Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος εξηγεί γιατί η Αριστερά πολεμά την Παιδεία, γιατί επεδίωξε και πέτυχε την στρατηγική κατάληψη των ΜΜΕ και πως ο μαρξιστής Ιταλός διανοούμενος Αντόνιο Γκράμσι πρότεινε να αφανιστεί ο φιλελευθερισμός και η κριτική σκέψη.


Υποτίθεται ότι για ένα κομμάτι της ελληνικής κομμουνιστικής αριστεράς, αυτής που για λόγους τακτικής είχε εγκαταλείψει τον σταλινισμό ως μέσο ασκήσεως της εξουσίας, ο διανοούμενος Αντόνιο Γκράμσι ήταν ο μέγας θεωρητικός της. Διότι αυτό που διαφοροποιούσε τον Ιταλό μαρξιστή από τους παραδοσιακούς θεμελιωτές του μαρξισμού-λενινισμού ήταν η εγκατάλειψη της λενινιστικής αντίληψης καταλήψεως της εξουσίας, με την διδασκαλία της βαθμιαίας ιδεολογικής μόλυνσης της κοινωνίας.

Με διαφορετικά λόγια, ο Αντόνιο Γκράμσι (1891-1937) πρέσβευε ότι η καταστροφή των μηχανισμών του αστικού κράτους δεν έπρεπε να γίνει βίαια. Έπρεπε να γίνει σταδιακά. Μέσω της φθοράς της φιλελεύθερης ιδεολογίας και του αφανισμού της σε «σιγανή φωτιά», όπως έγραφε. Κατά τον Ιταλό μαρξιστή, η σιγανή καταβρόχθιση του αντίπαλου έχει μεγαλύτερη σημασία από τον άμεσο εκμηδενισμό του. Προέχει, έτσι, η ιδεολογική επεξεργασία της συνειδήσεως στα σχολεία και στα Μέσα της μαζικής ενημέρωσης, με παράλληλη διείσδυση στο κράτος, η οποία θεωρείται ευκολότερη από την συνολική διάβρωση των συνειδήσεων.

Στρατηγική κατάληψη των ΜΜΕ

Οι θεωρίες του Γκράμσι, μάς έλεγε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Ιταλός φιλελεύθερος ευρωβουλευτής Έντσο Μπεττίτσα, φαίνονται ειδικά σχεδιασμένες για τις τεράστιες δυνατότητες που δημιουργήθηκαν από τα ΜΜΕ. Στον σύγχρονο κόσμο ό,τι δεν διαδόθηκε από τον Τύπο ή την τηλεόραση είναι σαν να μην υπάρχει. Γι’ αυτό, ο έλεγχος των ΜΜΕ, αλλά και της παιδείας, ισοδυναμεί με την δημιουργία της ιστορίας. Ισοδυναμεί, δηλαδή, με πραγματική επανάσταση. Μπορούμε έτσι να πούμε ο Αντόνιο Γκράμσι ήταν ο άνθρωπος της εποχής του. Ήταν αυτός που τεκμηρίωσε συστηματικά την στρατηγική καταλήψεως των ΜΜΕ και διαβρώσεως της παιδείας. Τόνιζε ότι αυτή προετοιμάζει τον ερχομό στην εξουσία και όχι η βίαιη κατάληψή της.

Στο πλαίσιο αυτό, το σχολείο πρέπει να είναι χώρος αντιπαράθεσης. Με τους εκπαιδευτικούς να παίζουν τον ρόλο του «αναμορφωτή διανοούμενου». Ήτοι του ανθρώπου που θα αμφισβητεί την κυρίαρχη ιδεολογία. Στο επίπεδο αυτό, όμως, τα πράγματα περιπλέκονται στην Ελλάδα.

Πως διαβρώθηκε η Παιδεία

Στην χώρα μας, από το 1975 και μετά, ιδιαίτερα δε με τον Ν. 1262/1982, το εκπαιδευτικό σύστημα κομματικοποιήθηκε. Στην ουσία περιήλθε στην εξουσία της αριστεράς και των πρασινοφρουρών της εποχής εκείνης. Την ίδια περίοδο, συντριπτική ήταν και η ιδεολογική ηγεμονία των ίδιων δυνάμεων στα Μέσα μαζικής επικοινωνίας και στον χώρο του βιβλίου. Για μία μακρά περίοδο, παιδεία και ΜΜΕ ήσαν χώροι όπου κυριαρχούσε η άμετρη καταδημαγώγηση. Από πρόσωπα και οργανισμούς που μονοπωλούσαν υποκριτικά την «προοδευτικότητα» και την «δημοκρατία». Οι δε φοιτητές, καθοδηγούμενοι από απατεώνες της πολιτικής και της παιδείας, «αγωνίζονταν» να πάνε ακόμη πιο κάτω το επίπεδο των σχολείων και των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.

Έτσι στην Ελλάδα η ελεύθερη κριτική σκέψη υπέστη πραγματική συντριβή. Μαζί με αυτήν, καταβυθίστηκε και η έννοια του ελληνισμού, ως πηγής του ορθού λόγου. Το γεγονός ότι σήμερα τρεις Έλληνες στους δέκα θεωρούν ότι ψεκάζονται και ένας στους πενήντα πιστεύει ότι η γη είναι επίπεδη, δεν πρέπει να εκπλήσσει. Είναι η περίτρανη απόδειξη του θριάμβου του σκοταδιστικού λαϊκισμού. Θρίαμβος σε μία αμόρφωτη και ιδεολογικώς αλλοτριωμένη στον φαιοκόκκινο ολοκληρωτισμό κοινωνία. Μια κοινωνία η οποία πριν απ’ όλα έχει απωλέσει το ελληνικό ήθος της. Και επ’ ουδενί δεν πρέπει να το ξαναβρεί.

Φιλελευθερισμός, κριτική σκέψη οι εχθροί των καιροσκόπων

Επ’ ουδενί η ελληνική κοινωνία δεν πρέπει να ανοιχθεί στο αύριο. Γιατί αυτό είναι συνυφασμένο με την πλήρη απελευθέρωση της γνώσης και την ταχύτατη, αν όχι στιγμιαία, μεταφορά της σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης. Γνώση και κριτικό πνεύμα, όμως, είναι οι μεγάλοι εχθροί του σκοταδιστικού λαϊκισμού και της άκρατης ψευδολογίας. Είναι τα ισχυρά μέσα αντίστασης στην χυδαία προπαγάνδα και στην κουλτούρα του φόβου. Αυτά που καλλιεργούν και χρησιμοποιούν οι δυνάμεις της απάτης και του ζόφου.

Την ώρα, λοιπόν, που η σημερινή εξουσία βυθίζεται στην αναξιοπιστία της, η διάλυση της παιδείας είναι επένδυση για το πολιτικό της μέλλον. Είναι ένα από τα τελευταία της προπύργια, στην προσπάθειά της να διαιωνίζεται η Ελλάδα της ακινησίας. Αυτή στην οποία τον πρώτο λόγο θα έχουν οι απαίδευτοι, οι καιροσκόποι και οι αχθοφόροι του ψεύδους και του μίσους.

Previous articleΟι υποσχέσεις πρέπει να τηρούνται
Next articleΜε οδηγό το ψεύδος
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.