Από τον Οκτώβριο του 1982, που πρωτομιλήσαμε επί μακρόν στο Οβιέδο, πρωτεύουσα της περιοχής των Αστούριας στην Ισπανία, με την ευκαιρία της Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων στην πόλη αυτή, με τον Αλέξανδρο Βέλιο είχαμε πάντα άριστες φιλικές σχέσεις. Τρέφω δε ιδιαίτερη εκτίμηση στο πρόσωπό του γιατί, από κάθε άποψη, είναι κύριος.

Ο Αλέξανδρος δεν βάζει τρικλοποδιές, γιατί τις απεχθάνεται και τις καταγγέλλει. Δεν μιλάει από πίσω, γιατί αυτό δεν αρμόζει στην κουλτούρα του. Λέει ξεκάθαρα την γνώμη του, προσπαθεί να την τεκμηριώσει και σε όποιον αρέσει. Δεν έγλυψε ποτέ, αλλά ούτε και δέχθηκε να μπει σε ομάδες αυλοκολάκων και άλλων ερπετών που συνήθως προσπαθούν να διεισδύσουν σε αρθρώσεις της εξουσίας. Σκεπτικιστής, ενίοτε κυνικός, με βαθειά μόρφωση και αγάπη για το διάβασμα και άρα το βιβλίο, ο Αλέξανδρος μού αρέσει γιατί «συλλογάται ελεύθερα». Είναι ένας φίλος που πάντα δίνει τεράστιο βάρος στην διάπλαση του πνεύματος –γιατί αυτή είναι ο πιο ελεύθερος και διασκεδαστικός τρόπος να ζήσουμε. Υπό αυτή την έννοια, πιστεύω ότι ο Αλέξανδρος είναι ελεύθερος από φόβο και ενοχές.

[quote text_size=»small»]

Ο φόβος είναι πολύ βολικός για να επιβληθεί μία εξουσία και να λειτουργήσει ομαλά μία πειθαρχημένη κοινωνία. Ο φόβος μάς κάνει να παρατηρούμε την ζωή απ’ έξω, παρά να την ζούμε. Είμαστε έτσι θεατές, μάλλον, παρά ενεργοί συμμετέχοντες. Ο φόβος είναι ένα εργαλείο ελέγχου που οδηγεί ενίοτε στην Φωλιά του Κούκου.

[/quote]

Η ενοχή επίσης σημαίνει αποφυγή του παρόντος. Είναι μάλλον στο πλευρό της εξουσίας, παρά της ελευθερίας. Επιβάλλει έτσι υψηλά κριτήρια στην ζωή, ώστε η μεταμέλεια για πράξεις που έγιναν στο παρελθόν να οδηγεί στην ενδυνάμωση της απόφασης για καλύτερη συμπεριφορά στο μέλλον.

Αυτή την «νοητική επιταγή», απ’ όσο γνωρίζω, ο Αλέξανδρος την έφερε στα δικά του μέτρα –και καλά έκανε. Όσο χαμηλώνουμε τον πήχη των απαιτήσεών μας, είναι ευκολότερο να αγκαλιάσουμε την χαρά και να δώσουμε μία θετική διάσταση στην αταξία. Η τελειότητα δεν υπάρχει και αυτοί που την επιβάλλουν σαν ιδέα άλλα πράγματα έχουν κατά νουν.

Από αυτά που προηγούνται, έχω την εδραία πεποίθηση ότι, για μιαν ακόμη φορά, ο Αλέξανδρος Βέλιος θέλησε να ξεφύγει από την πεπατημένη. Έτσι, μέσω της Οδύσσειας, διάλεξε ένα ιδιόμορφο εκφραστικό μονοπάτι, το ποιητικό, για να εκφράσει οργή και απογοήτευση. Δύο συναισθήματα που προκαλεί η σημερινή ελληνική πραγματικότητα, η οποία και προσβάλλει κάθε ευαίσθητη ψυχή. Όπως είπε ο κοινός μας φίλος Παναγιώτης Γεννηματάς παρουσιάζοντας τον τολμηρό ποιητικό λόγο του Αλέξανδρου, «ο Βέλιος διαβάζει και μεταγράφει ποιητικά την αβίωτη σημερινή πραγματικότητα της χώρας μας με την μορφή ενός lamento, ενός ελεγειακού πεζοτράγουδου απογοήτευσης και διαμαρτυρίας που αγγίζει τα κράσπεδα της ποιητικής έκφρασης ενός Ezra Pound και ενός T.S.Eliot. Ανακυκλώνοντας μάλιστα με παρόμοια προς την δική τους τόλμη όλες τις δυνατότητες της ελληνικής γλώσσας, από τις ομηρικές καταβολές της μέχρι την λαϊκότερη σημερινή συμβατική πεζότητα, εμπλουτισμένη με ευρωγλωσσικές προεκτάσεις που αντιστοιχούν στην σύγχρονη μειξοπολιτισμική πραγματικότητα ενός παρακμιακού ευρωπαϊκού momentum. Η Οδύσσεια του Βέλιου αξίζει να διαβαστεί σαν μία τολμηρή απόπειρα διάνοιξης ενός νέου για την ελληνική ποίηση εκφραστικού τρόπου».

[quote text_size=»small»]

Στο βιβλίο του περί ευθανασίας, ο Αλέξανδρος προαναγγέλλει και το τέλος του δρόμου του –εν ελευθερία. Μού έφερε στον νου τα λόγια του Επίκουρου: «Εξοικειώσου με την ιδέα ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτα για μάς εφ’ όσον κάθε καλό και κάθε κακό βρίσκεται στις αισθήσεις, που όταν πεθάνουμε χάνονται. Ως εκ τούτου, η συνειδητοποίηση ότι ο θάνατος δεν σημαίνει τίποτε, μάς επιτρέπει να απολαμβάνουμε την θεότητα του βίου. Όχι προσδίδοντας σε αυτήν ατελείωτη διάρκεια, αλλά απαλλάσσοντάς την από τον πόθο της αθανασίας … Ιδού γιατί λέμε ότι η ευχαρίστηση είναι η αρχή και ο στόχος μίας ευτυχισμένης ζωής. Άρα είναι ανόητος αυτός που λέει ότι φοβάται τον θάνατο. Όχι γιατί θα τον κάνει να υποφέρει όταν έλθει, αλλά επειδή υποφέρει με την προσδοκία του θανάτου».

[/quote]

Κλείνοντας, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον επικούρειο Λατίνο ποιητή Λουκρήτιο, που στο ποίημά του De Rerum Natura (Για την Φύση των Πραγμάτων) έγραψε: «…Και τελικά, πες πως η ίδια η φύση ξαφνικά παίρνει τον λόγο και επιπλήττει έναν από εμάς. Γιατί, θνητέ, αφήνεσαι να βυθιστείς σε ένα τόσο αρρωστημένο πένθος; Τί βαρυγκωμάς και κλαίγεσαι για τον θάνατο; Αν ήταν ευχάριστη η ζωή σου που πέρασε και πάει και αν όλες οι χαρές της δεν πήγαν χαμένες σαν να χάθηκαν μέσα από ένα τρύπιο πιθάρι, τότε γιατί δεν αποσύρεσαι σαν χορτάτος συνδαιτυμόνας από το συμπόσιο της ζωής και δεν προτιμάς, ανόητε, μία γαλήνη δίχως έγνοιες; Μα αν όσα αποκόμισες σκόρπισαν και χάθηκαν και σού είναι βάρος η ζωή, τί γυρεύεις να τής προσθέσεις κι άλλα, για να χαθούν κι αυτά και όλα άχαρα να σβήσουν; Δεν είναι καλύτερα να δώσεις ένα τέλος στην ζωή και στα βάσανα; Γιατί εγώ δεν μπορώ να μηχανευτώ και να επινοήσω τίποτα πια που να σε ευχαριστήσει, όλα τα πράγματα είναι όπως ήταν πάντα…».

Το μεγάλο πρόβλημα για τον άνθρωπο σχετικά με τον θάνατο είναι ο φόβος τον οποίο νοιώθει στην προοπτική του φυσικού του τέλους. «Το ανθρώπινο είδος είναι το μόνο που γνωρίζει ότι θα πεθάνει», έλεγε ο Βολταίρος. Η γνώση του θανάτου του, δημιουργεί στον άνθρωπο φόβο από τον οποίο ορισμένοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να τον βοηθήσουν να απαλλαγεί. Ένας από αυτούς ήταν ο Επίκουρος ο Αθηναίος, ο ιδρυτής της Σχολής του Κήπου. Ο βασικός σκοπός της ηθικής διδασκαλίας του Επίκουρου ήταν να κάνει ευτυχισμένα άτομα, ήταν να δώσει στους ανθρώπους την δυνατότητα να κατανοήσουν τα όρια του ανθρώπινου βίου και μέσα σε αυτά να απολαύσουν την χαρά της ζωής. Ένα από τα σημαντικότερα βήματα που πρέπει λοιπόν να κάνει το ανθρώπινο είδος για να πετύχει την ποθητή χαρά της ζωής, είναι να απαλλαγεί από τον φόβο του θανάτου.

Ο Αλέξανδρος Βέλιος προφανώς θήτευσε στην Σχολή του Κήπου. Και αυτό λέει πολλά.

Σημ: Το νέο βιβλίο του Αλέξανδρου Βέλιου «Εγώ κι ο θάνατος μου. Το δικαίωμα στην ευθανασία» κυκλοφορεί εδώ και μερικές μέρες από τις εκδόσεις «Ροές» και στοιχίζει περί τα 10€. Συστείνεται ανεπιφύλακτα σε όσους αγαπούν τη ζωή…

Παρακολουθείστε βίντεο με το επίμαχο απόσπασμα από την παρουσία του στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» που συγκλόνισε το Πανελλήνιο, αποκαλύπτοντας την πρόθεση του να μεταβεί σε κέντρο στην Ελβετία για να ασκήσει το δικαίωμα του στο ευ θνήσκειν…

Previous articleΤΟ ΕΞΥΠΝΟ ΚΡΑΤΟΣ ΛΥΝΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Next articleΚΑΝΤΟ ΑΠΛΟ!
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.