Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος σημειώνει πως το να μετατρέψει ο Ταγίπ Ερντογάν την Αγιά Σοφιά σε τζαμί συνιστά πράξη με ύψιστη συμβολική σημασία. Αποσκοπεί στο να επιβεβαιώσει τον εξισλαμισμό της χώρας του και την προώθηση του Ισλάμ εκτός αυτής. Για παράδειγμα στην Αφρική…


Μετά από έξι αιώνες Οθωμανικού Σουλτανάτου, πριν 97 χρόνια, ο Μουσταφά Κεμάλ, στρατηγός που επονομάστηκε «πατέρας»των Τούρκων (Ατατούρκ), βαθύτατα αντισλαμιστής, εγκαινίαζε την Τουρκική Δημοκρατία. Η προσπάθεια του ήταν να φέρει τους Τούρκους όσο πιο κοντά στην Δύση.

Έτσι, σφυρηλάτησε ένα έθνος – κράτος, από τις στάχτες μιας καταρρακωμένης Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ένα κράτος που ίσως και να μην είχε τη σημερινή του μορφή χωρίς τα μπαούλα με χρυσό του Λένιν.

Μονοκομματικό και συγκεντρωτικό. Με οικονομία ελεγχόμενη από τους στρατηγούς, το κεμαλικό καθεστώς για να επιβιώσει τότε άνοιξε πολλές πόρτες στην δυτική νεωτερικότητα. Όμως παρέμενε και μουσουλμανικό. Ιδιαίτερα στις περιοχές της βαθιάς Τουρκίας, αυτής της Ανατολής.

Η κατάσταση όμως, αλλάζει σήμερα. Ο ηγέτης της αλλαγής αυτής είναι ο σημερινός πρόεδρος της Τουρκίας. Σε αντίθεση με τον Κεμάλ τα “οράματα” του Ερντογάν κάθε άλλο παρά νεωτερικά και φιλοδυτικά είναι. Για αυτό προέχει να δει κανείς ποιος είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τι μπορεί να κάνει, ώστε να πετύχει τους στόχους του.

Ποιος είναι ο Ταγίπ Ερντογάν

Κατά τον Τούρκο συγγραφέα και τακτικό αρθρογράφο της επιθεώρησης “Foreign Affairs” Καγιά Γκεντς, “ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ο πιο αινιγματικός πολιτικός που αναδύθηκε στην 97χρονη ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας. Είναι πολωτικός και δημοφιλής. Αυταρχικός και πατρικός. Υπολογιστής και ασαφής.

Η ιδεολογία του Ερντογάν μετατοπίζεται κάθε λίγα χρόνια. Και φαίνεται να συνθέτει τον δικό του οδικό χάρτη καθώς προχωράει.

Είναι ευέξαπτος. Αρπάζει πακέτα τσιγάρων από πολίτες για να προσπαθήσει να τους αναγκάσει να κόψουν το κάπνισμα. Κατσαδιάζει δημοσιογράφους που του απευθύνουν δύσκολες ερωτήσεις. Και κάποτε έφυγε από τη σκηνή μετά από μια θυμωμένη ανταλλαγή λόγων με τον Ισραηλινό πρόεδρο στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός.

Μπορεί επίσης να είναι εξαιρετικά υπομονετικός. Του πήρε 16 χρόνια για να σφυρηλατήσει αυτό που αποκάλεσε “νέα Τουρκία”. Μια οικονομικά αυτοδύναμη χώρα με περιθωριοποιημένη αντιπολίτευση και υποτακτικό Τύπο. Ο Ερντογάν έχει μετατρέψει τη λαϊκή του εντολή σε εξουσία. Και έχει χρησιμοποιήσει αυτήν την εξουσία για να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις της Τουρκίας με τον υπόλοιπο κόσμο.

Επιρροή και φυλακή

Έχει επεκτείνει την τουρκική επιρροή στη Συρία και στο βόρειο Ιράκ. Και έχει μετατοπίσει την Τουρκία – μέλος του NATO – προς την Κίνα, το Ιράν και τη Ρωσία. Η χρήση της εξουσίας του έχει επίσης δημιουργήσει διαφωνίες μεταξύ των φεμινιστών, των αριστερών και της κοσμικής μεσαίας τάξης. Επίσης αντιδράσεις προκαλεί και η οικονομική διαπλοκή που έχει υφανθεί στις μέρες του.

Στη θητεία τού Ερντογάν, η Τουρκία έχει γίνει η μεγαλύτερη φυλακή για δημοσιογράφους παγκοσμίως. Φυλακίζονται επίσης κινηματογραφιστές, μυθιστοριογράφοι, φωτογράφοι και ακαδημαϊκοί. Η Τουρκία έχει απαγορεύσει τις πορείες των γκέι και τρανσέξουαλ από το 2015”.

Γεννημένος το 1954 στην Κασίμπασα, μια σκληρή συνοικία της Κωνσταντινούπολης, γιος του καπετάνιου του πορθμείου, ο Ερντογάν από την ηλικία των 15 ετών “γοητεύτηκε” από τις αντιδυτικές ιδέες του ισλαμιστή πολιτικού Νετσμετίν Ερμπακάν. Και έφηβος προσχώρησε στη Νεολαία του κόμματός του, Εθνική Σωτηρία. (Υπενθυμίζουμε ότι το κόμμα του Ερμπακάν είχε ταχθεί υπέρ της ισλαμικής επανάστασης στο Ιράν. Ήταν υπέρ της διακοπής των σχέσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ο πρόεδρος του αποκαλούσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τον ΟΟΣΑ “νέους σταυροφόρους της Δύσης”.)

Στο κόμμα της Ευημερίας

Από την πλευρά του, ο Ερντογάν, μετά τη στρατιωτική του θητεία, για ένα διάστημα εργάστηκε ως στέλεχος σε εργοστάσιο λουκάνικων. Σύντομα όμως οι φίλοι του ισλαμιστές τον κάλεσαν να εργαστεί με πλήρες ωράριο στο Κόμμα της Ευημερίας το οποίο ο Ερμπακάν ίδρυσε μετά την απαγόρευση του αρχικού ΕΚΣ.

Ως ο επαρχιακός ηγέτης του κόμματος στην Κωνσταντινούπολη, ο Ερντογάν έκανε ομιλίες κατά της “φαύλης νέας παγκόσμιας τάξης”. Διαμαρτυρόταν για τον πόλεμο του Κόλπου. Και υπερασπιζόταν τα έκτροπα των ισλαμικών ανταρτικών ομάδων στον αλγερινό εμφύλιο πόλεμο.

Ήρωας από την φυλακή

Με άλλα λόγια ήταν υπέρ των σφαγών του FIS και των τρομοκρατικών του χτυπημάτων. Με βάση λοιπόν μια σειρά εμπρηστικών εκδηλώσεων, το 1998, το Ανώτατο Δικαστήριο της Τουρκίας έκλεισε το Κόμμα της Ευημερίας. Και έπειτα από μια φλογερή ομιλία σε μια συγκέντρωση, ο Ερντογάν κατηγορήθηκε για υποκίνηση μίσους και καταδικάστηκε σε δέκα μήνες φυλάκισης. Το νομικό στίγμα, το οποίο ο δικαστής σχεδίαζε ως τρόπο για να τερματίσει την καριέρα του, μεγιστοποίησε τη δημοτικότητα του Ερντογάν. Οι θρησκευόμενοι Τούρκοι τον θεωρούσαν ως τη φωνή τους, την οποία το κράτος θέλησε να φιμώσει.

Όταν βγήκε από τη φυλακή, ο Ερντογάν ήταν έτοιμος να ακολουθήσει την πορεία προς την εξουσία. Μια πορεία που ολοκληρώθηκε με την άνοδο του στην προεδρία της χώρας του. Πρόθεσή του να εξισλαμίσει πλήρως την τουρκική κοινωνία, με βάση τον σουνιτισμό. Χωρίς όμως να την απομακρύνει οριστικά από τη Δύση.

Εξισλαμισμός της Τουρκίας

Σε αυτή του την προσπάθεια, εντάσσεται και η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί από Μουσείο που ήταν από το 1934 και μετά. Είναι μια συμβολική ενέργεια του νέου Σουλτάνου με πολλούς παραλήπτες. Και ξεκάθαρα μηνύματα για όσους θέλουν και μπορούν να διαβάζουν την πραγματικότητα.

Αυτό το στοίχημα του Ερντογάν κρύβει πολλούς κινδύνους για την Ελλάδα. Η οποία όσο πιο πολύ δένεται με τη Δύση, τόσο μεγαλώνουν τα προβλήματα του Τούρκου ηγέτη.

Υπ’ αυτή την έννοια πολλές από τις κινήσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, όπως για παράδειγμα οι στενές σχέσεις της με το Ισραήλ, είναι εξαιρετικά πετυχημένες. Στην ουσία αποτελούν ασπίδα για τη χώρα. Ίσως δε να είναι και το μεγάλο της ατού, στην περίπτωση που ο νέος Σουλτάνος θα θελήσει να προκαλέσει μια δια της βίας διαπραγμάτευση για υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ και αιγιαλίτιδα ζώνη.

Ιδιαίτερα δε τώρα, που η πλήρης ανεπάρκεια του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, αποδυναμώνει την Ατλαντική Συμμαχία. Και μετατρέπει σε ξέφραγο αμπέλι τη Μέση Ανατολή.

Προηγούμενο άρθροΓιώργος Σκούρας: Η δική του Νεμέα
Επόμενο άρθροΕίναι πολλοί οι δράκοι Κυριάκο
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.