Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κώστας είναι οικονομολόγος. Γεννήθηκε το 1953 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ήθελε να γίνει Αρχαιολόγος αλλά σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Το 1979 προσλήφθηκε ως Ελεγκτής στην μετά είκοσι χρόνια «δολοφονηθείσα» ελεγκτική εταιρία Arthur Andersen. Από τότε πήρε το δρόμο της επιχειρηματικής οργάνωσης και της πληροφορικής. Άρα τον Αύγουστο του 2011 συμπληρώνει 32 χρόνια έντονης επαγγελματικής εμπειρίας στην πρώτη γραμμή των θεμάτων εκσυγχρονισμού και οργάνωσης των επιχειρήσεων.
Τα τελευταία 22 χρόνια είναι επιχειρηματίας της τεχνολογίας. Έχει εμπειρίες συνεργασίας μέσα από εκατοντάδες εταιρίες και οργανισμούς σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Βρετανία, η Κύπρος, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Ιταλία, οι ΗΠΑ, η Βουλγαρία, η Γερμανία και άλλες, όπου λειτούργησε ως προμηθευτής και σύμβουλος υπηρεσιών και λογισμικού.
Για δυο χρόνια υπήρξε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
αχρηστεσ οι προτασεισ διασπασησ τησ εε

ΑΧΡΗΣΤΕΣ ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΕ

Η ιδέα της κατάτμησης της ευρωζώνης είναι μια άψυχη, ανιστόρητη και ατεκμηρίωτη άποψη που δεν στηρίζεται σε καμία οικονομική επιστημονική θεωρία. Η ιδέα αυτή, που παίρνει και πάλι τη μορφή πρότασης από ορισμένα κέντρα του αγγλοσαξονικού χώρου, αποσκοπεί απλά να δημιουργήσει για μία ακόμη φορά θόρυβο για την εξυπηρέτηση βραχυχρόνιων κερδοσκοπικών επιδιώξεων.

Η πρόταση λέει, λίγο ως πολύ, ότι οι χώρες με τα πλεονάσματα (Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία κ.λπ.) μπορούν να φτιάξουν το δικό τους ευρώ και να απαλλαγούν από τα ελλείμματα των χωρών του Nότου (συμπεριλαμβανομένης και της Γαλλίας). Οι δεύτερες με τη σειρά τους –πάντα σύμφωνα με την ίδια πρόταση– μπορούν να φτιάξουν ένα άλλο ευρώ (!), το οποίο θα ακολουθήσει τη δική του πορεία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ευρωζώνη στο σύνολό της είναι πλεονασματική, κάτι που σημαίνει ότι αν λειτουργούσε ως μια ενιαία οικονομική οντότητα θα τύγχανε τελείως διαφορετικής αντιμετώπισης από τις αγορές. Ως αγορά ομολόγων, λόγου χάριν, θα ήταν μεγαλύτερη από αυτή της Ιαπωνίας και λίγο μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ. Aρα οι επενδυτές θα την εμπιστεύονταν διότι τα «εσωτερικά» ελλείμματα δεν θα επιδρούσαν στο ρίσκο του συνόλου της αγοράς, άρα θα πετύχαινε χαμηλότερα επιτόκια και θα δανειζόταν φθηνότερα, όσο δηλαδή περίπου η Ιαπωνία (1%) και οι ΗΠΑ (2%) σε αντιδιαστολή με την καλύτερη ευρωπαϊκή περίπτωση (Γερμανία 3%).

Γιατί η ιδέα της κατάτμησης της ευρωζώνης είναι λάθος; Πολύ απλό: διότι οι ενώσεις αυτού του είδους όπως η Ε.Ε. δεν φτιάχνονται για μερικά χρόνια, και όποιος θέλει μπαινοβγαίνει σε αυτές! Είναι οραματικές και αιώνιες (όσο αιώνιες μπορούν να γίνουν οι σχέσεις μεταξύ κρατών). Δεν νοείται η δημιουργία μιας οικονομικής και νομισματικής ένωσης στην οποία ο καθένας μπορεί να κρίνει το πότε θα μπει και πότε θα βγει από αυτήν. Παραπέρα, οι σημερινές πλεονασματικές οικονομίες (που ατενίζουν υπεροπτικά τις υπόλοιπες) ξέρουν καλά (τουλάχιστον οι οικονομολόγοι τους) πως αύριο μπορεί να μεταπέσουν οι ίδιες σε κατάσταση ένδειας ώστε να ζητούν τότε και αυτές τη σωτηρία από τους υπόλοιπους. Μα η Γερμανία μπορεί να βρεθεί σε έκτακτη κατάσταση ώστε να χρειάζεται βοήθεια; Απάντηση: γιατί όχι.

Η Γερμανία βρέθηκε δύο φορές τον προηγούμενο αιώνα σε κατάσταση απόλυτης ένδειας. Ναι, ήταν ο πόλεμος, αλλά ακόμη και τώρα, σε καιρό ειρήνης, κάλλιστα ένα φυσικό φαινόμενο (βλέπε Φουκουσίμα) μπορεί να καταστρέψει και την πιο κραταιά οικονομία. Πολλώ δε μάλλον η πρόνοια αυτή θα πρέπει να ενδιαφέρει τους υπόλοιπους πλεονασματικούς εταίρους μας που σήμερα κοκορεύονται για τα οικονομικά τους θαύματα αλλά υπόκεινται και αυτοί στους αδήριτους νόμους των οικονομικών κύκλων. Τι θα συμβεί αν λ.χ. «σκάσει» μία φυσική καταστροφή σε μία χώρα όπως η Τσεχία, που τώρα υβρίζει την Ελλάδα; Θα τη βγάλουν οι υπόλοιποι έξω από την ευρωζώνη. Μα, θα πει κανείς δεν είναι το ίδιο με τους «τεμπέληδες» Eλληνες. Είναι το ίδιο όμως, διότι οι Eλληνες δεν έφτασαν εδώ μόνοι τους, αλλά «χάρη» στις εποπτικές οδηγίες των επιτρόπων που δεν παρενέβησαν εγκαίρως, ως όφειλαν, για να μην φτάσει ολόκληρη η ευρωζώνη εδώ που έφτασε.

Κατά συνέπεια, η συζήτηση για κάθε είδους διασπάσεις της ευρωζώνης είναι πέρα για πέρα άχρηστη.