Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κώστας είναι οικονομολόγος. Γεννήθηκε το 1953 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ήθελε να γίνει Αρχαιολόγος αλλά σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Το 1979 προσλήφθηκε ως Ελεγκτής στην μετά είκοσι χρόνια «δολοφονηθείσα» ελεγκτική εταιρία Arthur Andersen. Από τότε πήρε το δρόμο της επιχειρηματικής οργάνωσης και της πληροφορικής. Άρα τον Αύγουστο του 2011 συμπληρώνει 32 χρόνια έντονης επαγγελματικής εμπειρίας στην πρώτη γραμμή των θεμάτων εκσυγχρονισμού και οργάνωσης των επιχειρήσεων.
Τα τελευταία 22 χρόνια είναι επιχειρηματίας της τεχνολογίας. Έχει εμπειρίες συνεργασίας μέσα από εκατοντάδες εταιρίες και οργανισμούς σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Βρετανία, η Κύπρος, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Ιταλία, οι ΗΠΑ, η Βουλγαρία, η Γερμανία και άλλες, όπου λειτούργησε ως προμηθευτής και σύμβουλος υπηρεσιών και λογισμικού.
Για δυο χρόνια υπήρξε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
βημα μετεωρο …και δειλο

ΒΗΜΑ ΜΕΤΕΩΡΟ …ΚΑΙ ΔΕΙΛΟ

Στην  αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης τόσο η Ευρώπη όσο και η Ελλάδα σε κάθε τους κίνηση κάνουν ένα βήμα δειλό, πάντα καθυστερημένο και – αφού κάνουν οτιδήποτε, μετά το αφήνουν ημιτελές να περιμένει το επόμενο στάδιο της κρίσης. Αυτό είναι το πρώτο γενικό συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει εύκολα κανείς από το φθινόπωρο του 2009 και μέχρι τώρα.

Σήμερα αναρωτιέται ο ελληνικός λαός αν θα επιλέξει ή όχι την ανατροπή (επαναδιαπραγμάτευση, αναθεώρηση κ.λπ.) του μνημονίου που η ίδια η επίσημη κυβέρνησή του στηριζόμενη στα 2/3 της Βουλής, υπέγραψε μόλις πριν λίγους μήνες.

Οι σημερινές κινήσεις των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων προκαλούν παγκόσμια ανησυχία, κατά πόσο ένα δημοκρατικό κράτος μπορεί να ανατρέπει διεθνείς υπογεγραμμένες συμβάσεις, πράγμα αυτονόητο και αδιανόητο να μην ισχύει. Αλλά είχαμε τρεις τουλάχιστον ιστορικές στιγμές με ευκαιρίες να μη συναινέσουμε στην πολιτική λιτότητας και στο τέλος να μην υπογράψουμε κανένα μνημόνιο, τον Ιανουάριο 2010, στις 28 Οκτωβρίου 2010 και το φετινό χειμώνα. Μια οποιαδήποτε άλλη ηγεσία εκείνων των στιγμών θα είχε διερευνήσει ΤΟΤΕ την απειλή εξόδου, την επίπτωση της μη ανάπτυξης και όλα όσα τώρα όλες σχεδόν οι πολιτικές πτέρυγες αποκηρύσσουν. Θα είχε αναπτύξει ένα σχέδιο εξόδου από τη (δική μας) κρίση. Θα είχε ρωτήσει το λαό, πριν υπογράψει, αφού η Βουλή ήταν ανεπαρκής. Τίποτε από αυτά δεν κάναμε. Τώρα αποτάσσουμε την λιτότητα που μας επέβαλαν σαν όρο δανεισμού τον οποίο εμείς ζητήσαμε. Οι εντυπώσεις για εσωτερική κατανάλωση, εξαγόμενες, εξαγριώνουν τους συνεταίρους μας. Μπερδέψαμε το σχέδιο ανάκαμψης με τις συμβάσεις, τις πολιτικές ατάκες με τις διεθνείς δεσμεύσεις. Αυτή δεν είναι στάση, είναι ανευθυνότητα που χρεώνεται στον ελληνικό λαό συλλήβδην.

Στις εκλογές του Ιουνίου καλούνται οι ψηφοφόροι να διορθώσουν ένα ακόμη λάθος: το μη σχηματισμό κυβέρνησης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις 6 Μαΐου. Και τώρα οι επίδοξοι κυβερνήτες επιδίδονται σε αγώνα προσηλυτισμού των αποτυχόντων νεοκομματαρχών. Με άλλα λόγια η κυβερνησιμότητα των προγραμματικών (;) θέσεων της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ θα ενισχυθούν με την προσθήκη των καταψηφισθέντων από το λαό, μικρών νεοπαγών κομμάτων! Και όποιος κερδίσει θα σχηματίσει κυβέρνηση, ισχυρή και ικανή για να αντιμετωπίσει τα μεγαλύτερα και πιεστικότερα προβλήματα της ελληνικής ιστορίας! Οίκοθεν συνάγεται πως η βιωσιμότητα της όποιας κυβέρνησης προκύψει στις 18 Ιουνίου θα κρίνεται μέρα μέρα από το εκάστοτε φύσημα μη ούριου ανέμου. Αλλά κάθε άλλο παρά ούριος άνεμος αναμένεται. Ποιος και με ποιες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις θα αντιπαρατεθεί στο επάρατο μνημόνιο τότε; Μπορούμε τότε να ελπίζουμε στο έλεος των άλλων δολιχοδρομούντων συνεταίρων, των Ευρωπαίων!