρεωθεί αποκλειστικά ακόμα μια, βαρύτερη αυτή τη φορά, πολιτική ευθύνη. Ευθύνη που ούτε ο λαός, ούτε η Ιστορία θα του συγχωρέσουν.

Στη Δικαιοσύνη για τη δεύτερη ευκαιρία 

Αν όμως ο Αλέξης Τσίπρας αδράξει την ευκαιρία και παραιτηθεί τώρα, θα έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει και να διεκδικήσει μια δεύτερη ευκαιρία…

Θέτοντας τον εαυτό του στην κρίση της Δικαιοσύνης για τυχόν αντικειμενικές του ευθύνες, δεν θα επιδείξει απλώς πολιτική γενναιότητα. Θα δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία της κάθαρσης. Δεν θα επιδείξει δείγμα δημοκρατικής ευθύνης. Θα δείξει ότι πράγματι αντιλαμβάνεται το τρόπο που λειτουργεί η Δημοκρατία (την οποία συχνά επικαλείται).

Και αντίστοιχα θα έχει την ευκαιρία να διαπιστώσει ότι η Δημοκρατία μπορεί να απονέμει Δικαιοσύνη, αλλά δεν εκδικείται.

Τότε είναι που θα θέσει τους πολιτικούς του αντιπάλους, ενώπιον των δικών τους πολιτικών ευθυνών. Αυτοί είναι τότε που θα πρέπει να αποδείξουν ότι δεν επιδιώκουν την πολιτική του εξόντωση - αυτά συμβαίνουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Αλλά ότι αξιώνουν το αυτονόητο. Δηλαδή την εύρυθμη λειτουργία του Πολιτεύματος. Διότι σε διαφορετική περίπτωση, χωρίς την απόδοση Δικαιοσύνης το Πολίτευμα αυτοκαταργείται.

Όταν λοιπόν η Δικαιοσύνη αποδώσει τις ευθύνες με τις ανάλογες ποινές, η όποια δημοκρατικά εκλεγμένη πολιτική ηγεσία θα τις αξιολογήσει με αίσθημα πολιτικής ευθύνης απέναντι σε έναν λαό και μια Δημοκρατία που γνωρίζει να μην εκδικείται, να συγχωρεί και να αμνηστεύει...

Η τραγωδία στο Μάτι εκ των πραγμάτων δοκιμάζει τα όρια ανοχής του Πολιτεύματος και κατ’ επέκταση (αν αυτά δεν επιδείξουν ανθεκτικότητα) τα όρια της κοινωνικής συνοχής και της εθνικής ενότητας.

Δε νοείται στον 21ο αιώνα των πολλαπλών προκλήσεων, η Ελλάδα να πορεύεται με τα εμφυλιοπολεμικά τραύματα - ούτε ακόμα χειρότερα, να δημιουργεί νέα.

Η ενότητα του Έθνους και του λαού είναι απαράβατος όρος εθνικής επιβίωσης.

Το σκίτσο είναι του Θοδωρή Μακρή Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Παναγιώτη Μαυρίδη στο new deal

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.