Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος εξηγεί γιατί το όχι από το Βερολίνο στην αναστολή αύξησης του ΦΠΑ στα πέντε ελληνικά νησιά, είναι μήνυμα για να μπει φρένο στην προεκλογική παροχολογία και την προσέγγιση Αθήνας και Ουάσινγκτον.


Είναι αστείο να πιστεύει κανείς ότι η Γερμανία αντιδρά στην εκταμίευση της δόσης για την Ελλάδα επειδή η αναστολή της αύξησης του ΦΠΑ σε πέντε επιβαρυμένα από το μεταναστευτικό νησιά του Αιγαίου θα κοστίσει στον προϋπολογισμό μας 28 εκατομμύρια ευρώ. Πρόκειται για ψίχουλα. Πολλώ μάλλον όταν ο στόχος για το πρωτογενές πλεόνασμα υπερκεράστηκε κατά 4 δισεκατομμύρια ευρώ πέρυσι. Και, ως φαίνεται, θα ξεπεραστεί και φέτος. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα έχει δύο σκέλη και βρίσκεται αλλού. 

Όχι σε ΦΠΑ φρένο στην παροχολογία

Κατ’ αρχήν, οι Γερμανοί, άνθρωποι που βλέπουν συνήθως μακρύτερα από την μύτη τους. Ακούνε τον Έλληνα πρωθυπουργό να λέει ότι στις 21 Αυγούστου θα ανακτήσουμε τα κλειδιά του θησαυροφυλακίου. Και την υπουργό Εργασίας να δηλώνει ότι με την ολοκλήρωση του προγράμματος στις 20 Αυγούστου η κυβέρνηση θα εξετάσει τα δεδομένα. Και θα προβεί στις απαραίτητες κινήσεις όσον αφορά στο θέμα των συντάξεων. Προφανώς το Βερολίνο κατάλαβε πως είμαστε έτοιμοι για το ξήλωμα του πουλόβερ. Επειδή όμως οι Γερμανοί είναι πρακτικοί άνθρωποι, κινήθηκαν προληπτικά. Και μάς έκοψαν τον αέρα μόλις αρχίσαμε να ψάχνουμε την κλωστή.

Προφανώς θα βρούμε εύκολα 20 εκατ. ευρώ ισοδύναμα και η εξάμηνη αναστολή της αύξησης του ΦΠΑ θα ισχύσει. Επίσης, θα πάρουμε την δόση, γιατί τα περισσότερα θα πάνε στο αποθεματικό για την εξυπηρέτηση των δανειακών αναγκών μας. Ωστόσο, τα προβλήματα της χώρας δεν θα έχουν λυθεί. Οι διαρθρωτικές αδυναμίες της παραμονεύουν και είναι κραυγαλέες. Κατά συνέπεια, η Ελλάδα θα ξανακτυπήσει την πόρτα της Γερμανίας. Όσο και αν κάποιοι την καθυβρίζουν κάνοντας όμως δουλειές μαζί της. Σε οικονομικό λοιπόν επίπεδο, η Γερμανία θέλει να προλάβει καταστάσεις. Άλλωστε, όπως μάς πληροφορεί η λαϊκή σοφία, όποιος φυλάει τα ρούχα του κρατάει τα μισά.

Το φλερτ Αθήνας – Ουάσινγκτον ενοχλεί το Βερολίνο

Υπάρχει όμως και η γεωπολιτική διάσταση στο όλο θέμα. Τον τελευταίο καιρό ο Έλληνας πρωθυπουργός «φλερτάρει» όλο και πιο ανοικτά με τον Ντόναλντ Τραμπ, τον πλέον αντιγερμανό Αμερικανό πρόεδρο. Όχι μόνον τού κάνει αρκετά χατίρια. Αλλά στηρίζει και αρκετές από τις θέσεις του, ιδιαίτερα σε θέματα αμυντικής στρατηγικής και των σχετικών δαπανών της. Εμμέσως πλην σαφώς, οι Γερμανοί υποπτεύονται ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν το έχει τίποτα να «πουλήσει» την σημερινή –προβληματική, είναι η αλήθεια– Ευρώπη αν αυτό εξυπηρετεί δικούς του στόχους παραμονής και νομής της εξουσίας.

Έτσι, η γερμανική πλευρά έκρινε σκόπιμο να στείλει μέσω του ΦΠΑ των ελληνικών νησιών και ένα γενικότερο μήνυμα στην κυβέρνηση της χώρας μας –η οποία έχει ανάγκη την Γερμανία και για άλλους, μη αμιγώς οικονομικούς λόγους.

Από την άποψη αυτή, μία πειστική απάντηση του πρωθυπουργού προς την Γερμανία θα ήταν να βάλει μπρος κάποιες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, ικανές να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη. Η δε τελευταία αποτελεί και κορυφαίο έλλειμμα της χώρας.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου στο new deal

Previous articleΤο φιάσκο με τις υπογραφές των "επωνύμων"
Next articleΟ εθνολαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

1 COMMENT

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.